null Beeld Clay Enos/NETFLIX
Beeld Clay Enos/NETFLIX

Film★★★☆☆

‘Army of the Dead’ is de eerste film uit de geschiedenis waarin een blowjob aan de oorsprong ligt van een zombie-apocalyps

In het uitgestrekte rijk van de cinema weerklinkt het gegrom van verschillende soorten zombies. Uit de classics van George A. Romero kennen we de klassieke, traag voortschuifelende, altijd hongerige zombies die met een griezelige doelbewustheid op je af blijven komen. Twee andere bekende soorten zijn de pijlsnelle sprintzombies uit ‘28 Days Later...’ en de zich tot een wriemelende berg op elkaar stapelende zombies uit ‘World War Z’. Persoonlijk hebben we ook een boontje voor de zombie die in Lucio Fulci’s splatterfest ‘Zombie’ (1979) grommend van genoegen naar een douchende deerne staat te gluren. Zack Snyder voegt daar nu een nieuw type aan toe: de vechtzombie.

In de openingsscène van ‘Army of the Dead’, Snyders terugkeer naar het genre waarin hij in 2004 knap debuteerde met ‘Dawn of the Dead’, zien we hoe een iets te enthousiaste blowjob in een over de highway zoevende auto resulteert in de ontsnapping van een zombie. ‘Army of the Dead’ is daarmee wellicht de eerste en de enige film uit de geschiedenis waarin een blowjob aan de oorsprong ligt van een zombie-apocalyps, maar nog opmerkelijker is dat de losgebroken zombie zich prompt laat kennen als een fluks omhoog wippende, soepel rond zijn as spinnende en meesterlijk wegduikende vechtmachine die middels enkele goed gerichte rechte voorwaartse trappen afrekent met zijn bewakers.

Die Zack: wanneer hij niet speelt met superhelden, pakt hij wel uit met superzombies! De knappe proloog van ‘Army of the Dead’ eindigt met één van die schitterende tableaus waar Snyder het patent op lijkt te hebben: de zombies die vanop een heuvel onder de volle maan de lichtjes van Las Vegas staan te overschouwen. De grote vondst van Snyder is dat hij het zombiegenre vervolgens vermengt met de karakteristieken van een men-on-a-mission-movie. Een schimmige Japanner verzoekt Dave Bautista om een team samen te stellen (‘I want you to put together a team’: het blíjft een zalig zinnetje) met als doel om binnen de 32 uur een ondergrondse kluis te kraken in Las Vegas, waar intussen een zombieplaag is losgebroken. Onder meer dankzij de leesbril die aan een touwtje rond zijn gespierde nek bungelt, is Bautista meteen de enige écht markante figuur in een team waarvan de samenstelling weliswaar voldoet aan de huidige vereisten van diversiteit (tussen de vrouwen en de Latino’s loopt zelfs een Duitser), maar dat voor de rest uit weinig memorabele koppen bestaat.

Eenmaal geland in het ommuurde Las Vegas pakt Snyder trouwens uit met een andere nieuwigheid, en dat is dat zijn zombies ook in winterslaap kunnen gaan. Waarbij wij ons onmiddellijk afvroegen hoe een zombie in Las Vegas, waar altijd een warm woestijnklimaat heerst, precies kan weten wanneer het wintert. Maar soit: het levert tenminste een spannende scène op waarin de huurlingen zich zo stil mogelijk bewegen doorheen een kamer vol rechtstaand pittende zombies die zelfs in hun winterslaap zó luid grommen dat je hen spontaan een apneutoestel zou willen toesteken.

Voor de rest laat ‘Army of the Dead’ zich bekijken als een staalkaart van zowel de beste als de slechtste eigenschappen van Snyder. Zo nu en dan weerklinkt een goeie song en uiteraard hoeft niemand Snyder te leren hoe je een actiescène in beeld moet zetten: héérlijk hoe Bautista tijdens een shoot-out in een casino een zombie in één soepele beweging over zijn schouder smijt, récht op de in duigen vallende pokertafel. Maar zoals we dat van Snyder gewend zijn gaan talloze scènes gebukt onder een loden ernst en na de zoveelste onhandige sentimentele dialoog tussen Bautista en zijn dochter dachten wij: oké, Zack, berg die meligheid nu maar op en begin nu maar met het afslachten van de zombies!

De funfactor van ‘Army of the Dead’ had met andere woorden een stuk hoger had mogen liggen, maar goed, na al die bombastische comicbookverfilmingen (van ‘300’ tot ‘Justice League: the Snyder Cut’) kunnen we stilaan wel gaan besluiten dat Snyder het nu eenmaal niet in zich heeft om zichzelf voor de volle honderd procent over te leveren aan losbollig vertier. De laatste 30 minuten maken gelukkig veel goed, niet in het minst omdat de knetterende ultieme vluchtpoging uit Las Vegas geënt lijkt op ‘Aliens’ en ‘Escape from New York’. En geef toe: wat is er nou níét leuk aan een zombiefilm waarin een actieheld met een leesbril op de hielen wordt gezeten door een op een ondood paard rijdende zombiekoning met een kroon, een wapperende cape en met een stalen masker waar de kogels fotogeniek op afketsen?

Nu op Netflix.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234