Televisie★★★☆☆

'Brain Man' op Canvas: 'Niks is te veel voor de bevordering van de neurowetenschap'

Eén aflevering ver in het zich als wetenschapsprogramma tot de kijker richtende ‘Brain Man’ en ik heb de makers al betrapt op een flater. Gastheer annex proefkonijn Otto-Jan Ham wordt er in een zogezegd stevig onderbouwde test op gewezen dat hij ‘een zwakke impulscontrole’ heeft.

Maar verderop in de aflevering is hij verwikkeld in een minutenlang gesprek met een heerschap in labojas dat zichzelf ‘professor Tytgat’ noemt – Tietgat! – en daar maakt hij, met de zelfbeheersing van een fikkende boeddhistische tempelmonnik, niet één onstuimig mopje over. Vraagt een weldenkend mens zich van de weeromstuit af: wat stellen die ándere proeven dan nog voor?

Gelukkig is ‘Brain Man’ een programma dat je meer opzet voor de goede luim dan voor het wetenschappelijke inzicht. (Zeker voor steller dezes: de fysica en haar verwante vakgebieden worden door mijn hersenen even efficiënt geabsorbeerd als water door een spaghettizeef.) Het opzet? Otto-Jan Ham wil, met behulp van wandelende knuffelbeer én fysicus Bart Van Peer – in ‘De ideale wereld’ ook al de ideale sidekick – een beter brein bekomen, en hij heeft daar alles voor over. IJsberen, drugs nemen, een nieuwe taal leren... Niet voor één tietgat te vangen: niks is te veel voor de bevordering van de neurowetenschap.

De grootste troef van het programma is voor één keer niet Otto-Jan, wiens gevoel voor ironie zelfs bestand blijkt te zijn tegen vriestemperaturen, maar wel Bart Van Peer: tussen de deugnietenfonkeling in zijn ogen en de lijdensweg die Otto-Jan soms moet doorlopen ligt vast – een wetenschapper moet het maar eens onderzoeken – een evenredig verband. Het zichtbare plezier waarmee hij tijdens Otto-Jans driedaagse hongerstaking een koffiekoek degusteerde (‘Honger is het niet, eerder een goestingske’) maakte ook míj even zorgeloos gelukkig.

Soms stel ik mij vragen: waarom werd een aanzienlijk deel van het programma in beeld gebracht met een selfiestick, die tijdens het ándere deel ook nog eens prominent in beeld is? Het zet de rommelige kleinschaligheid van dit gebeuren, dat eigenlijk ook op een sympathieke vlog had kunnen uitdraaien, alleen maar in de verf. Dan helpt het niet dat de proefjes elkaar wat lukraak opvolgen, en dat Otto-Jan en Bart óók maar wat lijken te doen.

De – vooruit dan maar – hamvraag: is het erg dat ik na twee afleveringen nog altijd niet veel meer weet over de hersenen, en dat mijn hersencellen voorlopig maar blijven afsterven? Is het dan wel een echt wetenschapsprogramma? Ik zal het zo zeggen: witte chocola is ook geen echte chocola, maar je mag mij er wel altijd voor lastigvallen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234