A Hidden LifeBeeld Reiner Bajo

FILM★★★1/2

‘A Hidden Life’: een stijf been tussen gestrekte armen

Eindelijk nog eens een magische Malick.

‘Oei,’ zei een collega vlak voor de aanvang van de persvisie van ‘A Hidden Life’. ‘Deze film duurt bijna drie uur! En Malick kennende, zal hij wel traag en elegisch zijn! Luister, mocht ik beginnen te snurken, en die kans is groot, klop dan gerust eens op mijn schouder.’ Jammer dat het gesnurk uitbleef, want zulke vooringenomenheid verdient inderdaad een klop! Zelf hebben we niet tegen de slaap gevochten, maar tegen de tranen. ‘A Hidden Life’, opgenomen in 2016 (Matthias Schoenaerts, in één scène te zien, oogde nog piep! Michael Nyqvist en Bruno Ganz waren nog in leven!) en vervolgens door Malick gedurende drie jaar op rijm gesteld aan zijn montagetafel, is namelijk zijn ontroerendste film sinds lang. Misschien komt het doordat ‘A Hidden Life’, toch vergeleken met de té etherische films die hij de voorbije jaren heeft gemaakt, een minder introspectieve, meer aardse indruk maakt.

Zoals we dat van hem gewend zijn, heeft Malick nog steeds een minimale interesse in spanningsopbouw, maar deze keer ís er tenminste een verhaal, en het is nog op historische feiten gebaseerd ook! Het verborgen leven waarvan sprake is dat van Franz Jägerstätter (August Diehl vertolkte in ‘Inglourious Basterds’ de nazi in de kelderbar), een in een Alpendorpje wonende boer die in 1940 vanuit een diep moreel besef trouw aan Hitler weigerde te zweren, ook al besefte hij donders goed dat hij voor die houding een zware prijs zou moeten betalen.

Om in dát duistere extreemrechtse klimaat te blijven geloven in de kracht van het licht, en om te midden van al die gestrekte armen als enige in het dorp het been stijf te houden: het getuigt van een nauwelijks te bevatten vastberadenheid. De druk die op Jägerstätter werd uitgeoefend, was immers immens: ‘Onze straten worden overspoeld door immigranten!’ aldus de burgemeester. ‘Onze eigen wereld sterft!’ Nou, nooit gedacht dat we een film van Malick nog eens zouden kunnen bestempelen als een brandend actueel antwoord op het groeiende populisme!

Malick zou uiteraard Malick niet zijn als hij de ballade van die Oostenrijkse gewetensbezwaarde niet op zijn eigen manier uit zijn ziel zou laten stromen. Zo gebruikt hij de geschiedenis van Franz geregeld als een krijtbord waarop hij zijn eigen theologische overpeinzingen neerkalkt: ‘We hebben twintig eeuwen van mislukkingen gekend! We hebben een succesvolle heilige nodig!’ En doordat Malick alweer niet van de groothoeklens kon afblijven, lijkt het in sommige shots wel alsof de acteurs zich in een gezichtsvervormend spiegelpaleis bevinden. Maar in vele andere scènes laat hij zijn magie werken, zoals wanneer Franz in een café nog gauw een omgevallen paraplu rechtzet vooraleer hij geboeid naar de auto wordt geleid. Het zijn die vluchtige maar magnifieke momenten die de niet klein te krijgen menselijkheid van het hoofdpersonage tot in het diepst van de ziel voelbaar maken.

Dit is ten slotte een film waaruit lering valt te trekken. Vraag uzelf af: wie beschikt over het sterkste hart? De meeloper, die luistert naar de marsorders van de grote leiders? Of diegene die zich verzet tegen de dood van het licht?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234