null Beeld

FILM★★★1/2☆

Crimson Peak

Een fantastische vertelling van de maker van ‘Pan’s Labyrinth’.

De hele dag, een stille, sombere herfstdag met dreigende, laaghangende wolken, hadden we eenzaam te paard door een naargeestig landschap gereden, en eindelijk, bij het vallen van de avond, arriveerden we in het donkere multiplexkasteel waar ze ‘Crimson Peak’ vertoonden, de nieuwe horrorfilm van Guillermo del Toro (‘Hellboy’, ‘Pan’s Labyrinth’). Waarom weten we niet, maar al tijdens de eerste scènes overviel ons een gevoel van verrukking, van betovering en van beklemming. ‘Geesten bestaan,’ zo fluistert Edith Cushing (Mia Wasikowska) je toe, en de jongedame klinkt overtuigend genoeg om het bestaan van geesten vanaf nu doodserieus te nemen – zweeft daar een fantoom voorbij, of is het gewoon de wind die door ons koude schrijvershok blaast? Het verhaal, dat als een bedwelmende nevel uit een poel vol geheimzinnigheid opstijgt, speelt zich af op het einde van de vreemde 19de eeuw, toen het de eerste fotografen lukte om op de platen van hun toverlantaarns verschijningen vast te leggen die niet met het blote oog vielen waar te nemen. ‘Pas op voor Crimson Peak,’ zo krijgt de kleine Edith van haar dode moeder te horen. Wat die waarschuwing nu precies inhoudt, en in wat voor afschrikwekkend avontuur het meisje terechtkomt, moet u – als u durft – zelf maar gaan ontdekken. Wat, zo vraagt onze zwarte kat zich hardop af, is het nu eigenlijk dat van ‘Crimson Peak’ één van de meest overweldigende cinema-ervaringen van de laatste maanden maakt? Het gedeeltelijk vergane lijk dat hier net uit de kast komt gekropen, geeft met opengesperde mond het antwoord: ‘De decors, de decors!’ Van de majestueuze balzaal, waar Edith en haar beau (Tom Hiddleston) onder fonkelende kroonluchters een duizelingwekkende wals staan te dansen (leerzaam detail: een wals kan pas echt elegant worden genoemd wanneer de kaars die de leidende partner in zijn hand houdt geklemd, tijdens de dans blijft branden), tot de reusachtige hal waar de herfstbladeren als in een spookachtige najaarsvlaag voortdurend door het rottende dak naar beneden dwarrelen: een mens zou duizend ogen moeten hebben om de visuele rijkdom van ‘Crimson Peak’ (tot stand gebracht door ambachtelijk timmerwerk, níét door digitale effecten!) in zich op te nemen. Maar, zo weet Del Toro als geen ander: zonder de juiste atmosfeer blijft een decor slechts een decor. En dus laat hij de trappenhal van het landhuis waar Edith haar demonen onder ogen ziet in de blauwe gloed van de maan baden, en laat hij de oostenwind die door de schoorsteen blaast als één langgerekte griezelige ademtocht klinken. En het is die atmosfeer, die droefgeestige waas die om alles heen hangt, die we nog het mooiste vonden. Soms waan je je in één van die hoogromantische boeken van Jane Austen of Emily Brontë – zeker in de eerste helft wordt de intensiteit van de horror ingetoomd door de kwelling van de liefde. Eens Edith in het staat van verval verkerende landhuis van de gedoemde familie Sharpe is beland, moesten we ook vaak denken aan de poëtische mistroostigheid van ‘De val van het huis Usher’ van Edgar Allan Poe: de eerste zin van deze recensie, zo dienen we nog te vermelden, hebben we rechtstreeks uit dat briljante kortverhaal geplukt. Maar wacht, wat was dat!? Daar, in de gang! Vast een schaduw...


Bekijk de trailer

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234