Balanta, Refaelov, De Ketelaere en VanakenBeeld BELGA

TELEVISIE★☆☆☆☆

Club Brugge voetbalde 90 minuten lang als een omaatje dat iets in haar handtas aan het zoeken is

Het overkomt me zelden, maar een jaar geleden bevond ik me in het winnende kamp.

Op de Heizel zag ik mijn voetbalclub de Beker van België de lucht in tillen. Dat had niets te maken met roekeloos paddogebruik van mijn kant, wel alles met een bevlogen ploegje dat zich de puisten van de kont liep voor mij en 20.000 andere verliefden. KV Mechelen won de beker, en ik het tijdelijk geluk. In de weken daarna woonde ik op een zachte matras van euforie: ik sliep op wolkjes. Pluizige dagen waren het, nieuwe wittebroodsweken van mij en Malinwa.

Wat doet een bekerfinale? Dát doet een bekerfinale.

De roes zou dit jaar voor Club Brugge of Antwerp zijn. Twee móóie clubs tegenover elkaar, de beste en de oudste, beide voorzien van een achterban die decibelmeters het recht op roesten ontneemt. Maar het is 2020, en de scheidsrechter heet covid-19. De bekerfinale van zaterdag was de eerste wedstrijd-met-inzet in België zonder publiek. En dus woei net voor de aftrap de Brabançonne verloren tegen het beton en plastic van grijze tribunes. Een lege Heizel: dat was toch alweer van de Rode Duivels onder Georges Leekens geleden.

Nu, helemáál leeg was de stal niet. Naast het veld kwam Gert Verheyen het candlelight dinner van Karl Vannieuwkerke en Imke Courtois crashen, in de catacomben darden bondsmedewerkers druk bondsmedewerkend rond, en op het erebalkon zaten de clubbestuurders innig tevreden te zijn met zichzelf.

Maar een supporter? Niet gezien. Thuis zaten ze, in woonkamers waar de lucht al dagen trilde van nervositeit, en de hond het clublied was aangeleerd. Ze hadden de digicorder tientallen keren op z’n betrouwbaarheid getest, snacks uit het keukenkastje gehaald, bier voor de bubbel gekoeld, en tenslotte hun televisietoestel aangezet: alles wat voetbal niet mag zijn. Ik kon niet aan Lamkel Zé en David Okereke denken tijdens de wedstrijd, alleen aan de Antwerp- en Clubsupporters die hun lief niet in haar nieuwe jurk mochten zien dansen.

Toch hoorde ik supportersgezangen. Waren Bart Verhaeghe en Vincent Mannaert in de eretribune spionkopje aan het spelen? Had de reservebank van Antwerp het verzameld werk van Tribune 2 op de Bosuil ingestudeerd? Liep het candlelight dinner van Karl en Imke vrolijk uit de hand? Neen: het was een suffe geluidsband, druk in de weer om de troosteloosheid nog troostelozer te maken.

Antwerp won deze bekerfinale, en nog bijzonder verdiend ook, want Club Brugge voetbalde negentig minuten lang als een omaatje dat iets in haar handtas aan het zoeken is. Na het laatste fluitsignaal had ik rauw ongeloof willen zien, lachende tranen, het soort exuberant geluk dat uiteindelijk leidt tot wakker worden onder een struik in Deurne-Noord, met een sensationeel promillage en een gestolen cornervlag. Maar alle vreugde zat verborgen in de huiskamers. Op het erebalkon van de Heizel zag ik intussen wel een merkwaardige samenscholing van matige coiffures en harkerige maatpakken elkaar in de armen vallen, want een beetje corona maakt het leven vast spannender. Ach, we wisten het al voor het virus: het bobopeloton van het Belgisch voetbal beschikt over groepsimmuniteit tegen de werkelijkheid van de begane grond.

Wat was het trouwens prettig om eindelijk eens de stem van het bekende Instagramfenomeen Peter Vandenbempt te horen. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234