Squid Game Beeld Netflix
Squid GameBeeld Netflix

Televisie★★★★☆

Aflevering één van ‘Squid Game’ op Netflix eindigt met de tien meest intense minuten televisie die wij de afgelopen maanden hebben gezien

Rijk worden zonder hard te werken? Het is, ondanks wat Gert Verhulst zegt, best mogelijk, althans volgens de nieuwe, uitstekende Koreaanse thrillerreeks ‘Squid Game’. Alleen heb je er wel veel geluk voor nodig en is de kans groot dat je op weg naar het fortuin je leven verliest.

Door een gokverslaving heeft Seong Gi-hun zich diep in de schulden gewerkt, raakte hij zijn vrouw kwijt en kan hij niet eens een goed cadeau kopen voor de verjaardag van zijn dochtertje. Wanneer een mysterieuze man in maatpak hem in de metro voorstelt om deel te nemen aan de zogenaamde Squid Game – een paar kinderspelletjes die de winnaar zoveel geld opleveren dat alle schulden en zorgen in één klap verdwijnen – twijfelt hij dan ook niet. Samen met een vijfhonderdtal anderen wordt Gi-Hun naar een onbekende, afgelegen plek gebracht, waar ze op een uitvergrote versie van een speelplaats op school meedoen aan Rood licht, groen licht (of 1-2-3 Piano zo u wil): ze moeten vooruitlopen wanneer een kind – in dit geval een grote robot in de vorm van een meisje – zich omdraait en stokstil blijven staan als ze worden aangekeken. Wat volgt, op het einde van de eerste aflevering, zijn niet alleen de meest intense tien minuten televisie die wij de afgelopen maanden hebben gezien, ze maken aan Gi-hun en zijn metgezellen ook meteen duidelijk dat de Squid Game op leven en dood wordt gespeeld.

Wat de bloederige wedstrijd precies is, daar blijf je heel lang over in het ongewisse. Draait het om een realityprogramma dat nog meer dan ‘Temptation Island’ de grenzen van de goede smaak opzoekt? Een uit de hand gelopen wetenschappelijk experiment, een geschifte versie van het beruchte Stanford-onderzoek met bewakers en gevangenen? Of een vorm van entertainment voor de multimiljonair die enkel gemaskerd in beeld komt en bekend staat als ‘The Frontman’? Belangrijk is alvast wel dat het verhaal zich niet, zoals in pakweg ‘The Hunger Games’, afspeelt in een dictatoriale maatschappij in de verre toekomst, maar gewoon in het Korea van vandaag. De deelnemers die bij bosjes sneuvelen, worden gerekruteerd aan de rand van de maatschappij en hebben zo weinig in hun gewone leven om zich aan vast te klampen dat meedoen aan de Squid Game een valabele uitweg lijkt – zélfs als ze weten waartoe alles leidt. Het zijn slachtoffers van een doorgeslagen kapitalisme, waarin de waarde van een leven zodanig is verminderd dat de verliezers van het systeem letterlijk kanonnenvoer kunnen worden. Niet voor niets kreeg net de aflevering waarin de achtergrond van Gi-hun en enkele andere kandidaten wordt geschetst de titel ‘Hell’ mee.

Tegelijk toont ‘Squid Game’ goed tot wat mensen in staat zijn als ze oog in oog staan met de dood, in negatief en positief opzicht. Naarmate het spel vordert, ontstaan er combines, duiken er opportunisten op die onder één hoedje spelen met de bewakers en beginnen enkele kandidaten gewoon eigenhandig concurrenten te vermoorden om hun kansen te vergroten. Maar sommigen – zoals Gi-hun, duidelijk het geweten van de reeks – slagen erin om hun menselijkheid te behouden tussen alle wreedheid. Een enkeling blijkt uiteindelijk zelfs bereid om het eigen leven op te offeren zodat iemand anders een gooi kan doen naar het geld en het geluk. Voor we nu echter te filosofisch worden: bovenop dat alles is ‘Squid Game’ ook gewoon negen afleveringen lang een spetterende, prachtig vormgegeven en bij momenten razend spannende brok televisie – het is alvast erg lang geleden dat wij nog zo nagelbijtend naar een spelletje knikkeren of een rondje touwtrekken hebben gekeken. Pas helemaal op het einde, nadat de ware toedracht van het spel duidelijk is geworden, slaan de makers misschien iets te veel de moraliserende richting in en ook het bruggetje naar een mogelijk tweede seizoen is niet echt elegant, maar dat doet niets af van de conclusie: ‘Squid Game’ is van het allerbeste wat de afgelopen tijd uit Korea tot bij ons is gekomen. Alvast onze welgemeende excuses aan alle K-popfans!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234