Chris uit 'Mijn restaurant!' stapt uit het leven

Afgelopen vrijdag pleegde Chris Aerts, u welbekend als de mannelijke helft van het duo Chris en Wendy, dat in 2009 met hun restaurant 't Gerecht op een haar na de finale van de tweede reeks van 'Mijn restaurant!' miste, zelfmoord. De Mechelse kok, en vader van drie kinderen, was 34. Onze Man had in mei van vorig jaar nog een gesprek met Chris en Wendy.


'Mijn restaurant!': aan de dis met Wendy en Chrisuit: Humo 3586, 26 mei 2009

De hoek waar de klappen vallen is in 'Mijn restaurant!' veelal gereserveerd voor Chris en Wendy van restaurant 't Gerecht in Turnhout. Het eten: een hoopje ellende (dixit Sergio Herman). Het personeel: zielloze robots (alweer Sergio Herman). Wendy: een braaf moedertje (Paul Gelders van GaultMillau). En het oordeel van de wereldvermaarde chef Heston Blumenthal van The Fat Duck klonk inmiddels ook al vertrouwd in de oren: chef Chris proéft zijn eten niet genoeg.

We bezoeken Turnhout na de doortocht van Blumenthal, als het stof net weer een beetje is gaan liggen. 'Fijne mens, die Blumenthal,' zegt Chris, maar hij kijkt er een beetje twijfelachtig bij. Het zit hem duidelijk hoog dat Blumenthal de kijkers opriep om Sint-Truiden naar de finale te sms'en.

Chris «Ik vond het toch op z'n minste bizar dat ze in Bigarreaux blijkbaar anderhalf uur te laat waren met hun hoofdgerecht, maar dat ze nog wél de kans kregen om een tweede hoofdschotel klaar te maken omdat Blumenthal de eerste niet lekker vond. En dan krijgen zij - 'nipt' - toch nog de steun van Blumenthal. Heel eigenaardig allemaal.

»We waren daar niet goed van. Da's normaal: als je ziet hoeveel werk we al gedaan hebben om de keuken op peil te krijgen, en dan toch altijd weer diezelfde commentaar... Dat is ontmoedigend. Elke klant die hier binnenkomt, gaat content buiten. Maar die mannen zeggen allemaal hetzelfde: de kwalitéit is niet goed genoeg. Maar wij zitten met een beperkt budget: ik kan geen stuk vlees gaan kopen dat evenveel kost als wat ik ervoor mag vragen. Dan is het restaurant niet rendabel meer - we draaien nu nog maar break-even

Wendy (sussend) «Dat was ook te verwachten, hé: met een beginnende zaak heb je veel investeringen. Een wijnstock aanleggen is niet goedkoop. Je mag blij zijn dat je de eerste maanden break-even haalt: dat zeggen de meeste beginnende zelfstandigen. Als we dit voort kunnen zetten, maken we volgende maand wel winst.»

Chris uit 'Mijn restaurant!' stapt uit het leven (2)

HUMO Ben je zelf al in de Fat Duck gaan eten?

Wendy «Nee. »

Chris «Wij gaan heel graag uit eten, maar voor driesterrenrestaurants hebben we het budget niet. Je bent daar al gauw vier- vijfhonderd euro kwijt. We gaan wel sowieso eens naar Peter Goossens binnenkort.»

Wendy «Iemand die we kennen is er onlangs geweest: twaalf op tien, vond hij, 'een feest zodra je de snelweg in Kruishoutem afrijdt' (lacht)

Efkes nadenken

HUMO Waarom wilden jullie meedoen aan 'Mijn restaurant!'?

Chris «'t Is altijd onze bedoeling geweest een eigen restaurant op te starten, maar het op eigen houtje doen was gewoon niet haalbaar: een gebouw kopen kost veel te veel, een zaak overnemen is ook onbetaalbaar. Dit was dé kans om zelf een restaurant te openen zonder hoge kosten.»

Wendy «Zeker in deze tijd. Banken zijn niet happig om geld te lenen aan starters in de horeca. We zijn er een tijd mee bezig geweest, maar het lukte gewoon niet.»

