null Beeld

FILM★★★★½

Anthony Hopkins zet in ‘The Father’ één van zijn beste vertolkingen ooit neer

Het eerste wat opvalt, is de pracht van het appartement. Door de ramen, met uitzicht op Lauderdale Road in Londen, vallen kegels zonlicht op de schitterende vloeren, moulures en lambriseringen, en je kunt werkelijk geen stap zetten zonder over de antieke bijzettafeltjes of voetenbankjes te struikelen. De tientallen prachtig ingelijste schilderijen, de hoge boekenkasten, de piano in de hoek en het schaakbord op het salontafeltje vormen de getuigen van het rijke culturele leven dat de oude bewoner Anthony (Anthony Hopkins) de voorbije decennia geleid moet hebben. De rijkelijk versierde wanden van het volgestouwde appartement vormen evenwel een droef contrast met de grote gaten die de binnenmuren van zijn geheugen beginnen te vertonen. Is het eigenlijk wel zíjn appartement, of behoort de woonst toe aan zijn dochter Anne (Olivia Colman), aan wie hij keer op keer moet uitleggen dat hij zich ondanks het klimmen der jaren nog steeds weet te redden en dus zéker geen oppas nodig heeft?

‘Er gebeuren hier vreemde dingen. Valt het je niet op?’ vraagt Anthony aan zijn bezorgde dochter wanneer zijn polshorloge voor de zoveelste keer zoek is. En wat doet die vork in zijn jaszak? Ja, er gebeuren vreemde en verwarrende dingen in het appartement, maar ‘The Father’ duwt u dan ook in het vreemd malende brein van een man die aan alzheimer lijdt. Soms wordt de sfeer in de flat zelfs zó bevreemdend dat je je in een bovennatuurlijk mysterie van M. Night Shyamalan waant: de schoonzoon met wie Anthony zonet nog over het avondmaal praatte, ondergaat plots een gedaanteverwisseling, en soms lijkt het wel alsof er op een onverklaarbare manier, van de ene seconde op de andere, verschillende jaren zijn verstreken; alsof iemand een groot zwart gat in je geheugen heeft gebeten.

Regisseur en scenarist Florian Zeller dwingt u erg knap in het afbrokkelende perspectief van de hoofdpersoon, en dan is er natuurlijk de terecht met een Oscar bekroonde Hopkins, die in de herfst van zijn eigen leven één van zijn beste vertolkingen ooit neerzet. De onzekerheid, de opstandigheid (‘Ik heb niemand nodig’), de angst, de kwaadheid, de onrust, de merkwaardige momenten van dromerige afwezigheid: Hopkins brengt het allemaal met zoveel meesterlijke precisie dat de grens tussen acteur en personage volledig lijkt te vervagen.

Na afloop van deze diep ontroerende film vroegen wij ons af: staat het ons ook te wachten? Die dag dat, zoals iemand in de film zegt, in onze hersenen de schemertijd zal aanbreken en de mensen en de voorwerpen die ooit duidelijk afgetekend op hun plaats stonden, onherroepelijk in de nevel beginnen op te lossen? Nu, wat misschien troost kan bieden, is dat sommige beelden van toen je kind was net scherper worden, zoals het beeld van je vader en je moeder. Kijk, ze staan daar vlak vóór je naar je te glimlachen. Je hoeft je armen alleen maar wat verder uit te strekken en je kunt hen aanraken. Tot ook dat laatste fantoombeeld zal oplossen in de avondschemering.

Vanaf 16 juni in de bioscoop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234