null Beeld

FILM★★★1/2☆

Colette

Te bekijken met een bel cognac in de hand.

Goede films verruimen uw blik. Zo hebben wij dankzij ‘Blue Velvet’ de grote Roy Orbison leren kennen en weten wij dankzij de rampenfilm ‘The Day After Tomorrow’ dat het géén goed idee is om tijdens een polaire vortex zonder thermisch ondergoed de vrieskou in te duiken. En dankzij het mooie kostuumdrama ‘Colette’ hebben we kennis kunnen maken met een dame die (en haar aanbidders mogen nú in luid hoongelach losbarsten) voor ons tot nu toe een volslagen onbekende was: Sidonie-Gabrielle Colette (Keira Knightley), de Franse schrijfster die met haar autobiografisch getinte romans over het plattelandsmeisje Claudine indertijd een enorme rage veroorzaakte. In deze film van de regisseur van ‘Still Alice’ zien we hoe Colette opgroeit in de streek van de boeuf bourguignon, alwaar ze door haar strenge moeder vlak voor een wandeling wordt aangemaand om een andere, minder opvallende jurk aan te trekken. De jonge Colette raakt in de ban van Willy (Dominic West), een zelfgenoegzame bon vivant die in Parijs een soort fabriekje van onderbetaalde broodschrijvers leidt die in zijn naam aan de lopende band muziekrecensies, theatercommentaren en romannetjes produceren. Eenmaal in Parijs heeft Colette er al snel genoeg van om thuis de brave echtgenote te spelen. Terwijl de feministe in haar langzaam wakker wordt, vergezelt ze haar kwasterige man naar exuberante feestjes. In opdracht van Willy begint ze ook – hoor haar vulpen op het inktflesje tikken – verhalen over haar jeugd neer te pennen, waarbij het eerlijk gezegd wel een tikkeltje raar is om in close-up Franse zinnen op het scherm te zien verschijnen terwijl we Knightley off-screen in het Engels de vertaling horen opdreunen.

De film is op z’n best wanneer we samen met Colette en Willy de wufterige Parijse cabarets induiken, waar het krioelt van de in kakelbonte kleuren opgedirkte dames en heren die als feestende nachtvogels kirrend in een nevel van blauwige sigarenrook van hun champagne staan te nippen. En terwijl de sfeer met de minuut hedonistischer wordt, zien we hoe de acteur die in ‘The Wire’ de rol van McNulty vertolkte in een restaurant op een tafel springt en zij aan zij met enkele lichtekooien vrolijk de cancan begint te dansen. Hadden we gekund, we waren – yes we can can! – óók op die tafel gesprongen!

West is geweldig op dreef als de windbuil die zijn ontrouw goedpraat door te stellen dat mannen, in tegenstelling tot vrouwen, onbedwingbare driften hebben, maar het is toch vooral Knightley die in haar zoveelste kostuumfilm nog eens laat zien hoe gevaarlijk begaafd ze is. Wanneer Colette op het podium van de Moulin Rouge als een schaarsgeklede Egyptische prinses uit een bordkartonnen tombe oprijst en zich – zoals The Bangles in de videoclip van ‘Walk Like an Egyptian’ – aan een sensueel dansje waagt, begint het publiek luid te jouwen. Tja: die bekrompen dames en heren konden het natuurlijk niet verkroppen dat een vrouw, tegen alle conventies in, op seksueel vlak de stralende vrijheid opzocht. Van ons, daarentegen, krijgt Colette een ovatie.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234