null Beeld

100 beste films

#63: 'Mad Max 2' (George Miller, 1981)

Humo's filmjournalist Erik Stockman presenteert: de 100 beste films aller tijden! Of liever: een hoogstpersoonlijke, dwarse hitparade van films die, althans volgens (es), de blikkerende tand des tijds hebben doorstaan. Een onconventioneel rariteitenkabinet waarvan de deuren telkens op woensdag, vrijdag en zondag wijdopen zwaaien. Vandaag: 'Mad Max 2' van George Miller. Licht, camera, actie!

Dreigende strijkers, dood en verderf aankondigende hoornblazers. Een omineuze offscreenstem weerklinkt: ‘Mijn leven vervaagt, het zicht vertroebelt.’ Een grimmig voor zich uit kijkende figuur op een desolate weg; een donker silhouet tegen een oranje hemeltrans.

Ziehier Mad Max (de jeugdige Mel Gibson), de Vrijbuiter van de Weg; de Road Warrior; de eenzame woestijndrifter; de iconische hoofdfiguur van de beste postapocalyptische sciencefictionprent aller tijden. Wat een verschijning, die Max: zwarte laarzen, zwarte leren broek, loshangend schouderschild, buks in de holster, een harnasachtig jasje waaraan allerlei gereedschap bungelt. De rechtermouw van zijn jasje is verdwenen – afgerukt door één of andere wegpiraat in de vorige aflevering, ‘Mad Max’ uit 1979. Overigens hoeft u die eerste film – nochtans ook een toppertje – niet gezien te hebben om méé te zijn: ‘Mad Max 2’ vormt een kletterend postapocalyptisch-punk-western-knaldemper-avontuur (we kunnen het niet anders omschrijven) op zichzelf.

Zoals de meeste authentieke filmhelden – denk aan Eastwoods the man with no name – is ook Max een man van weinig woorden: hij uit zijn eerste woorden pas na 10 minuten, en zal in 90 minuten niet meer dan zestien korte zinnetjes uitspreken, waarvan tweemaal: ‘Ik kwam alleen maar voor de benzine.’ Max is een oude jeugdheld: als wij Han Solo, James Bond of Indiana Jones niet kunnen zijn, dan willen we hém zijn, ook al hebben wij geen rijbewijs – maar wie heeft in die primitieve wereld waarin Max zich beweegt een rijbewijs nodig?

Nog even terug naar die proloog. ‘Om uit te leggen wie hij was,’ gaat de offscreenstem verder, ‘moeten we teruggaan naar een andere tijd, toen de wereld op olie draaide en in de woestijn steden van staal en pijpleidingen ontsproten. Nu verdwenen, weggevaagd in een allesverzwelgende vuurzee.’ Waarna we – whoooosh! – meteen naar de actie overspringen: Max die in zijn oneindig coole gitzwarte V8 Interceptor door de outback snelt, achtervolgd door een punknozem op een brommer en door twee automobielen die, ook al lijken ze rijp voor het autokerkhof, schrikbarend snel vooruit razen.

Een achtervolging in een ‘Mad Max’-film is overigens nooit zomaar een achtervolging: de loeiende motoren, de witte wegstrepen die onder je door flitsen, en het weergaloze gevoel van snelheid dat je achterover in je stoel drukt, maken onmiddellijk duidelijk dat je in een virtuoos gefilmde, razend knap gemonteerde actiefilm bent terechtgekomen. Die eerste duizelingwekkende achtervolging brengt ook aan het licht dat we in een barbaarse wereld zitten; een dystopische hel waarin voor één druppel benzine een strijd op leven en dood wordt uitgevochten.

De Gyro Captain (Bruce Spence) toont de om benzine verlegen Max de weg naar een kleine, door een zeldzaam groepje beschaafde mensen bevolkte olieraffinaderij in het midden van de woestenij. Vanop een hoge rots (machtig shot!) ziet Max hoe het oliefort wordt belaagd door een gemotoriseerd legertje van woestijnbarbaren, allen gehuld in SM-pakjes die de billen bloot laten, bewapend met kruisbogen, vlammenwerpers, en zelfs goedendags.

Hun sinistere leider is een verhitte bodybuilder (‘Val aan, gespuis, val aan! Voorwaarts, breng me de benzine!’) wiens verminkte gezicht schuil gaat achter een ijzeren hockeymasker: Humungus, the ayatollah of rock-n’-rollah. Kijk, op sommige vlakken zijn wij behoorlijk dogmatisch: iemand die bij het aanhoren van die naam niet minstens een kléín beetje begint te grinniken, is geestelijk dood.

Hoewel die woestijnbarbaren er de macabere gewoonte op nahouden om hun slachtoffers te kruisigen of vast te binden op het stalen plaatwerk van hun apocalyptische voertuigen, lijken ze niet gespeend van enig gevoel van humor: wanneer een dodelijke boomerang de vingers van de knecht van Humungus afsnijdt, staan ze zich letterlijk op de dijen te kletsen van het lachen. Laten we het postapocalyptische woestijnhumor noemen.

De bewoners van de raffinaderij vragen aan Max of hij de kostbare olie naar een veilige plek wil helpen transporteren, maar net zoals Han Solo er indertijd liever vandoor ging in de Millenium Falcon, zo stuift Max liever weg in zijn Interceptor: ‘Ik kwam alleen maar voor de benzine.’

Het pièce de résistance is natuurlijk de grote, 20 minuten durende achtervolging, waarbij Max (die natuurlijk dan toch the right thing doet) aan het stuur van een tankwagen uit de raffinaderij breekt en tegen maximum warpsnelheid de open weg oprijdt, de ijselijke kreten uitstotende woestijnbarbaren in zijn kielzog. Wat volgt is dolste achtervolging ooit, met de plunderaars die vanop hun voertuigen op de voortrazende truck wippen zoals de cowboys vanop hun paarden op de stoomtrein sprongen; een meesterstuk van visuele panache en superieure montagetechniek; een ultrakinetische, schitterend gechoreografeerde, vanuit de onmogelijkste camerastandpunten opgenomen, tegen een adembenemend ritme voortdenderende carchase vol spectaculaire crashes, verwrongen staal, donderende explosies, bijtende stofwolken en figuren die onder wielen verpletterd worden; achteraf plákken de stank van de benzine en het woestijnstof in je haar en in je kleren.

En let ook eens op die pompende strijkers en dat opzwepende slagwerk: de intussen overleden Australische componist Brian May (niet te verwarren met de gitarist van Queen) heeft misschien nooit dezelfde faam genoten als John Williams, Jerry Goldsmith, Hans Zimmer of James Newton Howard, maar zijn score voor ‘Mad Max 2’ is een knaller.

O ja: in 2015 brengt regisseur George Miller een nieuwe Mad Max-film uit, nu met Tom Hardy (‘The Drop’) als Max. It’s going to either crash, or crash through.


Bekijk de trailer van 'Mad Max 2':

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234