Hilary Swank in 'Away'Beeld Netflix

TELEVISIE★★☆☆☆

‘Away’ op Netflix is een opeenstapeling van clichés

Hebben allerminst moeite om zich te houden aan de regel van de bubbel van vijf: astronaut Emma Green en haar vier kompanen, die in ‘Away’ als allereerste mensen ooit richting Mars mogen vliegen.

De nieuwe Netflix-reeks speelt zich af in een nabije toekomst - een exact jaartal wordt er niet opgeplakt - waar alle landen van de wereld samenwerken om een bemande vlucht naar de Rode Planeet te sturen. Vijf ruimtevaarders, netjes verdeeld over de verschillende continenten en grootmachten, mogen de sprong wagen, onder leiding van de Amerikaanse Emma Green (Hilary Swank), en de hele missie zal drie jaar in beslag nemen, als het tenminste niet ergens onderweg of bij aankomst op Mars verkeerd loopt. 

De risico’s worden al meteen na de lancering, van op een basis op de maan, duidelijk, wanneer een van de zonnepanelen die de Atlas 1 van energie moeten voorzien niet uitklapt zoals gepland, en Emma en haar collega Misha een ruimtewandeling moeten maken om het euvel te herstellen. Het is niet de laatste keer dat de hele missie aan een zijden draadje hangt, want het hele tiendelige eerste seizoen lang moet de bemanning allerlei problemen het hoofd bieden: besmettelijke ziektes, technische mankementen, een ruimtevaarder die langzaam blind wordt of een astronaut die letterlijk uit elkaar begint te vallen... als het de bedoeling van Netflix was om ervoor te zorgen dat geen enkel zinnig persoon het nog in zijn hoofd zou halen om richting Mars te vliegen, dan zijn ze daar alvast in geslaagd.

Minder goed gelukt: van ‘Away’ ook een pakkend drama maken. Als de reeks het grootste deel van de tijd aan boord van de Atlas 1 was gebleven, zou ze een hoger cijfer hebben gekregen. Op zijn beste momenten is ‘Away’ een lang uitgesponnen liefdeskind tussen ‘Apollo 13' en ‘The Martian’, en gaandeweg begin je ook mee te leven met de vijf mannen en vrouwen die ter meerdere eer en glorie van de mensheid de dood in de ogen kijken. Daardoor kun je de overvloed aan rampspoed, de nogal voorspelbare politieke strubbelingen - de Russische en Chinese ruimtevaarders proberen het grootste deel van de tocht Emma’s gezag te ondermijnen - en de vele heroïsche speeches over zelfopoffering en plichtsbewustzijn door de vingers zien. Helaas speelt een groot deel van het verhaal zich ook op de begane grond af, bij de familie van de ruimtevaarders en dan vooral bij die van Emma. En daar gaat het  van bij het begin grondig mis. 

Emma’s man Matt is eveneens astronaut, maar door een genetisch defect in zijn hersenen werd hij verplicht om zijn ruimtepak aan de haak te hangen. Net wanneer Emma zich klaarmaakt voor haar trip krijgt hij een beroerte en belandt hij in het ziekenhuis. De scènes waarin ze begint te twijfelen maar haar man haar overtuigt om toch te vertrekken - alsof er een andere uitkomst mogelijk was geweest - zijn de eerste waarin de makers qua meligheid alle registers opentrekken, en ze vormen helaas enkel een voorbode van wat daarna nog komt. Zeker Alexis, de tienerdochter van het koppel, krijgt een paar bijzonder slechte verhaallijnen in de schoot geworpen. Door de ziekte van Matt moet zij meer verantwoordelijkheid aan de dag leggen, maar als opschietende puber reageert ze daarop door te rebelleren, ruzie te maken en aan te pappen met foute vriendjes.  Om spoilers te vermijden zal ik er  niet te diep op ingaan, maar het moet toch geleden zijn van die keer dat Kim Bauer in ‘24' oog in oog kwam te staan met een poema dat ik zo hard met mijn ogen heb zitten rollen bij scènes met de dochter van het hoofdpersonage . 

Het probleem is niet alleen dat  Matt en Alexis weinig bijdragen tot de serie, hun verhalen zijn ook zo’n opeenstapeling van clichés dat ze, als waren het scheurtjes in een astronautenpak tijdens een ruimtewandeling, alle subtiliteit uit ‘Away’ laten verdwijnen. Dat is spijtig, voor Swank die hier ondanks het slappe scenario toch bewijst wat voor een geweldige actrice ze is en dus veel beter had verdiend bij haar eerste hoofdrol op tv. En voor Jason Katims, die met ‘Friday Night Lights’ een van de beste, meest ontroerende dramareeksen van de 21e eeuw heeft gemaakt en nu verloren loopt tussen de sterren. In de ruimte hoort niemand je roepen, zo wist men ten tijde van ‘Alien’ al, maar ook je teleurstelling moet je er in stilte verbijten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234