Jaden Michael als de jonge Colin Kaepernick in ‘Colin in Black and White’. Beeld NETFLIX
Jaden Michael als de jonge Colin Kaepernick in ‘Colin in Black and White’.Beeld NETFLIX

Televisie★★★★☆

‘Colin in Black and White’ op Netflix is verplichte kost voor al wie ‘woke’ vandaag graag als een scheldwoord gebruikt

Het bekendste werk van regisseur Ava DuVernay op Netflix is ‘When They See Us’, de hartverscheurende, waargebeurde serie waarin enkele racistische politieagenten de schuld voor een verkrachting in Central Park in New York in de schoenen van vijf gekleurde jongens schuiven. Maar haar beste werk is ‘13th’, een documentaire als een mokerslag over hoe het racisme in Amerika ook na de afschaffing van de slavernij bleef voortwoekeren en de zwarte inwoners van het land tot op vandaag op allerlei slinkse manieren onder de knoet worden gehouden.

DuVernays nieuwe Netflix-serie ‘Colin in Black and White’ is in veel opzichten een combinatie van de twee vorige. Aan de hand van het verhaal van één zwarte Amerikaan toont de zesdelige reeks met hoeveel al dan niet verborgen racisme een deel van de bevolking in de VS bijna dagelijks te maken heeft. Die persoon is niet de eerste de beste: Colin Kaepernick, de footballster die in 2016 tijdens het volkslied voor aanvang van elke match begon te knielen om de discriminatie in de VS aan te klagen en zijn steun aan de Black Lives Matter-beweging te uiten. Vanwege zijn geweldloze protestactie werd hij door rechts Amerika uitgespuwd, inclusief president Donald Trump die zijn ontslag eiste, en kwam hij na afloop van het seizoen niet meer aan de bak als speler. Maar om de één of andere reden wordt Kaepernick zelden vernoemd als slachtoffer van de op hol geslagen cancel culture waar een bepaalde politieke hoek zo graag voor waarschuwt.

‘Colin in Black and White’ gaat niet over de periode waarin Kaepernick als activist naar voren trad maar keert terug naar zijn jeugdjaren, toen hij op de middelbare school aan baseball, football en basketbal deed en bekendstond als één van meestbelovende jonge atleten die het stadje Turlock in Californië ooit had voortgebracht. Maar het is duidelijk dat de kiemen van zijn latere protest daar zijn gezaaid, want ook al was Kaepernick knap, intelligent en bovengemiddeld getalenteerd, het racisme waarmee hij moest afrekenen bleef groot. De 14-jarige tiener is veel beter dan de witte quarterback van het footballteam maar krijgt minder kansen, de scheidsrechters pakken hem harder aan dan de anderen en als hij met de honkbalploeg – waarin hij de enige zwarte speler is – moet logeren in hotels in andere steden houdt het personeel in de lobby enkel hem nauwlettend in de gaten.

Colin Kaepernick op de première van 'Colin in Black and White' in Los Angeles. Beeld Photo News
Colin Kaepernick op de première van 'Colin in Black and White' in Los Angeles.Beeld Photo News

Zelfs zijn witte adoptieouders, die het voor de rest erg goed met hem menen, slagen er nooit in om de wereld door zijn ogen te zien. In zowat elke aflevering zit een scène waarin een bezorgde burger bij het echtpaar informeert of ze zich veilig voelen met die boomlange, zwarte tiener in de buurt, waarna zij telkens moeten uitleggen dat hij hun zoon is. Toch vragen zij zich nooit af wat het met een puber doet om overal als een potentiële misdadiger te worden beschouwd. Voor een reeks rond een footballspeler uit de VS is ‘Colin in Black and White’ trouwens opmerkelijk relevant voor een Belgisch publiek: veel verhalen van Kaepernick over het subtiele maar des te pijnlijkere racisme lopen griezelig parallel met wat er week na week te horen valt in ‘Het leven in kleur’, de onvolprezen reeks van Karine Claassen. Er is zelfs een scène over een oudere witte baas die tijdens een sollicitatie een zwarte jongeman aanspreekt op zijn kapsel, een moment dat erg doet denken aan wat Clément Iradukunda vertelde in de eerste aflevering van de Canvas-serie.

‘Colin in Black and White’ is deels ook een documentaire, want tussen de reconstructie van Kaepernicks jeugd door komt de footballspeler zelf in beeld om het bredere plaatje te schetsen. Hij vertelt over basketbalspeler Allen Iverson, die rond 2000 triomfen oogstte maar vooral kritiek kreeg om zijn cornrow-kapsel. Over Romare Bearden, die in de jaren 30 een profcontract als honkbalspeler afwees nadat de eigenaars hadden geëist dat hij zich zou voordoen als ‘wit’. Over hoe in de footballwereld 70 procent van de atleten zwart zijn maar 70 procent van de quarterbacks wit, omdat witte trainers en clubeigenaars op die plek liever een verlengstuk van zichzelf zien. Over de acceptable negro: zwarte personages in tv-series die bedacht zijn met het witte publiek in het achterhoofd. Over de gewone zwarte Amerikaan die vaker geen lening krijgt, meer lijdt onder politiegeweld en sneller een ‘thug’ wordt genoemd als hij protesteert. Kaepernicks ervaringen zijn niet uitzonderlijk maar staan symbool voor wat hij de centrale boodschap van de reeks noemt: ‘Het systeem is niet kapot, het is bewust zo gebouwd.’

De intermezzo’s met Kaepernick zijn niet altijd even sterk, zeker in vergelijking met het vaak ontroerende dramagedeelte, en tegen het einde verliest de serie ook wat stoom: het slot waarin de atleet een melodramatische brief naar zijn jongere ik schrijft en het decor instapt om die op zijn slaapkamer te verstoppen, is zelfs redelijk potsierlijk. Maar 90 procent van de tijd verkoopt de reeks je de ene dreun na de andere en toont ze op een krachtige manier hoe de zwarte minderheid in de VS – en elders – het leven ervaart. ‘Colin in Black and White’ schudt je wakker, en is dus zeker verplichte kost voor al wie ‘woke’ vandaag graag als een scheldwoord gebruikt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234