FILM★★1/2☆☆

Aquaman (★★1/2☆☆)

Thor lacht in zijn vuistje.

In de eerste grote actiescène van de nieuwe superheldenfilm uit de DC-stal zien we hoe Aquaman zichzelf met het nodige aplomb toegang verschaft tot het ruim van een Russische nucleaire onderzeeboot. Oog in oog met de piraten die de duikboot hebben gekaapt, werpt de Vissenman bij wijze van introductie zijn hoofd in zijn nek, waarbij we zijn lange natte haren overdreven luid – alsof iemand een zeemlap tegen een ruit kwakt – tegen zijn blote bovenrug horen kletsen.

Dat korte maar hilarische natteharenmomentje vertelt de superheldenfan twee dingen. Eén: Aquaman is niet alleen een krachtpatser die met zijn blote handen een stalen luik kan loswringen, maar tevens een toffe peer die er de nodige zelfspot opna houdt. En twee: de films van DC Extended Universe drijven steeds verder weg van de terneerdrukkende somberte van ‘Man of Steel’ en ‘Batman v Superman’, en komen steeds dichter bij de speelsheid die zo typisch is voor de superheldenfilms van Marvel. Dat de van het onderwaterrijk Atlantis afkomstige Aquaman een toffe makreel is, valt ook af te leiden uit die scène waarin hij in de lokale pub, Het Verzonken Galjoen, zijn in één teug naar binnen geklokte pint met een stevige klap op de toog laat neerkomen. Zo’n man heeft onze sympathie!

De film zelf is evenwel maar half gelukt, en dat terwijl we vurig hadden gehoopt dat James Wan, de regisseur die met ‘The Conjuring’ mee aan de basis lag van de revival van het horrorgenre, er iets bijzonders van zou maken. Alsof Wan was bezeten door een panische angst om de aandacht van de veertienjarigen in het publiek te verliezen, wordt vrijwel elke dialoogscène in ‘Aquaman’ al na vijf seconden brutaal onderbroken door een donderende explosie, een binnenkomende torpedo of een door de muur brekende booswicht. En wanneer Wan ons niet overrompelt met zielloze CGI, krijgen we een stortvloed van plechtige hoofdletters over ons heen. We begeven ons via het Rijk van de Trench van de Verborgen Zee naar het Middelpunt van de Aarde, we ontmoeten de Karathen, we leren iets bij over Surface Dwellers, er wordt gezocht naar de Verloren Drietand van Atlan die is gemaakt van Poseidons Staal, we maken kennis met Koning Orm die Ocean Master wil worden, en er duikt een Black Manta op. Maar al die elementen smelten nooit samen tot een vloeiend avontuur, en tegen dat we kennismaakten met de Groene Koning Ricou Van Het Verre Koninkrijk Van De Felle Fishermen, Begonnen De Hoofdletters Ons Eerlijk Gezegd De Strot Uit Te Komen.

Wat overblijft, is de (volgens ons veelal onbedoelde) humor. Dit zal altijd de film blijven waarin men Willem Dafoe op een hamerhaai kan zien zitten zoals een cowboy op zijn paard, en waarin een gigantische octopus met z’n tentakels op acht trommels tegelijk drumt: details die ons toch weer plezier deden krijgen in ‘Aquaman’. Zo geinig en zo entertainend als ‘Thor: Ragnarok’ – samen met ‘Logan’ en ‘Avengers: Infinity War’ één van de beste superheldenfilms van de voorbije jaren – wil ‘Aquaman’ evenwel nooit worden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234