Televisie★★½☆☆

'1 jaar gratis' op Eén: 'De lamlendigheid ligt alom op de loer'

Establishing shot: een sneeuwstorm in het Hoge Noorden. De camera glijdt gestaag een donkere kroeg binnen. Sneeuwschoenen bij het haardvuur. De damp op de lens krimpt, en we zien een bonkig, besnord figuur kromgebogen over een dampende kop levertraan. Bij een kwijlende kaars leest hij de telegram, hem toegestopt door een bode per rendierslede: ‘Herman, stop / Wachten beu, stop / ‘1 jaar gratis’ komt terug met of zonder jou, stop.’

Hoe het met Herman Van Molle (artiestennaam van Herman Galan) gesteld is, mag de spreekwoordelijke Joost weten, maar in zijn strekkende afwezigheid heeft de openbare omroep alvast ‘1 jaar gratis’ weer opgediept. Daar hoorde je duidelijk vrolijk van te worden, want Thomas Vanderveken, die als presentator ad interim Van Molle probeerde te kanaliseren over de Baltische Zee heen, noemde de quiz zelfs ‘legendarisch’. Nu zal elk programma wel kans lopen om vroeg of laat als legendarisch bestempeld te worden als het maar lang genoeg weggeweest is, maar de laatste twaalf jaar was het toch eerder een zeldzaamheid om iemand in een opstoot van nostalgie, dan wel zinsverbijstering, heimwee naar ‘1 jaar gratis’ te horen opbiechten – laat staan dat je nog een winnaar bij naam kon noemen. Ook van zijn kandidaten wilde Vanderveken weten wie het origineel gezien had: niemand die echt enthousiast ‘Ja!’ kreet, en je kreeg stilaan de indruk dat er toch iets te hard op een herkenningseffect gehoopt werd.

Om dat in de hand te werken, was er aan het decor, een soort arena waarin ook nu niemand voor de lol een stel leeuwen losliet, amper gemorreld. Het spelverloop klonk ook nog vaag bekend: de drie kandidaten achterin het klassement krijgen door Vanderveken, die achter een soort spreekgestoelte schuilgaat, vragen voorgelegd die zelden zouden misstaan op de quizavond van een landelijke gilde. Wie weet met welk keurmerk de grootste klasse mosselen aangeduid wordt, komt al een heel eind. De andere deelnemers, die zich zonder veel morren als ‘achterban’ laten aanspreken, scharen zich in drommen achter één van de drie ongelukkigen, profiterend van de punten bij een goed antwoord. Dat geschuifel houdt doorgaans het midden tussen op het perron rondhangen tot de boemel komt en, in de keurigste gevallen, op zondagochtend aanschuiven bij de bakker. De sfeer was dan ook navenant. Als je Vanderveken mag geloven, komt er strategie kijken bij dat voorsorteren, maar voorlopig lijkt die ook zijn deelnemers nog te ontgaan. ‘Ik probeer er niet te veel bij na te denken,’ zei er één, wat een goed idee leek.

Ook de hoofdprijs was dezelfde gebleven: het jaarloon van de best verdienende deelnemer. De kans dat het het salaris van deelnemer Bert betrof, leek echter miniem. Die kwam aan de bak als ‘bananenrijper’, een enigmatische functiebeschrijving waarvan de praktische kant je ook na de uitleg nog niet helemaal zonneklaar was. Jammer genoeg moest Bert al snel beschikken, waardoor ‘1 jaar gratis’ spoedig alweer aan zulk mysterie moest inboeten. Dat viel niet mee, want enige geestdrift kon het daarnaast ook al niet voorleggen – om maar niet te zeggen dat de lamlendigheid aldoor op de loer ligt.

Vóór ‘1 jaar gratis’ zond Eén gewoontegetrouw ‘FC De Kampioenen’ uit. Wie de gordijnen sloot en z’n smartphone aan de hond voerde, kon met verve volhouden dat er in twaalf jaar geen seconde voorbijgegaan was.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234