Serie top 100 (10-1)

Humo's Honderd

De 100 beste series aller tijden (nummer 15-1)

Serie top 100 (10-1)Beeld Humo

Wat zijn de beste series die u momenteel op Netflix, Play of een ander streamingplatform kunt bekijken? Onze tv-recensenten stelden een top100 op, met het grappigste, ontroerendste of spectaculairste kijkvoer dat vandaag te vinden is.

Veel van de series in deze lijst kun je bekijken op Telenet Play. En hoera, Humo schenkt u nu een maand Play cadeau. Ga vandaag nog naar de krantenwinkel of neem een digitaal abonnement.

- Bekijk hier de volledige top 100 (geupdate in mei 2020)
- Wat vindt Guy Mortier van deze lijst? Dat leest u hier.
- Liever streamingtips per genre? Gebruik onze interactieve gids.

15 The Plot against America (2020)

Play

Hoe snel en makkelijk kan het kwaad zich verspreiden? Heel snel en heel makkelijk, zo toont deze zesdelige verfilming van het boek van Philip Roth, waarin de uiterst-rechtse vliegenier Charles Lindbergh in 1940 de presidentsverkiezingen wint met een programma vol nationalistische en antisemitische slogans. Lindbergh zelf komt nauwelijks in beeld, want de reeks focust vooral op de gevolgen voor een modaal joods gezin in New Jersey, de familie Levin, van wie de wereld steeds kleiner, donkerder en onheilspellender wordt. ‘The Plot against America’ is een meesterwerk dat ongenadig onder je huid kruipt, en in tijden waarin politici in de VS en over de hele wereld graag de haat tegen anderen aanzwengelen  erg belangrijke televisie. (sw)

The Plot against AmericaBeeld GF

14 Curb Your Enthusiasm (2000-…)

Play

Pre-tty, pre-tty, pre-tty, pretty good. In ‘Curb Your Enthusiasm’ speelt Larry David, één van de bedenkers van ‘Seinfeld’ en dus schatrijk, een iets chagrijnigere versie van zichzelf. David heeft lak aan de wereld, kampt met tal van fobieën en is gezegend met een nét iets te grote mond, waardoor hij op komische wijze in situaties belandt waarin je liever níét terechtkomt. Ondertussen is ‘Curb Your Enthusiasm’ aan haar tiende seizoen begonnen, terwijl ‘Seinfeld’ het slechts negen seizoenen wist uit te zingen. Een betere reden om ‘Curb’ (opnieuw) te bingen, gaat u heus niet vinden. En vergeet niet positief te blijven: ‘Mind your own business. How about that?(elv)

Curb Your EnthusiasmBeeld HBO

13 ‘Chernobyl’ (2019)

Play en VRT NU

Op het moment dat tientallen Sovjetgezinnen hun grijze appartementsblokken uit komen gestapt om op een brug te genieten van de vreemd fonkelende vlokken die plots, in het midden van de nacht, van achter de horizon komen aangewaaid, krimp je voor het eerst, maar niet voor het laatst, ineen. Want je wéét vanwaar die vlokken komen, en je wéét wat ze zullen aanrichten. Nee, een makkelijke zit is ‘Chernobyl’ niet, ook al telt de miniserie maar vijf afleveringen. De nasleep van de beruchte meltdown van Tsjernobyl wordt in zodanig detail en in zo’n geduldig tempo verteld, dat je automatisch meegezogen wordt in het nachtmerrieachtige lot van de brandweermannen, overheidsfunctionarissen en wetenschappers die in het hellelandschap rond de kerncentrale hun werk moeten doen. ‘Chernobyl’ kan emotioneel verpletterend zijn (het lot van een jonge moeder en haar gezin is hartverscheurend) en toont bijwijlen verschrikkelijke gruwel, maar in essentie is dit een door en door integere, kritische reconstructie die - zoek de zeven verschillen met de wereld van vandaag - toont wat een beleid van enggeestige doctrine en moedwillige leugens tot gevolg kan hebben. (vvp)

ChernobylBeeld HBO

12 ‘Friends’ (1994-2004)

Netflix

Het internet staat heden vol opiniestukken die stellen dat ‘Friends’ hopeloos verouderd is, maar voor de honderden miljoenen fans overal ter wereld, die elke ‘Pivot!’ kunnen meelippen, blijft dit de sitcom der sitcoms. Waarom? Dankzij de meestal kundig in elkaar gestoken scenario’s (‘The One Where Joey Speaks French’ niet te na gesproken), en de welhaast voelbare chemie die in de lucht hangt telkens wanneer de zes hoofdpersonages - Rachel, Ross, Monica, Chandler, Phoebe en Joey - zich samen in één kamer bevinden. Maar de grootste verdienste van ‘Friends’ is misschien wel dat de reeks die wispelturige levensfase van de vroege twenties tot de vroege thirties perfect weet te vatten: de periode dat vrienden je agenda monopoliseren, vóórdat het echte leven bruusk op de deur komt kloppen. Tegen dat echte leven blijft ‘Friends’ uniek tegengif. (vvp)

