Geubels en de HollandersBeeld VRT

TELEVISIE★★★☆☆

Achteraf hebben we nog even over ‘Geubels en de Hollanders’ nagedacht

Een Nederlander noem je niet zonder voorbedachten rade een Hollander. Je kon er dus veilig van uitgaan dat de oranjeklant waarvan sprake in ‘Geubels en de Hollanders’ diezelfde zou zijn die volgens de overlevering ooit een café binnenstapte vergezeld van een Belg en een Duitser. Hoe het dat trilateraal gezelschap is vergaan weet niemand meer, want een café is vandaag de dag iets waar de Belg hoogstens vage herinneringen aan heeft. Lacht u al? Dan ga ik verder.

De Hollander, ironisch genoeg, heeft geen kaas gegeten van culinaire geneugten, zo klonk het cliché dat aan de basis lag van de eerste aflevering. Het decor waartegen Philippe Geubels zijn stand-up pleegt in ‘Geubels en de Hollanders’, dat al bij al niet gek veel verschilt van ‘Geubels en de Belgen’, verwees naar de befaamde hap uit de muur, een staaltje commercieel vernuft waarbij je tegen een kleine betaling je lauwe indigestie naar keuze zomaar kant en klaar uit een vakje kunt halen. Het soort gastronomische beleving, kortom, dat je verwacht van zo’n volkje onder de zeespiegel dat ook drop bedacht heeft. De pittoreske wijze waarop zo’n Hollander een maatjesharing te lijf gaat, werd door Geubels vergeleken met een drieste fellatio: een beetje komiek ontgroeit bij voorkeur nooit de orale fase, en al helemaal nooit zijn publiek.

Tot de audits bij de VRT openbaar worden kun je slechts van speculatie spreken als je Geubels één van de kostbaarste huismerken noemt van de openbare omroep. Voor die status hoeft hij niet eens een overvloedig repertoire te memoriseren: na twee afleveringen ‘Geubels en de Hollanders’ waren zowel Mevrouw Geubels als zijn wedervaren als betaalde kracht bij Colruyt ook alweer uitgebreid ter sprake gekomen; inspiratiebronnen die duidelijk niet opdrogen willen, maar onuitputtelijk zou ik ze, met het oog op de toekomst, nu ook weer niet willen noemen. Het valt natuurlijk niet uit te sluiten dat zulke passages intussen gewoon toegiften zijn van Geubels aan zijn publiek: als Sandra Kim op podia te lande verzaakt aan ‘J’aime la vie’ moet ze in de coulissen naar verluidt ook het gewapende volksempfinden van zich afslaan - in ‘The Masked Singer’ is ze er als gemaskerde anonimus nog mee weggeraakt, maar een tweede keer zou ik haar toch afraden.

Anders dan in ‘Geubels en de Belgen’ waagt de komiek zich nu ook aan veldwerk, daarin bijgestaan door Erik Van Looy, van nature dankbaar toehoorder alsmede gedroomd aangever. Van Looys aangeboren onvermogen om zich aan te passen aan uitheemse omgevingen is daarnaast ook mooi meegenomen, en dus troonde Geubels hem mee naar een noordelijk gesitueerd woonzorgcentrum en, in de tweede aflevering, een vlooienmarkt. Daar bleek het wonderwel mee te vallen met de beruchte gierigheid van de gemiddelde Nederlander: Geubels zette er in geen tijd een handeltje op met spullen die hij kosteloos verkregen had bij andere standhouders. Opvallend: één zo’n benadeelde partij die achter het zwendeltje kwam, bleef niet alleen tot bloedens toe beschaafd, hij verloor er zelfs z’n goede luim niet eens bij. Achteraf heb ik daar nog even over nagedacht.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234