null Beeld RV
Beeld RV

humoha! van humo

Dankzij Humo ziet u geen andere onzin: de shortlist voor beste tv-programma van het jaar

De belangrijkste trofee van dit najaar, en niet besmeurd door bloed van uitgebuite arbeiders, is de Ha! van Humo, waarmee dit prachtblad al sinds 1980 het beste en origineelste tv-programma van de voorbije twaalf maanden bekroont. Het conclaaf werd even verstoord toen Roberto Martínez binnenstormde en eiste dat ook Eden Hazard op de shortlist zou staan, maar daarna kon de redactie alsnog de volgende tien programma’s nomineren. Om uw geheugen op te frissen bloemlezen we wat Dwarskijker over die programma’s schreef. Op 12 december is bekend wie ‘Het Scheldepeloton’ mag opvolgen. Alreeds gefeliciteerd!

Redactie
null Beeld © VRT - NyklyN
Beeld © VRT - NyklyN

‘Chantal’ (één) ★★★★☆

‘Chantal’ bracht, nog los van alle cowboys en indianen, tamelijk ouderwetse televisie. Doordat de zaken die de agenten moesten oplossen telkens één of maximaal een paar afleveringen in beslag namen, was het geen reeks die je tot bingewatchen aanzette, maar eerder één waar je graag wekelijks naar terugkeerde. Onvermijdelijk waren niet alle verhalen even sterk, maar de mindere momenten werden makkelijk overbrugd met behulp van de personages die aflevering na aflevering terugkwamen en van wie je de onderlinge relaties zag groeien en subtiel verschuiven. De acteurs waren ook helemaal met hen versmolten, in de eerste plaats Maaike Cafmeyer, die ondertussen al meerdere levens moet hebben om alle rollen van haar leven een plek te geven. (sw)

Lees hier onze de volledige recensie

null Beeld VRT
Beeld VRT

‘De jaren 80 voor tieners’ (één) ★★★★☆

Steven Van Herreweghe leek me in dit programma niet alleen vrede te nemen met zijn groeiende status als adolescent op leeftijd, hij leek ook een zeker genoegen te beleven aan het effect dat hij sorteerde als hij ten overstaan van zijn piepe toehoorders kond deed van een verbazingwekkend, want niet altijd even betrouwbaar feitenrelaas uit zijn jeugd. Zijn hervertelling van de moord op John Lennon was wél waarheidsgetrouw, en werd zo meeslepend overgeleverd dat zelfs zijn eigentijdse publiek, potentieel oorlogsgrut voorin een godvergeten eeuw, overmand oogde door een verdriet dat ze niet eens uit eerste hand kenden. Hoopgevend, vond ik, maar vraag me niet waarom. (tr)

Lees hier onze de volledige recensie

null Beeld VRT
Beeld VRT

‘Een nacht in het museum’ (Canvas) ★★★★☆

‘Ik ben Sarah, ik ben geen kunstenaar,’ stamelt Vandeursen enigszins bedremmeld als halverwege de nacht plots de grote Luc Tuymans naast haar staat. Hoewel lichte ongemakkelijkheid Vandeursen sowieso niet vreemd is, verklaart Thomas Vanderveken haar schroom door ‘het sérieux, die geladen en beladen sfeer die rond kunst hangt’. Des te knapper is het dat hij er met dit programma zelf een uur lang uitstekend in slaagt om weg te blijven van alle pretentie of duur gewauwel, zonder ooit richting oppervlakkigheid te glijden. Als het klopt dat mensen diep in de nacht hun ware aard tonen, is aan Vanderveken een aanstekelijk enthousiaste leerkracht kunstgeschiedenis verloren gegaan. (jb)

Lees hier onze de volledige recensie

null Beeld Streamz
Beeld Streamz

‘Het proces dat niemand wou’ (Streamz) ★★★★★

De docureeks is een voortreffelijke, helder ingedeelde reconstructie, en een onrechtstreeks portret van een manipulatieve stalker, maar veel belangrijker is het bouleverserende inkijkje dat ze geeft in wat het is om een slachtoffer te zijn. Minutieus, in registers waarin kwetsbaarheid en ferme strijdvaardigheid samenkwamen, vertellen de acht vrouwen hoe groot de impact is van wat Bart De Pauw heeft aangericht. Stuk voor stuk kwamen ze terecht in een film waarvoor ze nooit auditie gedaan hebben, en nog steeds moeten ze zich de verbazing uit de ogen wrijven. ‘Het proces dat niemand wou’ moet lesvoer worden in middelbare scholen: het leert hoe slachtofferschap geen gerieflijke hangmat is, wel een harde, koude stoel. (jm)

Lees hier onze de volledige recensie

null Beeld VRT
Beeld VRT

‘Niets gaat over’ (één) ★★★★☆

Janne, één van de overlevenden van de ramp in Sierre, praatte met een prachtige, onaantastbare liefde over de mensen die ze alleen nog in haar herinneringen kan vieren. Het kostte haar geen enkele moeite om het dromerige geluk terug te halen dat ze had beleefd met Joren, haar liefje uit de kleuter- en lagere school. Al die momenten van marsepein zaten besloten in het dagboek dat ze toen bijhield, en nu een tombe vol eertijds geluk is. Toen Janne door dat dagboek bladerde, zat er al een gordijn van tranen tussen de kijker en het televisieprogramma. Wie níét geroerd werd door de bodemloze pijn in ‘Niets gaat over’, heeft een kale woestenij waar een hart hoort te zitten. (jm)

