null Beeld

FILM★★★☆☆

Al na twee scènes besef je dat het etiket ‘rockmusical’ hopeloos tekortschiet voor de zonderlinge kijkervaring die ‘Annette’ is

Een droom die niet blijf duren.

Wie of wat is ‘Annette’? Het voor de hand liggende antwoord luidt: een rockmusical over de droefgeestige romance tussen een operavedette (Marion Cotillard) die beroemd is om haar sterfscènes (heerlijke ironie: in ‘The Dark Knight Rises’ tekende Cotillard voor één van de slechtste sterfscènes uit de filmgeschiedenis) en een gloriedronken stand-upcomedian (Adam Driver) wiens ster begint te tanen. Maar al na twee scènes besef je dat het etiket ‘rockmusical’ hopeloos tekortschiet voor de zonderlinge kijkervaring die ‘Annette’ is.

‘So... May we start?’ vraagt een man die in een opnamestudio achter de mengtafel zit, en jawel: het is regisseur Leos Carax lui-même – coole zonnebril, walmende sigaret – die met die vraag de show opent. Iemand antwoordt met ‘One, two, three, four!’, handen beroeren keyboards, zanger Ron Mael barst los, het achtergrondkoortje valt in en het prachtige liedje dat volgt, ‘So May We Start’, is zó vintage Sparks dat alle fans van de band uit pure vreugde een gat in het dak van de bioscoopzaal zullen springen. De muzikanten veren overeind, gooien hun sjaals om de schouders en benen al kwinkelerend de opnamestudio uit, Driver en Cotillard springen tevoorschijn en stappen en zingen mee, en zo begint een opzwepende meerstemmige voettocht door de nachtelijke straten van Santa Monica: ‘It’s time to start!’ In die schitterende openingsscène kolkt dezelfde energie en opwinding van de allerbeste scène uit de vorige film van Carax, ‘Holy Motors’ – die waarin Denis Lavant door het schip van een kerk een troep accordeonisten aanvoert. Wie goed kijkt, ziet tijdens de voettocht zelfs hoe een costumière snel een andere outfit aan Driver overhandigt.

Je er nadrukkelijk aan herinneren dat je naar een film zit te kijken en je tegelijk het gevoel geven dat je deelneemt aan een magisch feest: we kennen maar twee levende cineasten die dat kunnen, en dat zijn Quentin Tarantino en Leos Carax. Ja, ‘Annette’ is wel degelijk een musical waarin Driver zelfs tijdens het beffen even naar boven komt om zijn lyric te zingen: ‘We houden zoveel van elkaar!’ Maar het is ook een comedyshow, een opera, een melodrama, een trip, een droom. Het bevreemdt, het verrukt, het betovert, de prachtige overvloeier met het whiskyglas voert je naar de zevende filmhemel, en wanneer Cotillard als een kwelgeest oprijst uit een bordkartonnen, maar daarom niet minder toverachtig ogend decor, zitten we zelfs even in een spookverhaal à la Carax.

Maar halverwege gebeurt er iets raars: de muziek begint te vermoeien, het drama te vervelen, de betovering valt weg. ’t Is alsof Carax halfweg het draaiboek plots zijn interesse in het project verloor en zijn crew en cast alleen voort liet werken, terwijl hijzelf een sigaretje ging roken op het terras van Le Cirio in Brussel, waar een stukje van de film werd opgenomen. Wat begint als een feest, eindigt met een stuitende anticlimax die je weer met de beide benen op de grond plaatst en je verweesd en ontgoocheld achterlaat. Eén troost wel: een halfgelukte Carax is nog altijd goddelijker dan het gros van het bioscoopaanbod.

Vanaf 20 oktober in de bioscoop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234