HUMO Jij werkte als kok bij een cateringbedrijf voor je aan dit avontuur begon.

Chris «Dat was mijn laatste job. Voordien ben ik altijd kok geweest in restaurants: De Kleine Zavel in Antwerpen, De Kok en de Proever, Puur Toeval in Vilvoorde. Zaken die net geen ster hebben, maar wel op niveau koken. Ik ben veel van werk veranderd, ja. Dat is normaal in de horeca: je raakt uitgekeken op zo'n zaak, je wil af en toe eens iets nieuws gaan doen. »

HUMO Hadden jullie al ooit samen in een restaurant gewerkt?

Wendy «Eén jaar, in een brasserie in Mechelen. Het was eerst de bedoeling dat ik af en toe zou gaan helpen, maar ik ben daar wat blijven plakken, omdat ik het leuk vond. De horeca heeft iets verslavends.»

HUMO Je hoort er veel over zeuren, in 'Mijn restaurant!': lange uren, ondankbare stiel, veel stress.

Wendy «Ja, maar je krijgt rechtstreekse respons op je werk. Daar haal je enórm veel voldoening uit. Meer dan bij andere jobs.»

Chris «En elke dag is anders. Ik zou niet aan de band kunnen staan. Ik heb een jaar of twaalf geleden eens drie shiften meegedraaid - vroege, dag, late - bij een bedrijf in een industriepark. Plezant om eens te doen, maar na die drie ploegen had ik het wel gezien. Dat is dag in dag uit hetzelfde werk! Paletje inrijden, paletje uitrijden, dozeke pakken, wegzetten. Daar kan ik geen voldoening uit halen: je hebt daar veel te weinig contact met mensen.»

Wendy «Ik heb dat ook nodig: mensen zien.»

HUMO Jij werkte voor 'Mijn restaurant!' als verkoopster, Wendy. Was je een goeie verkoopster?

Wendy «Ik denk het wel, ja.»

Chris «Ze heeft een goeie babbel.»

Wendy (lacht) «Ja. En ik weet snel hoe ik mensen moet aanpakken. Mensenkennis is heel belangrijk in de verkoop. In een restaurant trouwens ook: mensen inschatten, inspelen op wat ze zeggen of doen.»

HUMO Nemen jullie een groot financieel risico met jullie deelname?

Chris «Een zeker risico toch. Alles wat we verdienen, wordt weer in het restaurant geïnvesteerd. Het komt erop neer dat wij een maand of twee, drie voor niks werken.»

HUMO Jullie hebben al een faillissement achter de rug, in een Mechels restaurant.

Chris «'Failliet' is een groot woord. Die gast heeft ons toen een restaurant gegeven dat op het randje van het faillissement stond. Wij hebben die zaak ook nooit echt overgenomen: het was de bedoeling dat wij daar als gerant in zouden staan - ik kón zelfs geen zaak opstarten, want ik had nog geen diploma's.

»Enfin, het is verkeerd uitgedraaid.»

Wendy «Hij heeft ons gewoon goed liggen gehad.»

Chris «We waren jong en naïef, en dat is ons zuur opgebroken. We hebben er een financiële kater aan overgehouden - zoiets zal ons niet meer overkomen.»

Chris uit 'Mijn restaurant!' stapt uit het leven (3)

HUMO De reeks is heel goed begonnen voor jullie. Jij heette de man met de meeste ervaring te zijn.

Chris « We wàren ook goed vertrokken. Maar dat ik meteen werd neergezet als de favoriet: dat is nooit mijn bedoeling geweest. Ik kén mijn beperkingen. Ik heb nooit in sterrenzaken gewerkt, zoals Claudio of An. Maar: ik heb wél een drive in de keuken. Dat zie je ook in het programma: mijn eten is altijd op tijd klaar, terwijl de anderen daar altijd problemen mee hebben.

