A Beautiful Day in the Neighborhood

FILM★★★☆☆

‘A Beautiful Day in the Neighborhood’: Ziedaar een goed mens

Run, Mr. Rogers, run! 

Van Marielle Heller, met Tom Hanks, Chris Cooper, Matthew Rhys en Susan Kelechi Watson

De Vlaamse jeugd had Nonkel Bob, de Amerikaanse kinderen verafgoodden Fred Rogers. ­Rogers was de presentator van een populair kindertelevisieprogramma, ‘Mr. Rogers’ ­Neigh­borhood’, dat liep van 1966 tot 2001 en dat hij altijd inluidde met een wel­gemeend ‘Hallo, buur!’ In ‘A Beautiful Day in the Neigh­bor­­hood’, waarvan het script is gebaseerd op een artikel van Esquire-journalist Tom Junod, leren we Mr. Rogers kennen als een mengeling tussen een piano­spelende Phil Bosmans, een begrijpende biechtvader en een uit pure goedheid opgetrokken kindervriend die aldoor hamert op het belang van vergeving en voort­durend spreuken rondstrooit in de trant van: ‘Je kunt altijd iets doen aan de kwaadheid die je voelt!’

Een mens kan bij het zien en het aanhoren van al dat geitenwollen positivisme alleen maar denken: zo’n door en door aardige man bestaat toch niet écht? Als zelfs Luke Skywalker (een klein beetje) naar de dark side kan overhellen, dan moet die Fred toch zéker een donker kantje hebben? Wij zaten in ­ieder geval te wachten op het moment dat Mr. Rogers zich zou ontpoppen tot een alle duivels uit de hel vloekende klootzak die achter de schermen gretig naar de kontjes van zijn assistentes grijpt, maar neen. Ook Lloyd ­Vogel (Matthew Rhys), de cynische, op Junod gebaseerde journalist die dik tegen zijn zin naar de set afzakt om een profiel over Mr. Rogers te schrijven, ziet zijn goedaardigheid in eerste instantie als een eigenschap die vooral doorgeprikt dient te worden. Als kijker maakten wij in zekere zin dezelfde evolutie door als Vogel: we waren er rotsvast van overtuigd dat we een tenenkrullende film te zien zouden krijgen, om vervolgens tot onze eigen verbazing helemaal overstag te gaan voor de puurheid van Mr. Rogers – met dank aan de acteur die hem vertolkt.

Uiteraard was niemand beter geschikt om de wollen pullovers van Mr. ­Rogers aan te trekken dan Tom Hanks, de om zijn onverwoestbare goedgeluimdheid bekendstaande goedzak van wie wij ons met veel plezier herinneren dat hij ons na een interview in New York achtereenvolgens trakteerde op een knipoog, een aai over de bol, een schouderklopje én een warme knuffel. ­Eigenlijk hebben wij Hanks in al die jaren slechts één keer uit zijn gietvorm van ­eeuwige ­mensenvriend zien tuimelen, en dat was toen hij ­tijdens de uitreiking van de Golden Globes in januari zichtbaar not amused was met de sarcastische grappen waarmee presentator Ricky Gervais de onrustig op hun stoelen heen en weer schuifelende celebs genadeloos in hun hemdje zette. Een heerlijk spektakel was dat, maar soit: een pluim voor de fascinerende, op geen enkel moment in de karikaturale overdrijving vervallende vertolking van Hanks, en een tweede pluim voor regisseuse Marielle Heller, wier simpele en ironievrije benadering van Mr. Rogers zó ontwapenend werkt dat wij prompt onze gewette messen lieten vallen. Alleen in haar schets van de moeilijke relatie tussen de getroubleerde Vogel en zijn drankzuchtige vader (Chris Cooper) weet ze de meligheid niet helemaal binnen de perken te houden. Het weze haar – boodschap begrepen, Mr. Rogers – vergeven.

Beschikbaar via Telenet, Proximus, Google Play en iTunes.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234