Lees hier onze de volledige recensie

null Beeld Play4
Beeld Play4

‘Nonkels’ (Streamz/Play4) ★★★½☆

Zie het scenario van Jelle De Beule, Rik Verheye en Koen De Poorter gerust als een colonoscopie van onze roerige volksaard. De aanwezigheid van Wim Willaert (door de indrukwekkende maquillage ziet hij er opeens 56 uit) roept herinneringen op aan ‘Eigen kweek’, óók zo’n ode aan de knusse kneuterigheid van la Frandre profonde. Van alle personages vermoed ik dat ze ooit in hun leven al zullen hebben gezegd: ‘Ik ben geen racist, máár...’ Geen kwade mensen, maar volledig bezijden de tijdgeest toevende lui die in hun eigen piepkleine stukje van de wereld ploeteren. Ze doen hun best, behalve als ze dat niet doen. Vlamingen. (vvp)

Lees hier onze de volledige recensie

null Beeld © VRT
Beeld © VRT

‘Metissen van België’ (Canvas) ★★★★½

Hoewel Jaak later zijn draai vond in de samenleving van zijn adoptieland, blijft hij zich een incompleet mens voelen. Weggescheurd worden van je biologische ouders, zonder enige vorm van uitleg: het laat diepe, levenslang jeukende kwetsuren na. Ook zijn zoon Johan heeft eronder geleden. Samen keren ze terug naar Save, naar de geboortestreek van zijn vader. Jaak herkent het voetbalplein waar hij zijn ouders voor het laatst heeft gezien en breekt – een hartverscheurend moment, en even twijfelden we of de camera niet een tikje meer afstand had moeten nemen. Maar misschien is hóé het verhaal van deze mensen verteld wordt, minder belangrijk dan dát hun verhaal verteld wordt. Het trauma uit hun kindertijd zullen de meeste metissen nooit te boven komen, maar na zestig jaar onvolkomen leven zijn ze eindelijk zichtbaar. (bvds)

Lees hier onze de volledige recensie

null Beeld © VRT
Beeld © VRT

‘Roomies’ (VRT MAX) ★★★★½

Het knapste aan ‘Roomies’ is dat de serie nauwelijks aanvoelt alsof iemand ze geschreven heeft. Dat is, voor alle duidelijkheid, een groot compliment: er straalt een ongedwongenheid van af, de dialogen klinken levensecht, de jonge acteurs (Ahlaam Teghadouini en Martha Canga Antonio als Bibi en Telma, Laura De Geest als Ama) zijn even spontaan als natuurlijk. Heel af en toe dreigt het te vrijblijvend te worden – halverwege het eerste seizoen zit een dansscène die eindeloos lijkt te duren – maar dat zijn niet meer dan schoonheidsfoutjes in deze verfrissende en zelfs vernieuwende reeks, een zeldzame parel op de Vlaamse televisie. (sw)

Lees hier onze de volledige recensie

null Beeld © VRT
Beeld © VRT

‘Uncle Martin’ (één) ★★★½☆

Er lijkt me deze keer iets lichtjes anders te zijn aan Martin Heylen. Met regisseur Lise Tieleman duldt hij in ‘Uncle Martin’ bijvoorbeeld een zichtbare aangever naast zich. De nervositeit die Tieleman af en toe weet vast te leggen bij Heylen, verraadt bovendien dat, ondanks de verre reis die eraan is voorafgegaan, de kern van ‘Uncle Martin’ weleens dichter bij huis zou kunnen liggen dan op het eerste gezicht aannemelijk lijkt. Gek is dat: meermaals al heb ik Martin Heylen naar telkens een ander eind van de wereld zien gaan, op zoek naar de ander, maar dit was de eerste keer dat ik het gevoel kreeg dat hij bij aankomst eigenlijk vooral zichzelf hoopte aan te treffen. Ik hoop dat hij ’m vindt. (tr)

Lees hier onze de volledige recensie

null Beeld Instagram
Beeld Instagram

‘Viva la feta’ (Play4) ★★★★☆

Van opzet hoorde ‘Viva la feta’ een stijloefening te zijn: zonevreemde bekende laat al dan niet na toediening van een legaal roesmiddel in ’t eigen hert kijken voor het slapengaan. In de praktijk draaide het evenwel op meer uit, op een parodie van het genre, met twee onbevoegden die niet alleen onder elkaar en hun verplichtingen te lijden hadden, maar evenzeer onder mediterraanse stormwinden, autopech en vakantiewoningen binnendringende lokale fauna op rooftocht. Laat niemand echter denken dat ‘Viva la feta’ van inhoud verstoken was. Programma’s als dit, waarin eventuele bekentenissen nog enigszins naar spontaniteit zwemen, zal ik altijd betrouwbaarder vinden dan formats die uit effectbejag een beroep doen op diapresentaties, knus ingerichte biechtstoelen of dagboekkamers. ‘Viva la feta’: het programma was beter dan de titel. (tr)

Lees hier onze de volledige recensie

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234