» We hebben ook even pech gehad met de mensen die we in dienst namen. Die anderen hebben souschefs aangenomen die twintig keer sterker zijn dan de chef zelf. Kim Allegria van Bigarreaux: tegen zijn palmares kan ik niet op, hoor. Ik vraag me dan ook af, hoe betàlen ze die? Als ik zulke mensen binnenhaal, gaan we kopje onder. Ik vraag me ook af hoe ze nog dezelfde kwaliteit zullen kunnen bieden als het programma stopt. Zo'n maître Rob zie ik toch heel snel vertrekken bij Bigarreaux als de wedstrijd afgelopen is. Terwijl wij hier nog altijd dezelfde kwaliteit zullen kunnen leveren.»

HUMO Wendy zei over Chris in één van de eerste uitzendingen: 'Hij komt over als een arrogant iemand die altijd zijn zin wil doordrijven. Een egoïst. En je moet een kat een kat noemen: dat ís ook zo.'

Wendy (slaat lachend hand voor de mond) «Slik.»

Chris (grijnst) «Ik bén een ongelofelijke koppigaard. Maar zij is even koppig. En dat laten ze niet zien.»

Wendy «Koppig zijn moét. Je moét je eigen ding doen. Het is ons restaurant dat we moeten runnen, en niet dat van iemand anders. Je moet je eigen gevoel volgen. Als je dan verkeerde beslissingen neemt, zijn de gevolgen ook voor jou. Arrogant vind ik Chris trouwens niet, al lijkt het soms zo. Maar koppig: dat wel.»

HUMO Het beeld ontstond van twee mensen die geen al te scherp inzicht in hun eigen tekortkomingen hadden. Ook al omdat jij zichtbaar afhaakt als mensen je bekritiseren, Chris.

Chris «Dat is zo: ik heb totààl geen pokerface. Maar als ik afhaak als iemand kritiek geeft, is dat omdat ik zelf wéét waar mijn fouten liggen. Dan denk ik: oké, zeg het nog eens, duw het er nog eens in, maar ik weet het al.»

Wendy « Ik heb hem dat al dikwijls gezegd: mensen denken dan dat je niet wil luisteren. Terwijl wij wel elke keer werken aan de punten waar de jury kritiek op heeft. Ze zeggen iets over onze prijzen: wij stellen een andere kaart op. Er komt kritiek op onze producten: wij zoeken andere leveranciers. Wij nemen kritiek wél ter harte.»

Chris «En ik kàn tegen kritiek, hoor. Achteraf begint die molen altijd wel te draaien. Maar op het moment zelf denk ik: wéér kritiek, we wéten het stilaan wel

HUMO Begin je niet aan jezelf te twijfelen als je week na week de grond in wordt geheid?

Chris «Ja. Vooral toen Sergio Herman was langsgekomen: toen had ik het héél moeilijk. Ik ben een paar dagen niet meer uit mijn keuken gekomen. Ik durfde niet.»

HUMO Word je ook niet een beetje opstandig als Peter Goossens je komt voordoen hoe je een lamskroon moet bakken, of hoe je je vis moet zouten? Dat is toch basiskennis voor een kok?

Chris «Deels heb ik het daar moeilijk mee. Maar dat over vis zouten was ook maar een kort fragmentje. Als je alles ziet wat hij allemaal komt voordoen in de keuken, daar léér ik van.»

HUMO Een voordeel van al die nominaties: jullie zijn het vaakst gecoacht. Peter Goossens woont hier omzeggens in de keuken.

Wendy «Goossens zei om te lachen dat wij dat expres deden, om gratis les te krijgen van hem (lacht)

Chris «Maar ik bén heel blij dat hij hier mee in de keuken heeft gestaan. En ik heb er nog altijd spijt van dat ik destijds niet meer stages heb gelopen in sterrenzaken. Omdat we al vroeg kinderen hadden - de centen moesten ook binnenkomen, en als je in zo'n sterrenzaak wil gaan werken, moet je serieus inleveren. Dat was niet haalbaar. Ik heb dat altijd willen doen, maar 't is er nooit van gekomen.»

Chris uit 'Mijn restaurant!' stapt uit het leven (4)

HUMO Is het waar dat jullie er zelf bij de productie op hebben aangedrongen om wat positiever voorgesteld te worden? Jullie hebben zelfs gedreigd ermee te stoppen, naar het schijnt.

