null Beeld Netflix
Beeld Netflix

televisie★★☆☆☆

‘Crime scene: the Texas killing fields’ op Netflix bewandelt enkel de platgetreden paden, maar dan te paard

Ze kunnen niet vaak genoeg gepleegd worden: geheimzinnige moorden op brave meisjes. Waar moet Netflix anders documentaires over maken? ‘Crime scene: the Texas killing fields’ laat de kijker lekker detective spelen.

Job Kramer

Wie nog nooit in Texas is geweest, heeft waarschijnlijk een clichébeeld van de Amerikaanse staat: cowboys, rednecks, godsdienstwaanzinnigen en crackheads, dat is ongeveer de samenvatting. De driedelige Netflixserie ‘Crime scene: the Texas killing fields’ doet weinig moeite om dat beeld te ontkrachten. De opgevoerde personages in dit rechttoe-rechtaan true-crimespektakel voldoen allen aan minstens één van bovenstaande beschrijvingen.

Hoofdpersoon is de vijfenzeventigjarige Tim Miller, wiens dochter Laura in 1984 ontvoerd en van het leven beroofd werd. De politie slaagde er niet in het raadsel van Laura Millers dood op te lossen, tot onvrede van haar in diepe rouw verzonken vader. Wonderlijk genoeg werden er in de jaren ervoor én erna meerdere meisjes en jonge vrouwen op vergelijkbare wijze om het leven gebracht, allemaal nabij de I-45 tussen Houston en Galveston. Tim Miller maakte er zijn levenswerk van om hemzelf en families in dezelfde positie verlossing te geven door antwoord te geven op de vraag: wie vermoordde onze dochters? Zijn methode is van een ontroerende Texaanse schoonheid: hij richt EquuSearch op, een particulier onderzoeksteam te paard.

‘Crime scene: the Texas killing fields’ volgt braaf het platgetreden pad van zijn ettelijke voorgangers: vergeelde foto’s, een dreigende beat, droneshots van het plaats delict en hier en daar een traan. In plaats van te kiezen voor een neutrale benadering is iedere gebeurtenis, iedere zin uit een interview, iedere scène opgeknipt en doodgemonteerd met journaalfragmenten, slecht acteerwerk en nog meer droneshots, allemaal ter meerdere eer en glorie van het Grote Verhaal van Goed en Kwaad. Het is een haast verslavend narratief: kijk toch eens mensen, kijk eens hoe onschuldig deze meisjes waren? Ziet u hoe droevig hun moeders zijn? Hun vaders liggen ‘s nachts te woelen in hun bedjes. En allemaal door de handen van een Monster met een hele grote M.

Dit klassieke Hollywoodiaanse onderscheid tussen zwart en wit brengt ‘Crime scene: the Texas killing fields’ uiteindelijk in de problemen. Tim Miller heeft zijn pijlen zozeer op één verdachte gericht, dat deze, na jarenlang door de gemeenschap verstoten te zijn geweest, zijn golfkarretje op de treinrails parkeert en zich van het leven berooft. Dat de held van het verhaal een onschuldige man tot suïcide drijft, wordt in een korte scène benoemd – zoiets is moeilijk te omzeilen. Daarna wordt het lijk vlug weer in de kast gestopt en gaat de bewieroking verder alsof er niets gebeurd is. Eén ding is duidelijk: in ‘Crime scene: the Texas killing fields’ moet strikt gescheiden blijven wie een slachtoffer is, en wie een dader. Zwart is zwart en wit is wit, and never the twain shall meet.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234