null Beeld Walt Disney Company
Beeld Walt Disney Company

film★★★☆☆

‘Black Panther: Wakanda Forever’ is een ontroerende afscheidsceremonie waarmee Chadwick Boseman prachtig wordt uitgeluid

Erik Stockman

Rare emoties in de IMAX-bioscoopzaal waar wij op het begin van ‘Black Panther: Wakanda Forever’ zitten te wachten. Als ze vandaag een andere nieuwe blockbuster zouden vertonen, bijvoorbeeld de nieuwe James Bond, de nieuwe Christopher Nolan of een nieuwe Avenger-film, dan zouden we trillend van opwinding in ons stoeltje zitten. Maar thans verkeren we in een eerder melancholieke gemoedstoestand: alsof we zometeen geen spiksplinternieuwe superheldenfilm te zien gaan krijgen, maar gaan deelnemen aan een uitvaartplechtigheid.

U weet wellicht waar die emoties vandaan komen. De eerste ‘Black Panther’ uit 2018 was niet de beste superheldenfilm ooit, maar het was wél de belangrijkste: de eerste Marvelfilm met een serieuze zwarte superheld in de hoofdrol. King T’Challa alias Black Panther was veel méér dan een asskickende Avenger met versterkte zintuigen en acrobatische krachten; in een tijd waarin onze zwarte medemensen nog steeds worden onderdrukt, groeide Black Panther voor de Afro-Amerikaanse gemeenschap in een recordtempo uit tot een symbool van hoop en trots. De sequel stond al in de steigers, maar toen gebeurde een tragedie: hoofdacteur Chadwick Boseman stierf aan darmkanker. Zijn familie en zijn vrienden verloren een dierbare, de filmwereld verloor een talent, zwart Amerika een icoon, het Marvel Cinematic Universe een belangrijke pion.

Ineens stond Marvel-opperhoofd Kevin Feige voor een lastige kwestie: wat nu? Het gitzwarte spandex van Black Panther rond de schouders van iemand anders hijsen? Hulk, Spider-Man, Superman, Batman: het zou lang niet de eerste keer zijn dat een superheld door verschillende acteurs wordt vertolkt. Maar met het collectieve verdriet over Bosemans dood nog vers in de ziel, zou het nogal onkies zijn geweest om de rol te schenken aan, pakweg, Boris Kodjoe, Nate Parker of John David Washington. En tóch moest die sequel er absoluut komen: sterren komen en sterren gaan, maar het MCU moet blijven bestaan. En dan is het nu tijd voor ons om een eerbiedige stilte in acht te nemen en om u zélf in de bioscoop te laten ontdekken hoe Ryan Coogler, de regisseur en scenarist van ‘Black Panther: Wakanda Forever’, die kwestie heeft opgelost.

Wat ook uw oordeel is over het eindresultaat, het staat nu al vast dat ‘Black Panther: Wakanda Forever’ binnen het MCU wel forever een unieke plaats zal innemen. Ja, u krijgt uw tollende auto’s, uw zoevende Dragon Flyers en uw flitsende speren, maar ‘Wakanda Forever’ is tegelijk een heel mooi huldebetoon aan Boseman; een stilmakende laatste groet; een ontroerende afscheidsceremonie - de muisstille Marvel-intro! - waarmee de dode prachtig wordt uitgeluid. De tranen op de wangen van de acteurs lijken in sommige scènes écht, en waarschijnlijk zijn ze dat ook, maar T’Chaka zij dank is ‘Black Panther: Wakanda Forever’ méér geworden dan alleen maar een dodenmis.

De strijd die losbrandt om het vibranium, het krachtige erts dat (tot nu toe) alleen in Wakanda kon worden gedolven, geeft aanleiding tot enkele razend knappe actiescènes. De nachtelijke sonische aanval op het mijnschip dat voor rekening van het CIA in de oceaan speurt naar vibranium: geweldig goed opgebouwd, adembenemend, creepy. De blauwe meermannen: genadeloze tegenstanders waarvoor de al even blauwe Na’vi uit ‘Avatar’ met hun staarten tussen hun benen voor zouden terugdeinzen. De knipoog naar de gouden beha van Prinses Leia in ‘Return of the Jedi’: hilarisch.

Overigens hadden wij - en nu komen we bij de jammerlijke minpunten - niet de indruk dat het 3D-brilletje dat we op onze neus dienden te plaatsen, een verrijking vormde voor de kijkervaring. Wie goed kijkt, zal trouwens merken dat de acteurs in het heetst van de strijd nét iets te zichtbaar werden vervangen door springende en buitelende digitale poppetjes. Maar er is iets aan ‘Black Panther: Wakanda Forever’ dat we nog veel problematischer vonden dan de soms krukkige computereffecten, en dan hebben we het over het stuitend inspiratieloze middenstuk. Zoals er in het rouwproces altijd een fase komt dat de rouwende persoon zich teruggetrokken gedraagt en zich volledig van de wereld afsluit, zo zakt ‘Black Panther: Wakanda Forever’ gedurende minstens 45 minuten weg in een katatone toestand die zó lang duurt dat de noeste West-Vlaming in ons (ons moedertje is van Oostende) een beetje zijn geduld begon te verliezen en zin kreeg om de ter plaatse trappelende personages opnieuw tot actie te bewegen door te roepen: ‘Komaan! ‘t Is tit tat ‘t ut es! Déure doen!’ Gelukkig schenkt Coogler ons nog een behoorlijk goeie, door machtige synths gedragen climax, in de epiloog gevolgd door precíes de juiste ontroerende penseelstreek. Wij zijn niet te beroerd om toe te geven dat we het op ‘t eind niet droog hielden. Wij zijn per slot van rekening niet gemaakt van vibranium.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234