null Beeld BELGA
Beeld BELGA

televisie★★★★☆

‘Als we de Strade Bianche nu niet uitroepen tot monument, wanneer dan wel?’

Een magnifiek landschap, een keur aan toprenners en een ongezien exploot op het eind: de Strade Bianche heeft alles om snel een monument te worden. Al ontbrak er ook een ingrediënt: de peper en het zout bij het grind. Een José De Cauwer.

Nergens staan de cipressen mooier rij aan rij. Nergens glooit het landschap sierlijker. Nergens waait het stof fraaier op. En nergens is de regie erbarmelijker.

Schokkerige, zeeziekmakende beelden van een cameraman die het noorden kwijt is. Een herhaling in slowmotion van een geloste renner die bíjna uit de bocht dreigt te gaan, net op het moment dat vooraan een beslissende demarrage wordt geplaatst. Nee, ook 2021 zal niet het jaar worden dat de Italianen niet langer rammelen met het geduld en de bloeddruk van Michel Wuyts – ‘Heren van de RAI, kunnen we een beeld krijgen van de kopgroep, aub?’

Heel veel maakt het ook niet uit. Zelfs met Andrea Bocelli aan de knoppen in de regiekamer heeft de Strade Bianche alles in huis om snel een wielermonument te worden. Strikt genomen moet een wedstrijd daarvoor 50 jaar bestaan. Maar geen koersminnende ziel die daar in het geval van de Strade over valt. Zeg ons, in welke andere wedstrijd bestaat de kopgroep uit een mengeling van de allerbeste klassiekerspecialisten en ronderenners? Zaterdag reden tenoren als Wout van Aert, Mathieu van der Poel en Julian Alaphilippe zij aan zij met ex-Tour-winnaars Egan Bernal en Tadej Pogacar. En Michael Gogl. Die ook, ja.

Ze voerden hun strijd op tegen een decor dat doet wegdromen. Het gecraqueleerde asfalt dat zich tussen de Toscaanse heuvels slingert. De ene grindstrook na de andere die het peloton in een stofwolk opslokt en het met getekende gezichten weer uitspuwt. De wondermooie aankomst op de Piazza del Campo – een plek die u eens met eigen ogen moet hebben aanschouwd. Als u ooit een bedevaart onderneemt, doe het dan naar Siena. Nestel u op een zwoele zomeravond samen met uw hartenlapje op de nog gloeiende plaveien van het schelpvormige plein en laat de avond overlopen in de nacht. De goedkope nachtwinkelwijn zal, zelfs als u die uit plastic bekers drinkt, smaken als een Brunello di Montalcino van een goed jaar. Tip: druk terwijl u daar ligt ook eens uw oor tegen dat schelpvormige plein aan. Hoort u de zee niet? Da’s perfect normaal. Hoort u hoefgetrappel? Dan is de kans groot dat u net de dag van de palio hebt uitgekozen en kunt u zich maar beter uit de voeten maken.

De koers werd zaterdag aan elkaar gepraat door Michel Wuyts en co-commentator Sven Nys. Nys doet dat kundig. Hij weet de kijker te vertellen hoe breed de tubes zijn waarmee de renners rijden (26 à 28 millimeter), hoeveel druk erin zit (5 à 6 bar) en hoeveel tandjes het grootste kransje telt dat de renners achteraan hebben liggen (39). We zouden er zelfs niet van schrikken als Nys het grind van settore Monte Sante Marie tijdens een blinde smaaktest zou kunnen onderscheiden van dat van settore Le Tolfe. En toch… toch ontbreekt er iets. En we weten perfect wat. De peper en het zout bij het grind: José De Cauwer. Nys is een asceet, geen Bourgondiër. Wanneer de helikopter uitzoomt en het nietige maar lieflijke dorpje Asciano in beeld brengt, missen we De Cauwer die enthousiast uitroept: ‘Aha, hier heb je op het pleintje voor de kerk een restaurantje waar je een geweldige linguine alle vongole kunt eten. En in het restaurantje aan de overkant moet je ook eens geweest zijn. De vongole is er niet te vreten, maar er staat een zekere Chiara achter de toog. De moeite, hoor.’ José De Cauwer is een man die al meer dan 50 jaar bestaat en met recht en reden een monument mag worden genoemd.

Het moet gezegd: de renners deden hun best om ons het gemis van De Cauwer te doen vergeten. Van Aert gaf er met nog 50 kilometer te gaan al een lap op, maar kreeg op 15 kilometer van de meet een lap terug. Alaphilippe, Bernal en Van der Poel stoomden in een enig mooie editie met zijn drieën naar Siena. En toen moest het beste nog komen. Met wat achteraf misschien het exploot van het jaar zal blijken te zijn, stormde Van der Poel op de steile slotklim in de smalle straatjes van Siena weg met een verschroeiende versnelling. De plaveien gloeien nog steeds na. Als we de Strade Bianche nu niet uitroepen tot monument, wanneer dan wel?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234