null Beeld

FILM★★☆☆☆

Beauty and the Beast (★★☆☆☆)

Wie kan houden van het Beest?

HORROR Blies ‘La La Land’ nieuw leven in het musicalgenre, dan zuigt ‘Beauty and the Beast’ het er weer helemaal uit. Al tijdens het eerste zangstuk – poging tot humor: net wanneer dat irritante dameskoortje bij de aanblik van de knappe Gaston (Luke Evans) de hoogste noot op de toonladder bereikt, schopt een paard een vracht slijk over hen heen – begonnen wij, terwijl we de eerste van vele druppels ijskoud zweet tappelings langs onze ruggengraat voelden glijden, paniekerig in onze broekzakken te tasten, op zoek naar iets dat we als oordopjes konden bezigen. Moeilijk te zeggen wat we nu eigenlijk de meest hemeltergende showstopper vonden: Emma Watson die als een losgeslagen hinde een heuvel opdraaft en tussen de madeliefjes losbarst in ‘Ik wil iets beleven in de wijde wereld! / Dit is het liefste wat ik wil!’ – kwam de knuist van Kong maar op die heuveltop neer, zo dachten wij knarsetandend – of het door diezelfde Emma uit volle borst gezongen: ‘Nee, hij is geen adonis / Maar hij heeft iets in zich wat ik niet kan weerstaan!’ Hé, net wat wij altijd denken wanneer we Vin Diesel bezig zien! Tot overmaat van ellende kregen wij ‘Beauty and the Beast’ in IMAX te zien, wat concreet betekent dat we de acteurs in ‘earth-shattering sound’ en met tien keer zo krachtig dynamisch bereik hoorden balken: onze trommelvliezen zijn sindsdien spoorloos.

null Beeld

Wat ons betreft valt Watson in haar eerste grote dragende rol ook wel een beetje door de mand: neen, niet elke Disneyprinses moet de fatale schoonheid van Elsa uit ‘Frozen’ bezitten, maar de kilte die Watson zelfs in de meest romantisch bedoelde scènes tentoonspreidt, steekt schril af tegen de charme van Belle in de veel warmere tekenfilm uit 1991. Sommige critici jubelen dat het production design er met al die gouden jurken, uitzinnige pruiken en glinsterende kroonluchters oogverblindend mooi uitziet, maar persoonlijk vonden wij ‘Beauty and the Beast’ op visueel vlak een kwelling: het kasteel van het Beest, bijvoorbeeld, zou een magisch oord moeten zijn, maar regisseur Bill Condon laat zijn camera zó onbeheerst door de computergeanimeerde gangen en balzalen zwenken, zwieren en tollen dat we ei zo na naar huis gingen met de ziekte van Ménière. Wat ons ten slotte al draaiduizelend bij het ‘homomoment’ brengt. Fijn voor Gaston en LeFou (Josh Gad) dat ze, in een shot dat zó snel voorbijflitst dat het menselijk oog het amper kan registreren, even met elkaar mogen walsen, maar dat LeFou wordt afgeschilderd als een overmatig verwijfde en geschminkte sidekick vinden wij als het op beeldvorming van holebi’s aankomt niet bepaald een stap vooruit. Verbazend trouwens dat sommige Russische parlementsleden wel aanstoot nemen aan deze vermeende ‘aanzet tot perverse seksuele relaties’, maar er zich verder niet aan lijken te storen dat ze de hele tijd zitten te kijken naar de vrijage tussen een meisje en een beest. Begrijp ons niet verkeerd: we hopen met hart en ziel dat u zich wél te pletter zult kunnen amuseren met de Frans-Britse accenten van Pendule de schouwklok, Lumière de kandelaar en Mevrouw Tuut. Maar de tekenfilm is beter.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234