Wendy (zwijgt)

Chris (tegen Wendy) «Dat hebben we wel gezegd, hé. We waren het echt wel kotsbeu dat ze altijd maar die ambras lieten zien. Op een bepaald moment dacht ik: als we deze nominatie niet overleven, kan ik het vergeten om nog als kok aan de bak te komen.»

Wendy «Wij vroegen ons echt af waarom ze nooit eens tevreden klanten lieten zien. Die hadden we ook, hoor. Van in het begin. Maar ik voel ook wel dat ik in het begin minder drive had. Ik twijfelde meer aan mezelf: waar ben ik aan begonnen? Ga ik dat wel kunnen? En dan zie je op tv beelden, dat je denkt: oei, was ik toen zó? Heb ik dat zó aangepakt? Maar ja: het wàs blijkbaar wel zo. Je komt jezelf een beetje tegen. Je wéét soms niet van jezelf hoe je op een situatie reageert.»

Chris «Ja, daar mag je zeker van zijn. Dat is heel confronterend, om jezelf te zien. Ben ík die arrogante klootzak? Allez, jongens!»

Wendy «Je begint daar dan op te letten: waarom làch je eens niet? Ik weet van mezelf dat ik soms nogal stuurs kijk, ook al bén ik helemaal niet slechtgezind.»

Chris «Dan krijgt ze de Williams-blik. Haar zussen hebben dat ook. Dat gezicht kan opeens veranderen zonder dat er iets is. Dan lacht ze niet, dan is ze gefocust.»

Wendy «Onze pa zei dat vroeger ook altijd tegen mij: lach eens wat meer! Maar ik kan toch niet de hele dag door lachen?»

HUMO Over je vader gesproken. Jullie leken er een beetje mee te zitten toen bekend werd dat je vader Nigel Williams was.

Wendy «Nee, ik had daar geen enkel probleem mee! Dat was ook geen geheim of zo. Voor mij is dat gewoon onze pa, hé. Maar dat hoefde niet per se in de belangstelling te komen, want voor ons ging het over ons restaurant.»

HUMO Zagen we toch een glimp van een podiumbeest in je ontwaken toen je op dat podium vijfduizend mensen opdroeg dat ze moesten sms'en?

Chris (glunderend) «Amai, ja! Toen was ze geweldig!»

Wendy «Hoe kwam dat, tja. Wij kwamen daar aan, en dat publiek begon te joélen! Die wilden De Jeugd van Tegenwoordig zien! En ze zaten er al zo lang op te wachten. We zijn dan toch maar met een klein hartje dat podium opgegaan, en Chris pakte de microfoon, en dat werd nog érger! 'Maak dat ge weg komt!' En dus dacht ik: we moeten iets doén, en ik pakte die microfoon maar uit zijn handen en ik begon daar dat publiek te commanderen, en het heeft toch voor twee derde gemarcheerd. Ik heb er eigenlijk niet bij stilgestaan. Ik dacht: we zien wat het geeft, en als het niet lukt, kunnen we nog altijd weglopen (lacht)

HUMO In het begin leek Chris de bulldozer. Nu lijkt het alsof hij de conflicten het liefst uit de weg gaat, en dat Wendy de problemen moet oplossen.

Chris «Oh, ja. Zeker. Ik heb een grote mond en een klein hartje, of hoe zeggen ze dat. Dat dat in het begin zo leek, is omdat ik altijd de weg baan voor Wendy.

»Ik heb me ook gemakkelijker over die beginstress kunnen zetten. Ik zag dat Wendy een beetje blokkeerde, wat ik niet van haar gewend was.»

Wendy «Ik heb vreselijk last gehad van stress en faalangst. Normaal ben ik zo niet. Maar ik heb toch ook het gevoel dat ik enorm veranderd ben de laatste weken.»

HUMO 'Opengebloeid', zoals dat in 'Mijn Restaurant!' heet.

Wendy (lachje) «Ja. Ik word zelfverzekerder. Dat komt gewoon omdat ik zo weinig ervaring had. Ik was eraan begonnen met nogal wat angst: oeioei, wat gaan ze ons allemaal laten doen.»

