Beeld Michele K. Short/NETFLIX

televisie★1/2☆☆☆

‘All The Bright Places’: ‘Een lang, saai, van chemie gespeend vertelsel’

‘Je kan licht vinden op deze wereld, zelfs als alles donker lijkt. Wees zélf het licht!’ Ziedaar de les van Netflix’ nieuwste tiener-snotteraar ‘All the Bright Places’. Ik heb de film van de weeromstuit aangeraden aan Lamkel Zé: kan hij, als het weer eens zwart wordt voor zijn ogen, tenminste nog dienstdoen als leeslampje.

Wanneer op een avond vreemde snuiter Finch (u herkent Justice Smith van ‘Jurassic World: Fallen Kingdom’ en ‘Detective Pikachu’) tijdens een rondje joggen de mooie Violet Markey (Elle Fanning) op een brug ziet staan, verwaaid in de afrond turend, ontwikkelt hij een fascinatie voor haar. Hij maakt haar tot zijn persoonlijke project, en wil haar uit de donkere diepte halen waarin zij sukkelde toen een jaar geleden haar zus overleed in een verkeersongeluk. Maar in zijn eigen bovenkamer, zo wordt gaandeweg duidelijk, troepen de donderwolken zich ook samen.

Vandaag de dag - drie woorden die meteen onweerlegbaar bewijzen dat ik het doelpubliek van ‘All the Bright Places’ al enkele jaren ben voorbijgefietst op m’n hoge bi - is mentale gezondheid een bespreekbaar, belangrijk thema, ook in de cinema: kijk maar naar het succes van ‘Joker’. Jammer genoeg slaat ‘All the Bright Places’ - een film waarvan elke creatieve beslissing aanvoelt alsof ze werd gebaseerd op data-analyse, marktonderzoek en andere termen die ik liever niet in de mond neem, maar waarvan slinkse marketeers wel beregoeie Powerpoint-presentaties kunnen maken - de bal helemaal mis. En omdat je nu eenmaal moeilijk over een toiletbezoek kan praten zonder het over de shit te hebben: vanaf hier volgen spoilers.

Het grote probleem schuilt ‘m in personage Finch, en niet alleen omdat-ie gespeeld wordt door professionele natte dweil Justice Smith. De jongen begint de film als een veredelde stalker (na zijn eerste ontmoeting met Violet zwiert hij meteen een zelf gecomponeerd nummer over haar op zijn Instagram, later ziet hij er geen graten in om de nacht ongevraagd door te brengen op - geen eufemisme - haar gazon) en evolueert tot een losgeslagen enigma dat op het cruciale punt van het verhaal, waarin een bocht van 180 graden wordt gemaakt van fleurige indiefilm naar tranerig melodrama, zelfmoord pleegt. We weten nooit wat er in zijn met chaos gevulde kop omgaat of aan welke ziekte hij lijdt, maar de film maakt van hem wél een dromerige droomjongen die zijn meisje de mooiste gitaarliedjes leert kennen, die spreekt in Virginia Woolf-quotes, die op een díép niveau in verbinding staat met Het Leven. Door van hem zo’n wandelend cliché te maken, herleiden de makers mentale gezondheid tot een modewoord à la ‘mindfulness’ of ‘artisanale donuts’. Finch’ depressie is niet zozeer een ziekte als wel een quirky karaktertrek, waar hij zijn liefje - Elle Fanning is een goede actrice maar geraakt met dit scenariovod ook niet verder dan gepijnigd turen in de verte - nooit in betrekt: zij moet het stellen met ‘niemand begrijpt mij’ en ‘iedereen vindt mij een freak’. Net het kleine, zeurderige neefje van de Joker: brr!

Afzien staat in dit lange, saaie, van chemie gespeende vertelsel gelijk aan diepgang: er wordt gedweept met het romantische idee dat je, wanneer het voelt alsof je ziel in brand staat, altijd nog de optie hebt om zelf het vlammetje te doven - een martelaar van het eigen lijden. ‘Het leven is een buffet,’ probeert de finale boodschap van de film nog, ‘geniet ervan’. Maar ik heb de personages aan dat buffet des levens toch vooral moedwillig tofoe, pindasaus en bietensap zien bikken.

Híér met die artisanale donuts.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234