Rick Rubin en Paul McCartney in ‘McCartney 3, 2, 1’. Beeld RV
Rick Rubin en Paul McCartney in ‘McCartney 3, 2, 1’.Beeld RV

Televisie★★★★☆

Dankzij ‘McCartney 3, 2, 1’ op Disney+ weten we eindelijk waar ‘Sgt. Pepper’ vandaan komt

Soms is een simpel idee heel sober uitvoeren het beste. In ‘McCartney 3, 2, 1’ krijgen we het volgende geserveerd: producer Rick Rubin, ooit de koning Midas van de rock (Red Hot Chili Peppers, Johnny Cash) én de hiphop (Beastie Boys, LL Cool J, Jay-Z), voelt Paul McCartney aan de tand over zijn carrière. We zien in zwart-wit hoe ze worden losgelaten op een paar stoelen, een mengtafel en wat instrumenten. Rubin vraagt Macca ongeveer alles wat je als normale sterveling ook zou doen in zo’n geval: ‘Hoe hebben jullie dit in ’s hemelsnaam gedaan?’

Wat we allemaal te weten te komen in zes afleveringen van een half uur? Stiekem niet zo heel veel boeiends. Vergelijk het met een fijne avond op café met een vriend: bullshitten en anekdotes vertellen. Rubin is geen meesterinterviewer, maar dat geeft niks. Als Macca een fijn verhaal vertelt over hoe hij, nog voor het oprichten van The Beatles, met George Harrison gaat kamperen, vraagt Rubin niks over het eventueel vormen van een bloedband of wat dan ook. Nee, hij blijft hangen bij het vieze rijstdessert dat Macca voor George maakte op een gasstelletje. En dat ze dat in Amerika niet kennen. Waarna de twee grijze mannetjes het op een aanstekelijk grinniken zetten. Deze docureeks is daarmee een beetje een podcast op tv: er mag afgedwaald worden, graag zelfs.

Wat Rubin wel kan, is muziek produceren en een mengtafel bedienen. En daar zit de echte waarde van deze serie. Rubin pakt er geregeld een lap Beatles of McCartney solo bij en verrast de maestro dan door wat knoppen omlaag te schuiven, zodat er een geïsoleerd stuk muziek overblijft. En dat brengt zowel de historicus als het kind in Macca naar boven. Het is indrukwekkend – een beetje verbijsterend zelfs – hoe goed Pauls geheugen blijkt te zijn. Hij herinnert zich schijnbaar alles: de verschillen tussen twee in 1965 opgenomen takes, of de wijze waarop John Lennon ooit een solo inspeelde. Daarnaast kleurt hij de historie van de Fab Four prachtig in. Hij wijst op hoe verbeten zowat alles van John klinkt zodra je de andere instrumenten dempt. Hij legt uit hoe ze aan de titel ‘Sgt. Pepper’ kwamen: ‘Ik verstond iemand verkeerd die me om salt & pepper vroeg.’ En dan gaat McCartney ook nog geregeld achter de piano zitten, of gordelt hij een (bas)gitaar om, om iets uit te leggen. Het is gesneden brood voor Beatles- en muziekfans.

Het mooiste moment is als Rubin alle sporen van ‘While My Guitar Gently Weeps’ wegdraait, tot alleen Macca’s bas overblijft. Het klinkt grommend en gruizend, als heavy metal avant la lettre. Voor een keer is zelfs McCartney verrast. Paul, die zich zelfs een scheet uit 1966 levendig kan herinneren, weet niet hoe hij bij dat geluid is gekomen. Het lieflijke lachje dat de twee daarop uitwisselen is prachtig. Soms hoef je niks te zeggen. ‘McCartney 3, 2, 1’ is voorlopig het Beatles-snoepje van het jaar: benieuwd of Peter Jackson, die in november op AppleTV+ zijn prestigieuze Beatles-docu ‘Get Back’ uitbrengt, hier nog over kan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234