Chinese dromen - VPRO - aflevering 1Beeld VPRO

televisie★★★★☆

‘Chinese dromen’ op Canvas: 'Kleinschalige, maar oprechte en ontroerende televisie' ★★★★☆’

Met reporters die op zoek gaan naar de gewone man kun je tegenwoordig een middelgrote Chinese provinciestad bevolken, dus wanneer de Nederlandse journalist, fotograaf en China-expert Ruben Terlou aan het begin van elke aflevering van zijn nieuwe vierdelige reisserie ‘Chinese dromen’ aankondigt dat hij zich afvraagt ‘waar de gewone Chinees nou eigenlijk zelf van droomt’, gaat een beetje kritische kijker meteen de ergste vormen van veralgemening vermoeden. Aan onze voordeur moet ook niemand zich komen afvragen waar de gewone Belg ‘nou eigenlijk zelf van droomt’. Al zeker geen bijdehante Utrechter die staat te grijnzen nog voor hij zijn eerste vraag heeft gesteld.

Toch blijkt net die vlot Chinees sprekende slimmerd de grootste troef van zijn eigen programma te zijn. De 34-jarige documentairemaker is wel degelijk begiftigd met die eigenschap die de gewone Belg weleens de klassieke Hollandse directheid zou durven te noemen, maar gelukkig niet de soort die van zijn landgenoten zo’n onhebbelijke kampeerders maakt. Terlou’s directheid is eerder van die aard dat hij geen tijd verliest met smalltalk en onmiddellijk prangende vragen stelt in ‘een land waar indirecte communicatie tot kunstvorm is verheven.’ De vrolijke verslaggever die naar zowat elke Chinees die zijn pad kruist ‘Hallo, ik ben Ruben’ roept, toont zijn respect voor de inwoners van het land dat hij zijn tweede thuis noemt niet door beleefd rond de pot te draaien, maar door hen voorbereid en grondig geïnformeerd tegemoet te treden. Vanaf de eerste episode, waarin hij de gevolgen van de jarenlange eenkindpolitiek onderzoekt, wordt duidelijk dat zijn zoektocht naar ‘de gewone Chinees’ geen reeks clichés, maar indringende portretten van echte individuen zal opleveren. Niet zelden weet hij hen, en de kijkers mét hen, via een paar welgemikte vragen tot tranen toe te roeren.

Terlou gaat de moeilijke onderwerpen niet uit de weg. Na de eenkindpolitiek komen ook nog de vele scheidingen, de behandeling van etnische minderheden en de onafhankelijkheid van Taiwan aan bod. In al die gevallen dringt Terlou zijn publiek geen voorgekauwde conclusies op, maar toont hij dat hij een fijngevoelig en doorvragend interviewer is die beseft dat de reportage niet over hem, maar over zijn gesprekspartners hoort te gaan. Bovendien is de man fotograaf en verpakt hij het geheel in beelden die de gewone man al eens van een Chinese miljoenenstad doen dromen.

Terlou heeft de ongelofelijke pech dat zijn reeks werd opgenomen toen het coronavirus alleen nog maar in niet geconsumeerde vleermuizen huisde, maar wordt uitgezonden nu mensen hun neus alleen nog maar in armholtes durven te snuiten. Wanneer hij weer eens een troostende arm rond een schouder legt, wil je hem soms toeroepen dat hij met zijn ongewassen poten van die toekomstige covid-19-patiënten moet blijven, maar veel vaker nog wil je hem toefluisteren dat hij kleinschalige, maar oprechte en ontroerende televisie heeft gemaakt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234