FILM★★1/2☆☆

‘Capone’: volgende keer meer doorzeefde lijken, graag.

Van Josh Trank, met Tom Hardy, Matt Dillon, Kyle MacLachlan en Linda Cardellini

Al Capone! Alleen al het hardop noemen van de naam roept beelden op van dreigende gleufhoeden, ratelende tommyguns en grijnzende gangsters die op elke straathoek van Chicago hun revolvers pronkerig rond hun vingers laten draaien. U weze evenwel gewaarschuwd: in ‘Capone’ valt er geen bloedspettertje te bespeuren van de legendarische bendeoorlogen die 's werelds beroemdste gangsterboss voerde tijdens de drooglegging in de jaren 20. Géén Eliot Ness te zien, géén speakeasy's waar de boeven samen met hun mokkels whisky drinken en naar jazzmuziek luisteren, géén Valentijnsdagbloedbad, géén Siciliaanse stropdassen waarbij uw tong vakkundig door een versgemaakt keelgat wordt getrokken. Josh Tranks ‘Capone’ staat even ver verwijderd van ‘The Untouchables’ of van het uit 1975 daterende ‘Capone’ als het meditatieve ‘Solaris’ van ‘Star Wars’. Het verhaal spitst zich namelijk niet toe op de bloederige hoogdagen van Capone, maar op zijn laatste levensjaar, dat hij samen met zijn echtgenote en enkele ouwe getrouwen sleet in een gigantisch landhuis in Florida. Een interessante invalshoek: Capone had tijdens zijn criminele carrière genoeg faam verworven om na zijn overlijden uit te groeien tot een mythe, maar niet veel mensen weten in wat voor ellendige toestand hij zijn allerlaatste maanden doorbracht.

Wat u krijgt, is een verrassend onglamoureus portret van een menselijk wrak dat in zijn bed pist en kakt en de helft van de tijd wezenloos voor zich uit zit te staren. In de allerbeste scènes trekt Trank u binnen in de wanen en de zinsbegoochelingen die zo eigen zijn aan de zwaar dementerende geest, bijvoorbeeld wanneer Capone in het holst van de nacht hallucinerend door de lange, donkere gangen van zijn huis dwaalt, terwijl we op de geluidsband niet alleen een spookachtige wind horen waaien, maar ook echo's van Fats Domino‘s ‘Blueberry Hill’: ‘I found my thrill...’ U herinnert zich die schitterende scène in ‘The Shining’ met Jack Nicholson, die in de bar van het Overlook Hotel een bourbon met ijs bestelt en een surreëel gesprek begint met de barman? Dát sfeertje.

Voor elk tafereel dat wérkt, trakteert de matig getalenteerde Trank - en nu maar hopen dat ze ons niet terugvinden op de bodem van het havendok, met onze voeten aan een halter gebonden - ons jammer genoeg ook op een scène die er hopeloos naast kleunt. Geen idee wat we het tenenkrommendst vonden: Capone die in zijn privébioscoopzaal meebalkt met de zingende leeuw uit ‘The Wizard of Oz’, of de op een wortel kauwende Capone die in zijn afzakkende luier door zijn tuin stapt, terwijl hij iedereen neermaait met z'n gouden tommygun. En de vol gezichtsprothesen gestoken Tom Hardy? Die gromt, knort, rochelt, mompelt en mummelt met zo'n lachwekkende diepe gruis in zijn stem dat we van de weeromstuit begonnen terug te verlangen naar Robert De Niro in ‘The Untouchables’: die barstte tenminste geregeld los in een heerlijk theatraal ‘I want that son of a bitch dead! I want him dead!’ Zulke thrills vindt men in ‘Capone’ helaas niet terug.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234