FILM★★★★☆

45 Years (★★★★☆)

Verpletterend.

Net nu ze op het punt staan om hun 45ste huwelijksverjaardag te vieren, steekt ten huize van Kate (Charlotte Rampling) en Geoff Mercer (Tom Courtenay) de ongenadige wind van het noodlot op: Geoff verneemt per brief dat zijn oude geliefde Katja, die een halve eeuw geleden tijdens een wandeling door de Zwitserse bergen een dodelijke val in een gletsjer maakte, is teruggevonden. Dat het ijs haar perfect bewaarde lijk nu pas prijsgeeft, blijkt een pervers neveneffect te zijn van de klimaatopwarming: ‘Blijkbaar ziet ze er nog hetzelfde uit als in 1962,’ mompelt de bejaarde Geoff, ‘en ik zie er zó uit!’ Uiteraard voelen we mee met Geoff, maar gaandeweg begint regisseur Andrew Haigh (van het mooie ‘Weekend’) heel subtiel in te zoomen op Kate. Vol begrip luistert ze naar haar geschokte echtgenoot (haar reactie nadat Geoff de brief heeft gelezen: ‘I’ll make some more tea’); en wanneer ze hem in het holst van de nacht op zoek naar oude foto’s hoort rondstommelen op zolder, zet ze een bezorgd gezicht op.

Maar zelfs de herfstbladeren voelen in hun nerven dat er diep vanbinnen iets rommelt in haar. Begrijpelijk: het besef dat er vóór jou iemand anders was, iemand aan wie je misschien wel nooit zal kunnen tippen; na al die jaren moeten ontdekken dat de liefde van je leven jou misschien nooit écht heeft toebehoord – het is verschrikkelijk. Mocht hij er nu ergens een jongere minnares op nahouden, dan zou ze tenminste kunnen véchten – ze zou iemand de ogen kunnen uitkrabben. Maar hoe bind je de strijd aan met iemand die al vijftig jaar in het ijs ligt? Hoe vecht je tegen een vrouw die er allang niet meer is, maar die door de grenzen van tijd en ruimte heen nog steeds haar liefde naar hem uitstraalt? ‘Het is alsof ze al die tijd hier in de hoek van de kamer stond!’ zo schreeuwt Kate op een bepaald moment haar onmacht uit.

Let wel, ‘45 Years’ spelt dit allemaal niet uit. Kate en Geoff gedragen zich niet zoals de personages in een Hollywoodfilm, die vaak onnodig staan uit te leggen wat er in hen omgaat. Dat hoeft hier niet: alles valt af te lezen van de prachtige gezichten van Tom Courtenay en Charlotte Rampling, die overigens een Oscarnominatie op zak heeft. In de lucht voel je aldoor droefheidsmoleculen trillen, maar zo heel af en toe mag er worden gelachen – zij het met uw lippen in een wrange krul. Uitgerekend wanneer de crisis naar een hoogtepunt gaat, krijgt Kate een telefoontje: de dj wil van haar weten welke songs hij op de huwelijksverjaardag dient te draaien. Zich kloek houdend geeft ze hem de lijst door, maar de songtitels die nog niet zolang geleden zóveel voor haar betekenden, klinken nu ineens ongemeen cynisch: ‘Smoke Gets in Your Eyes’ van The Platters, ‘For What It’s Worth’ van Buffalo Springfield, ‘(Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher’ van Jackie Wilson, ‘Happy Together’ van The Turtles. En hoewel we het lichaam in de gletsjer nooit daadwerkelijk te zien krijgen, spookt het mysterieuze beeld van de in een ijsmantel gehulde, onder een met sterren bezaaide nachtelijke hemel rustende geliefde – we moesten denken aan de in carboniet bevroren Han Solo – op de één of andere manier nog dagen en dagen rond in het onderbewustzijn. Wie rust er in uw eigen gletsjer?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234