Chris «Nu is ze zoals thuis. (tegen Wendy, die sceptisch kijkt) Dat ís gewoon zo! »

Wendy «'t Is gewoon: zoals hij weet in zijn keuken wat hij wil, weet ik wat ik met dit restaurant wil. En ik weet hoe dat het beste zou gebeuren. En dan heb ik graag dat het verloopt zoals ik denk dat het moét verlopen. Als er dan iemand zegt: bwoa, ik weet niet of dat wel moet, die kaart veranderen, dan word ik ambetant. Er komt wel een jury langs, hé. En als die vindt dat het niet goed is, ben je binnen de kortste keren je restaurant kwijt.»

HUMO Ben je ook iets strenger geworden omdat Chris een sturende hand nodig heeft?

Wendy «Ik denk het wel. Hij zal het niet graag horen.»

Chris «Neenee, dat is gewoon zo. Als ze me zo'n to do-lijstje geeft, is dat wel goed. Ik ben impulsief, ik doe negen dingen tegelijk, waardoor ik de helft vergeet. Maar mijn eerste reactie is toch altijd: bweik, een lijstje. Precies terug op de schoolbanken.»

HUMO Op school zitten was vermoedelijk niet je ding.

Chris «Nee (lacht). Ik heb een jaar op internaat gezeten in Oostende: dat jaar heb ik afgesloten met een C-attest. Te veel toezicht. Ik bracht mijn tijd door op het strand. Ik had daar echt een probleem mee. Het was precies een gevangenis. En wat doe je in een gevangenis? Je probeert te ontsnappen, hé. Met een touw ontsnapte ik van op de vierde verdieping om 's nachts te gaan chillen op het strand: ik had die ruimte nodig.»

Chris uit 'Mijn restaurant!' stapt uit het leven (5)

HUMO Wendy, jij zei: wij hebben geen relatie meer, maar een ménage à trois met het restaurant.

Wendy «Ja. Maar je weet: dat is tijdelijk.»

HUMO De man van Unizo die hier op bezoek kwam, zei: 'De horeca is een beenharde stiel.' Waarom begin je daaraan als koppel?

Wendy «Daar hadden wij eigenlijk niet aan gedacht! Je begint eraan met het idee: 't is een unieke kans, die je maar één keer in je leven krijgt. En je wordt gekozen uit tweeduizend koppels, je denkt alleen: wauw! We zijn erbij! Je krijgt een restaurant dat je mag inrichten zoals je wil, waarin je je zin mag doen. Wij dachten: we zijn oud en wijs genoeg om het tot een goed einde te brengen. En onze relatie is sterk genoeg, dat komt allemaal wel in de sacoche (lachje). Maar als je bezig bent, blijkt het toch een stuk harder dan je had gedacht.»

Chris «'t Lijkt op zo'n foppraline. Je ziet een praline met chocola voor je neus, maar je weet niet wat er in zit.»

Wendy «Je wéét dat de horeca moeilijk is, maar alles errond maakt het nog zwaarder. En de angst van die nominaties... Opdrachten die erbij komen...»

HUMO Is het al vaak gebeurd dat één van jullie tweeën 's nachts thuis op de sofa moet omdat je conflicten mee naar huis neemt?

Wendy «Nee, dat hebben we nog niet gehad. Alleen die ene keer toen Sergio Herman hier was, toen Chris er doorzat. Voor hem hoefde het even niet meer, terwijl ik dacht: we gingen dit toch samen doen? Dit is onze droom. Ik vroeg me af: wat zegt hij nu? Maar als je er even over nadenkt: hij is wel serieus afgebroken. Niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk.»

HUMO Kan je dat uitpraten terwijl er personeel en camera's bij zijn?

Chris «Nee. Dat blijft malen door je kop, en je moet proberen om daar uit te raken. Dat is ook telkens gelukt.»

HUMO Zou het kunnen dat er zoveel op jullie ingezoomd is omdat er weinig wrijvingen waren met het personeel? Geen 'geniepige' drinkers en zo.

