365 DaysBeeld Netflix

film★☆☆☆☆

‘365 Days’ op Netflix: ‘Een lange reeks keespartijtjes, maar echt zinnenprikkelend wordt het nooit’

Half verbijsterd, half nieuwsgierig, ligt de deerne vastgekneveld op het bed: de polsen vastgebonden aan de spijlen, haar enkels in een spreidstang, haar witte peignoir dusdanig openvallend dat er één borst zichtbaar is. Een boven het bed uittorenende man in ontbloot bovenlijf kijkt haar half dreigend, half goedkeurend aan. De man verschaft iets meer duiding: ‘Dit is een telescopische spreidstang. Zodra je beweegt, zal die stang je benen verder doen opengaan...’ 

Welkom in het onstichtelijke universum van ‘365 Days’, de notoire Poolse soft-erotische film die nu al enkele weken tot de populairste titels op Netflix behoort. Hm, hoe zou dát komen? Gaat het hier om een sensueel meesterwerk vol zinnenprikkelende hoogstandjes, of om een goedkope exploitationfilm vol gratuite zwijnerijen? Welaan: de foef is in the eating of the pudding, en dus hebben ook wij ons geheel gewillig onderworpen aan de losbandigheid van deze skinflick, die hier en daar al werd vergeleken met ‘Fifty Shades of Grey’ (een vergelijking die niet helemáál opgaat: ten eerste blijven de sadomasochistische spelletjes in ‘365 Days’ binnen de perken, en ten tweede weten we niet helemaal zeker of Mr. Grey beschikte over zo’n telescopische spreidstang). Nu zouden wij hier in het lang en in het breed kunnen uitweiden over het plot van ‘365 Days’, of over de kwaliteit van de vertolkingen, of over de fotografie, maar de naakte waarheid is natuurlijk dat die elementen in het genre van de erotische cinema nauwelijks van tel zijn. 

Toch een woordje over het verhaal: de deerne in kwestie, een Poolse verkoopdirectrice, werd verdoofd, ontvoerd en gevangen gezet door een jonge Italiaanse, verdacht goed op Yannick Carrasco lijkende gangsterbaas die haar 365 dagen de tijd geeft om spontaan verliefd op hem te worden. Wat de meest hilarische pitch moet zijn sinds die geleerden in ‘Attack of the Killer Tomatoes’ in de clinch gingen met een tros moorddadige tomaten – en dát was nog een entertainende film, iets wat van ‘365 Days’ niet bepaald kan worden gezegd! 

Nóg problematischer is het gesteld met de twee hoofdacteurs: de bizarre relatie tussen Laura en Massimo hád geloofwaardig kunnen zijn indien er tussen Anna Maria Sieklucka en Michele Morrone een zekere voelbare seksuele chemistry zou hebben geknetterd, maar zo spannend als tussen Mickey Rourke en Kim Basinger in ‘91/2 Weeks’ wordt het tussen die twee nooit. Maar nogmaals: dit zijn allemaal niets terzake doende randverschijnselen. Laten we elkaar geen Anastasia noemen: het enige wat hier écht van belang is, de enige reden ook waarom miljoenen mensen deze film wereldwijd hebben zitten streamen, is natuurlijk de kwaliteit van de erotische taferelen. 

En dan wordt de hamvraag: gaat het hier effectief om een lekker pikante, prikkelende film? Zorgen de talloze seksscènes op enig moment voor enige mate van opwinding ter hoogte van de zichtbare en minder zichtbare geslachtsdelen? Kortom: begon onze zwengel tijdens ‘365 Days’ opwaarts te trenden? Want laten we eerlijk zijn: zoals men een goede actiefilm kunt herkennen aan de adrenaline die in de bloedbaan vrijkomt, zo herkennen wij een goede erotische film aan de toegenomen fysiologische activiteit van bepaalde zwellichamen. 

Welnu: viel dát even tegen. De allereerste seksscène betreft een liederlijke parallelmontage: beelden van Laura die in haar slaapkamer een roze vibrator aanknipt, worden afgewisseld met shots van Massimo die zich in zijn privé-vliegtuig een blowjob laat toedienen door een op haar knieën gezonken stewardess, waarbij hij aan het hoofd van de stewardess staat te snokken als betrof het een joystick. Geen idee wat we het meest hilarisch vonden: de manier waarop Massimo tijdens het snokken afwisselend op zijn onderlip bijt en de ogen ter hemel slaat, of die ene kunstige closeup van de heen en weer schuivende blote voeten van Laura. 

‘t Is de eerste van een lange reeks keespartijtjes waarbij de acteurs in naam van de erotische filmkunst het beste van zichzelf geven: tongen glijden als natte dweiltjes over blote buiken; er wordt gevogeld op gootstenen en vaartuigen; er worden tijdens het fokken zinnetjes gedeclameerd als ‘Ik ga je zo hard neuken dat ze je in Warshau gaan horen schreeuwen!’; maar echt zinnenprikkelend wordt het nooit (noot: met ons libido is nochtans niets mis: laat ons één scène zien uit de erotische cultklassiekers ‘The Sinful Nuns of Saint Valentine’ of ‘Beim Jodeln juckt die Lederhose’, en we verkeren onmiddellijk in een staat van ontvlambaarheid). 

Maar in dit geval haalde de verveling het van de hitsigheid, al konden we nog wel hartelijk lachen met dialogen als ‘Hij is de ideale man: 1 meter 90 en een vetpercentage van nul!’ of ‘Ik ben geen zak patatten die je zonder toestemming verplaatst!’ ‘En, mijn Skywalkertje, goeie films gezien vandaag?’ zo vroeg ons hartenlapje toen we ‘s avonds in onze vertrouwde visnetministring tussen de lakens schoven. ‘Bwah, iets over een zak patatten en een telescopische stang,’ zo klonk ons antwoord. ‘Maar echt goed was het niet, mijn wolvinnetje van de SS. Ze hebben me horen geeuwen tot in Warshau.’

Bekijk hier de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234