null Beeld

FILM★★★1/2☆

Dawn of the Planet of the Apes

Prettige primatenprent.

Tom Raes

Mochten we er zelf niet meer aan denken, help ons eraan herinneren dat we een fruitmand naar regisseur Matt Reeves sturen – zo dankbaar zijn we dat hij met ‘Dawn of the Planet of the Apes’ niet alleen de hele ‘Apes’-franchise een nieuwe tak heeft geschonken waaraan het weer met gerust hart slingeren is, maar vooral dat hij al doende léf heeft getoond. Zo keilde hij het originele script, dat de apen uit de titel tot weinig meer dan antagonisten voor de met uitsterven bedreigde mensheid herleidde, linea recta uit één of ander raam, en plaatste hij de aap weer waar hij hoort: op een voetstuk.

Het gevolg daarvan is dat er in de eerste twintig minuten van ‘Dawn of the Planet of the Apes’ geen méns te zien is. In plaats daarvan kunt u zich ten overvloede vergapen aan de alweer verbluffend vormgegeven apen, die tien jaar na het slot van ‘Rise of the Planet of the Apes’ de aarde geërfd hebben, nadat de mensheid ogenschijnlijk uitgeroeid is door hetzelfde virus dat de apen in het vorige deel aan hun bovennatuurlijke intelligentie hielp. De primaten hebben zich georganiseerd in een primitieve maatschappij met aan het hoofd Caesar (een zich weer uit de naad motioncapturende Andy Serkis), de aap met wie het in ‘Rise...’ allemaal begon. Alles peis en vree. Tot er op een dag uit het niets zo’n uitgeroeid gewaande tweevoeter de kolonie binnengewandeld komt en een aap neerknalt.

Het begin van een – vooral in het eerste uur – boeiend zoeken naar een evenwicht tussen de apen, die hun veilige wereldje plots opgedoekt zien, en het groepje menselijke overlevenden dat zich in de ruïnes van het nabijgelegen San Francisco verschanst heeft. Dat zoeken naar een fragiele balans is de kern van ‘Dawn of the Planet of the Apes’, en leidt meteen ook tot de meest ingrijpende evolutie sinds het vorige deel: de apen mogen práten. Een ingreep met impact: je vóélt de collectieve koude siddering over de ruggengraat van de verzamelde overlevers wanneer Caesar en zijn troepenmacht voor het eerst de gebarentaal laten voor wat ze is en de mensheid in hun eigen kamp én in hun eigen taal komen bedreigen. Geweldige scène, en er zijn er nog – zo mag bijvoorbeeld ook de opening zichzelf qua cinematografisch vernuft bronstig op de borst roffelen: we zaten in ons stoeltje geplákt.

Het is daarom dat we het een béétje zonde vinden dat Reeves na een uur van dat moois nog ergens een lijstje met Hollywoodfoefjes in zijn binnenzak lijkt te hebben gevonden dat blijkbaar dringend afgewerkt moest worden voor de film voorbij was. Zo komt het dat we na een dik uur sereen aftasten plots Gary Oldman – tot dan vooral z’n Commissioner Gordon uit ‘The Dark Knight’-trilogie parafraserend – een aanstormend apenleger zien bestoken met een raketwerper, we de ene ontploffing na de andere in de smoel geslingerd krijgen, en we zelfs niet gespaard blijven van sentimentele vader-zoongesprekken – onder ápen, nota bene. Dat de primaten naarmate het einde in zicht komt iets te vrijblijvend uit hun nek beginnen te kletsen naar onze smaak, zorgt er dan weer voor dat van die koude rillingen bij de eerste woordjes weinig tot niets meer overblijft op het moment dat de credits eindelijk over het scherm rollen. Blijkt het met zo’n aap net te zijn zoals met Mr. Bean: hoe minder hij zegt, hoe beter.

Nog één bedenking: over de oceaan proberen de recensenten om ter luidst de enorme diepgang en intelligentie te bewieroken die Reeves in zijn apenprent gestopt zou hebben. Is iets van aan – ook wij waren opgetogen dat we van Matt af en toe wat langer mochten nadenken dan de tijd die nodig is om de titel van zijn film uit te spreken. Maar mogen we toch éven onze bedenkingen hebben bij de manier waarop het adjectief ‘shakespeareaans’ even vrolijk wordt rondgeslingerd als een handjevol feces in een apenkooi? Niet? Oké. Apenmopje ter afsluiting dan? Welaan: zei de ene aap in bad tegen de andere: ‘Oeh! Oeh! Oeh!’ Waarop de andere: ‘Doe er dan toch gewoon wat koud bij, gek.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234