null Beeld

FILM★★1/2☆☆

Café Society

Speels, genietbaar, zo weer vergeten.

Vlak voor de feestelijke vertoning van ‘Café Society’, twee weken geleden in de Bozar in Brussel, kregen we een vooraf opgenomen interviewtje met regisseur Woody Allen te zien – volgens sommige bronnen de Jimmy Savile van de filmwereld. De RTBF-filmjournalist die het interview afnam, vroeg niet aan de nu 80-jarige cineast of hij wilde reageren op de kersverse incestbeschuldigingen van zijn zoon Ronan Farrow.

De journalist vroeg ook niet of het waar is dat Mia Farrow, de ex-geliefde met wie Allen in de jaren 90 een wansmakelijke juridische strijd uitvocht, een knettergekke dame is die haar kinderen al van kinds af inmokert dat hun vader een monster is (en voor de rest zijn we het volstrekt eens met wat acteur Adrien Brody over deze zaak heeft gezegd: het is niet aan ons om te oordelen). Allen vertelde in het gesprekje wél iets over de prikkel die ‘Café Society’ in het leven heeft geroepen, namelijk zijn fascinatie voor het Hollywood van de jaren 30, de Golden Age, toen de sterren nog mythologische wezens waren die naar de trendy cafés van LA en New York afdaalden om het goede leven te leiden.

Onze metgezel in die droomstofwereld is Bobby Dorfman (Jesse Eisenberg), een jongen uit de Bronx die voor de eerste keer weg van huis is en in de glitz and glamour van Hollywood een nieuw leven hoopt te vinden. Bobby, over wie iemand zegt dat hij iets weg heeft van ‘een hert dat in koplampen kijkt’, gaat als loopjongen aan de slag voor zijn oom Phil (Steve Carell), een machtige agent die (allicht tot groot plezier van de echte filmfanaten onder u) graag aan namedropping doet (‘Gisteren Billy Wilder nog gezien’). ‘Tegen valavond krijgt het licht in Hollywood iets van die Technicolor-verzadiging,’ horen we de offscreenstem (van Woody zelf) in het begin van de film verklaren.

Een mooie opmerking die Vittorio Storaro, de director of photography, met de grootst mogelijke kunde ter harte heeft genomen: dit is één van Allens mooist gefotografeerde films. De eerste helft laat zich bekijken als een genietbare hommage aan het Hollywood van weleer – de champagne vloeit rijkelijk, de sterren schitteren en uit de nachten stijgt feestgedruis op. Maar het duurt niet lang of Allens oude demonen laten hun koppen zien: de onvoorspelbaarheid van de liefde; de onbereikbaarheid van de Ware; de vuilere soul van New York City; de lange, raadselachtige reis die het Leven is.

Bobby krijgt het te pakken voor Vonnie (Kristen Stewart), de knappe secretaresse van zijn oom, maar zij heeft in het geniep een liaison met een véél en véél oudere getrouwde man. De manier waarop die véél en véél oudere getrouwde man zijn crush op dat jonge blaadje tracht te rechtvaardigen, werpt uiteraard een veelzeggend licht op de kronkels en de bochten in Allens eigen ziel.

‘Café Society’ heeft niet de gesofistikeerdheid van de allergrootste Woody Allen-films (een blinde mol kan voorspellen dat die door Rudolph Valentino gesigneerde wenskaart vroeg of laat een cruciale rol in het verhaal gaat spelen), maar er wordt prima geacteerd en de oneliners zijn alweer van een hoog niveau: ‘Onbeantwoorde liefde is gevaarlijker dan tbc,’ hoorden we iemand zeggen. Daar kunnen wij nog aan toevoegen dat tuberculose tegenwoordig heel goed behandelbaar is, terwijl voor onbeantwoorde liefde nog steeds geen remedie bestaat. U kunt de slachtoffers herkennen, zo heeft ook Woody begrepen, aan de dromerige blik in hun ogen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234