Wendy « Wij hebben ook onze problemen gehad, maar wij hebben van in het begin beslist: als er een probleem is, bespreken we dat als de camera's niet draaien. We willen niemand belachelijk maken op tv.»

Chris «Wij bespreken dat onder vier ogen. En dat wordt deftig uitgepraat, zonder geroep of getier. »

Wendy «'t Is ons niet altijd in dank afgenomen, hoor. De productie vindt dat we dat soort strubbelingen moeten laten zién, maar dat doen we niet, punt.»

Chris «Je bent met ménsen bezig, hé. Wij hebben voor 'Mijn restaurant!' gekozen - zij ook een beetje, maar zij hebben niet voorzien welke impact zo'n programma heeft.»

Wendy «We hebben hen altijd willen beschermen. Als dit stopt, moeten zij ook nog een job kunnen vinden.»

HUMO Jullie oudste dochter is elf. Kijken haar klasgenoten naar 'Mijn restaurant!'?

Wendy «Ja.

»Gelukkig staan ze bij haar op school als één blok achter ons. Ze voeren mee campagne.»

Chris «We waren in het begin wel bang dat die negatieve sfeer rond ons ook voor haar gevolgen zou hebben. Ik heb op een gegeven moment tegen de productie gezegd: denk ook eens aan onze kinderen,

Wendy «We zijn er ook met de leerkrachten over gaan praten, en die hebben ons verzekerd dat ze het mee in het oog zouden houden.»

HUMO Als je 't geweten had, was je er dan aan begonnen?

Chris «Ik denk het wel, ja. Ik zou het voor geen geld willen omruilen. Als het hier zou eindigen, beginnen we sowieso ergens anders. We weten nog niet waar, we hebben geen plan B. Het maakt ons niet uit, Mechelen of Turnhout.»

Wendy «Toen we hoorden dat we naar Turnhout moesten, dachten wij: waar zetten ze ons nù? Maar dat is helemaal veranderd. We hebben hier een cliënteel opgebouwd, we zijn hier heel goed ontvangen door de plaatselijke horeca. Het stadsbestuur heeft zoveel voor ons gedaan. Ik vind het hier eigenlijk wel leuk, en de kinderen ook: ons Aileen zei dat ze het wel leuk zou vinden om hier te komen wonen. Als we niet winnen, gaan we volgens mij zelfs eerst in Turnhout zoeken.»

Chris «Dat denk ik ook.»

Twee gezichten

HUMO De laatste weken zijn jullie wel aan een opmerkelijke remonte bezig. Is porductiehuis Kanakna aan het manoeuvreren om een droomfinale te bewerkstelligen: de underdog tegen Kortrijk?

Wendy «Dat gevoel heb ik helemaal niet! Ik ben heel bezorgd over deze nominatie. An en Tom van Sint-Truiden zijn ongelofelijk goed voorbereid. Voor ze hun restaurant openden, stond hun team al klaar. Ze hebben me zelfs verteld dat ze al een heel campagneteam klaar hadden voor het geval ze genomineerd zouden worden, met een reclamebureau en alles. Wij hebben dat allemaal niet.

»Ik had nooit gedacht dat we die twee nominaties zouden overleven. Ik dacht echt waar de eerste keer al dat we er zouden uitliggen.»

Chris «Bij de tweede nominatie had ik er iets meer vertrouwen in.»

Wendy «Ik niet, ik sta daar nog altijd te sterven.»

HUMO Als jullie zelf de finale niet halen, voor wie sms'en jullie dan?

Wendy «Dan ben ik toch wel fan van Sint-Truiden. An en Tom kunnen er soms wat overgaan, dat ik me afvraag: spélen die dat nu, of zijn die gewoon zo? Maar ik heb ook het gevoel dat An en Tom er net iets meer voor gedaan hebben.»

Chris «Ik ben voor Kortrijk. »

Wendy «Het spijt mij, maar ik vind dat die twee gezichten hebben. Allebei.»

Chris «Dat klopt wel, maar Claudio zijn kunde in de keuken is onbetwistbaar. En daar gaat het toch over.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234