Beastie BoysBeeld Beastie Boys

FILM★★★★☆

‘Beastie Boys Story’: ‘Wij zijn al die jaren ontvoerd door de Yeti’

De documentaire ‘Beastie Boys Story’ begint met ‘Now, here’s a little story I’m goin’ to tell / about three bad brothers you know so well / It started way back in history / with Ad Rock, MCA and me, Mike D.’ Vandaag blijven alleen de bad brothers Mike D. en Ad-Rock over. De in 2012 gestorven MCA krijgt in deze film wel twee uur lang de lofzang die hij verdient. 

Nu te zien op Apple TV+

De carrière van de Beastie Boys én deze carrière-overbruggende, door Spike Jonze geregisseerde documentaire kort samengevat? 1° Hardcore-punkers die evenveel bezig zijn met Monty Python als met Black Flag worden de eerste blanke rappers. 2° Als gestoorde feestneuzen hebben ze een monstersucces te pakken met ‘Licensed To Ill’. 3° Het nochtans machtige ‘Paul’s Boutique’ flopt. 4° De Beasties gaan bankroet maar zijn niet ongelukkig: ze pikken hun bas, drum en gitaar weer op, en rappen en rocken zich all over the world zoals niemand dat hen heeft voorgedaan. 5° MCA wordt een snowboardende, boedhistische rugzaktoerist die over zijn ontmoeting met de Dalai Lama zei: ‘Ik vind de man vooral grappig’. 6° De laatste jaren zijn gewoner en worden in de documentaire amper behandeld. 7° De film toont aan dat zonder MCA verdergaan met de Beastie Boys zelfs geen optie was: ‘The band was his idea in the first place’.

‘Beastie Boys Story’ is in de vorm eigenlijk een soort van TED Talk - een Powerpoint-presentatie zelfs - opgenomen in het Kings Theater in Brooklyn. De Spike Jonze die bekend is van de clip van ‘Sabotage’ (met de Beastie Boys verkleed als besnorde, donuts etende flikken) weet uiteraard hoe hij beelden moet monteren. De Spike Jonze die van achter de mixtafel tussenkomt met ‘Sorry, ik was even te laat met de autocue’, en Ad-Rock en Mike D. die antwoorden met ‘Een teleprompter? Waar? I didn’t even notice’ en ‘We hebben dit voorbereid, hoor’, die is al wat flauwer: de voorgekauwde improvisatie doet soms zelfs een beetje melig aan.

Belangrijk pluspunt: in veel muziekdocumentaires wordt heel de tijd over de muziek heen gepraat, maar hier wordt ruimte gemaakt om een vergeten hiphop-oldie als ’It’s Yours’ van T La Rock of het beestige ‘Sabotage’ eventjes luid te doen binnenkomen.

Zullen we een paar details oplijsten uit het eerste uur dat alleen de Apenjaren ’80 behandelt?

Ad Rock ontmoette Mike D. op een optreden van The Misfits: ’Het was eigenlijk op een concert van Circle Jerks, maar The Misfits staat chiquer’. Haha!

Mike D. over hun eerste rijmpjes: ‘De hele dag ‘Sucker MC’s’ van Run D.M.C. nadoen met je maten is één ding, maar op een podium staan met je eigen teksten is iets heel anders.’

Het eerste succes, de 12 inch ‘Cookie Puss’, was een prank: ze belden mensen op en vroegen of ze het telefoonnummer van Cookie Puss hadden. Cookie Puss is een ijstaart.

Russell Simmons (de broer van Run van Run D.M.C.) en Rick Rubin wilden hen groter maken dan de ontbijtgranen van Captain Crunch. Het voorprogramma van Madonna kon geregeld worden. Resultaat: Ad-Rock stond ‘Motherfuckers ain’t shit to me’ te roepen naar 13-jarige meisjes.

Op een bandopnemer met twee grote spoelen en met de magnetische band rond een microstatief en stoelen gewikkeld speelde MCA Led Zeppelins ‘When the Levee Breaks’ vertraagd af. De sample kwam aan het begin van hun debuut ‘Licensed to Ill’ te zitten, in opener ‘Rhymin & Stealin’.

Iemand vroeg hen: ‘Hoe moet het podium eruit zien?’ Een Beastie moet hebben geantwoord: ‘Doe maar een dj-podium gemaakt van six packs Budweiser, een kooi met een dansende vrouw erin en een gigantische opblaasbare lul die uit een doos komt.’ Een paar dagen later stond dat decor klaar. Schaduwkant: toen ze zo zot als een achterdeur terugkwamen van hun wereldtour, wisten ze niet meer hoe ze met hun vrienden moesten omgaan: ‘Ons leven was ‘Groundhog Day’ geworden met elke avond dezelfde grote lul die uit de doos sprong. We voélden ons gewoon dicks in the box’.

Deel Twee dan. Zoals The Clash naar de punkpolitie riep dat punk zoveel betekent als spelen wat je wil spelen (in hun geval: vroege rock’n’roll, reggae, jazz), zo braken ook de Beastie Boys bij met maken van ‘Paul’s Boutique’, ’Check Your Head’ en ‘Ill Communication’ uit het harnas van ‘Licensed to Ill’ met ‘echte’ instrumenten. Ze klonken als The Meters, speelden een stonersong na een hardcoredreun, en sampleden Jimi Hendrix, Bad Brains, Ted Nugent, Sly & The Family Stone en Jimmy Smith. Ze waren arm, maar hadden in hun huis een basketbalring en een skateramp.

In de song ‘Sure Shot’ - fluit van Jeremy Steig, blaffende hond, ‘Ah, yes indeed, it’s fun time’ - laat MCA achteloos een paar rijmpjes over vrouwen achter: ‘I want to say a little something that’s long overdue / The disrespect to women has got to be through’. Da’s wat anders dan ‘Girls to do the dishes / Girls to clean up my room’ uit de begindagen. Mike D. en Ad-Rock leggen in de film overigens een paar keer rekenschap af over de seksistische teksten met als onderwerp the girlies with the def behinds.

Mooiste moment: eerst Ad-Rock die naar het huis van toetsenist/producer Mario C. trekt om hem te gaan uitschelden. Het was allemaal doorgesproken, de scheldpartij zou de tekst van ‘Sabotage’ worden, een song die Spike Jonze in beeld én klank laat ontploffen. Daarna de wending, via ‘Dat gebeurde allemaal omdat MCA die baslijn van ‘Sabotage’ vond.’ Tijdens de ode die volgt aan hun overleden vriend houdt u het niet droog.

Ik heb het hardst gelachen met Nathaniel Hornblöwér, de Zwitserse nonkel van MCA, hun videoclipregisseur die eigenlijk MCA zelf was, maar dan met plaksnor en Tirolerbroek. Sinds de Beasties ooit zijn gaan wonen in iemands huis in de Hollywood Hills met een enorme garderobe seventieskleren, hebben ze nooit meer omgezien. Het laat in de film sporen na tot in 2004: het geweldige ‘To the 5 Boroughs’ is net uit, de limo van de in on-waar-schijn-lijk belachelijke kleren gestoken groep stopt voor persfotografen. Een tv-dame vraagt: ‘Ha, de Beastie Boys, terug van zes jaar weggeweest. Waar hebben jullie gezeten?’ Mike D. doet alsof hij een heel ernstig antwoord gaat geven: ‘Het kan vreemd klinken, maar wij zijn al die jaren ontvoerd door de Yeti’. Dàt noemen wij vechten voor je recht om te feesten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234