'Alloo in de politierechtbank'Beeld vtm

televisie★★★☆☆

‘Alloo in de politierechtbank’ op VTM: ‘Hebt u er altijd zin in?’

Hoewel ‘Alloo in de politierechtbank’ aldoor een beroep doet op mijn inlevingsvermogen, acht ik de kans klein dat ik me in de plaats van de beklaagden die erin te zien zijn zonder slag of stoot zou neerleggen bij de vragen die Luk Alloo hun voorlegt bij het verlaten van de rechtszaal. 

Liever, beeld ik me in, zou ik me met veel misbaar beroepen op mijn zwijgrecht, zoals me ingefluisterd door mijn advocaat, die veel weg zou hebben van Piet Van Eeckhaut, hoewel die ook in mijn verbeelding al jaren dood is. Vervolgens zou ik met een jas over de kop, niettegenstaande er nergens een fotograaf te bekennen is, naar buiten stuiven, een wachtende vluchtwagen in. Ondanks een aanleg voor knulligheid zie ik het buiten de grenzen van de werkelijkheid graag groots.

Ik vermoed dat ‘Alloo in de politierechtbank’ geïnspireerd werd door ‘De rechtbank’, maar dan aangevuld met de flair die Luk Alloo beroepshalve aan de dag legt in zijn vele andere programma’s op VTM, waar ze vooralsnog geen genoeg krijgen van zijn stijl, wat daarom nog niet hoeft op te gaan voor mij. Als invalshoek werd dit programma opgehangen aan Mireille Schreurs, die na dertig jaar politierechter bij de Aalsterse rechtbank voor de camera de bef aan de wilgen zou hangen. Buiten de balie is Schreurs ook de gemalin van Karel De Gucht: een detail dat wel meegespeeld zal hebben bij die keuze van onderwerp, aangezien ze verder weinig blijk gaf een uitzondering te zijn op de andere politierechters die dit land rijk is.

‘Hebt u er altijd zin in?’ vroeg Alloo als ijsbreker. Onbetamelijke vraag, dacht je, maar Alloo had het over Schreurs’ ambt als rechter. Alloo noemde Schreurs ook zonder verpinken een leuke dame, wat nochtans geen vereiste is als je iemand onderwerpt aan een interview. Het zou me weinig verbazen, mocht Alloo zich op een dag ook luidop een aanhanger verklaren van het soort journalistiek waar afstand tot je onderwerp eerder als hindernis wordt gezien dan als vuistregel.

Onder de beklaagden die Schreurs voor zich kreeg, en die Alloo buiten de rechtszaal aan de mouw trok, bevond zich zelden iemand die voor het eerst voet zette in een politierechtbank. Ene Patrick gaf schoorvoetend toe al aan zijn vijfde keer toe te zijn, en André, even later aangeklampt door Alloo, was naar eigen zeggen al voor de vijftigste keer te gast in de politierechtbank. ‘Voor kleine feiten,’ aldus de rasrecidivist. Of vele kleintjes ook in de politierechtbank één grote maken, kwam je niet te weten: André was de zeldzame beklaagde van wie je achteraf het oordeel niet meekreeg. ‘De ene mag alles en de andere niets,’ sprak André, zich opwerpend als zondebok. Alloo sprak tegen, wat hij hoorde te doen.

Hoewel hij zich het overgrote deel van het programma verdienstelijk beheerste bij het ouwehoeren, besloot Alloo bij de aanblik van André toch het gesprek te rekken, waardoor het alsnog vergleed in vrijblijvendheid. Toen hij vroeg of André een probleem had met gezag, leek het antwoord dan ook nogal wiedes. Maar Alloo wist waar hij naar op weg was. ‘Reed jij in de jaren 80 toevallig met een Ford Capri?’ vroeg de reporter. ‘Ja,’ antwoordde André verbijsterd. ‘Een gok,’ zei Alloo, en hij proestte het uit. Ik overwoog even hetzelfde, maar de wrangheid was me te na. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234