FriendsBeeld Netflix

11 ‘Justified’ (2010-2015)

Amazon Prime Video

Misdaadserie ‘Justified’ heeft met films als ‘Out of Sight’ en ‘Jackie Brown’ gemeen dat het bronmateriaal van de legendarische schrijver Elmore Leonard komt, in dit geval het kortverhaal ‘Fire in the Hole’. Graham Yost, die er een serie uit puurde, schreef eerder al het scenario van ‘Speed’ en werkte mee aan ‘Band of Brothers’. ‘Justified’ heeft weinig bombast of grootse ‘What the fuck?!’-momenten (à la ‘Breaking Bad’ of ‘Game of Thrones’), maar is wel aldoor enorm entertainend en kent in zijn zes seizoenen nauwelijks noemenswaardige inzinkingen. Sterker: van alle series die u vandaag kunt streamen, is ‘Justified’ misschien wel het meest geschikt om - paprikachips en sixpack Omer binnen klauwbereik - een weekend lang te bingen. Dankzij de kleurrijke personages, de uitzinnige maar gitzwarte humor en de geweldige dialogen, van het soort dat je achteraf opnieuw wilt horen op luisterboek. Maar vooral de chemie tussen Timothy Olyphant (uit ‘Deadwood’) en Walton Goggins (zie ‘The Shield’ en Tarantino’s ‘The Hateful Eight’) als respectievelijk US Marshal Raylan Givens en Boyd Crowder is om vingers, duimen en eksterogen bij af te likken. Crowder is bovendien, dat u dat weet, één van de allerbeste, meest complexe en vileine slechteriken die ooit op televisie te zien waren. (fvd)

JustifiedBeeld Amazon Prime Video

10 ‘Fleabag’ (2016-2019)

Amazon Prime Video en Lumiere

Het moet van ‘The Office’ - helaas heden nergens terug te vinden op de streamingplatformen - geleden zijn dat een Britse reeks zo aansloeg in de Verenigde Staten als ‘Fleabag’. De tragikomische serie over een jonge vrouw met een voorliefde voor vrijblijvende seks en giftige opmerkingen won in september 2019 voor het tweede seizoen een Emmy als Beste Comedy, en bedenkster en hoofdrolspeelster Phoebe Waller-Bridge kreeg ook de prijs voor Beste Actrice en Beste Scenario. In de aanloop naar de uitreiking hemelde de Amerikaanse pers ‘Fleabag’ bovendien op als één van de beste series van de afgelopen jaren en in tal van eindejaarslijstjes prijkte de reeks ook helemaal bovenaan. Terecht, want ‘Fleabag’ is - net zoals ‘The Office’ indertijd - gedurfd, vernieuwend en bijtend grappig, en ook een masterclass in beknoptheid. Twee seizoenen en twaalf afleveringen van nog geen halfuur: meer is er niet en zal er ook nooit zijn, want Waller-Bridge beschouwt de serie als afgerond. Maar: die zes uur televisie die ze heeft gemaakt, is wel nagenoeg perfect. (sw)

'Fleabag'Beeld Lumiereseries

9 ‘Crazy Ex-Girlfriend’ (2015-2019)

Netflix

Het tv-aanbod is nog nooit zo groot geweest als vandaag, maar ook de creatieve vrijheid die tv-makers krijgen, is soms grenzeloos. Beste bewijs: ‘Crazy Ex-Girlfriend’, een muzikale romantische dramedy over een jonge topadvocate (Rachel Bloom, die de serie mee bedacht) die van New York naar Californië verhuist, op zoek naar een man met wie ze als tiener iets heeft gehad. De reeks lijkt een mix tussen ‘Unbreakable Kimmy Schmidt’ en ‘Flight of the Conchords’, een hyperkinetische comedy waarin de personages af en toe - drie keer per aflevering gemiddeld - liedjes beginnen te zingen, maar dan wel op een we-weten-allemaal-hoe-belachelijk-dit-lijkt-manier. Onder alle nonsens zit echter verrassend veel diepgang: Rachel heeft namelijk een verknipte jeugd achter de rug en worstelt stevig met haar zelfbeeld, en haar zoektocht naar de ware liefde is eigenlijk vooral een manier om de leegte in haar leven te vullen. Als u dacht dat het onmogelijk was om thema’s als zelfhaat, depressie of zelfdoding te combineren met onnozele liedjes over per ongeluk een sms naar de verkeerde persoon sturen (‘Textmergency’!), of de voor- en nadelen van grote borsten: ‘Crazy Ex-Girlfriend’ bewijst vier geweldige seizoenen lang uw ongelijk. (sw)

Crazy Ex-GirlfriendBeeld Netflix

8 ‘The Leftovers’ (2014-2017)

Play

Ergens in het tweede seizoen moet Kevin Garvey, één van de hoofdpersonages van ‘The Leftovers’, in de lobby van een hotel in een andere dimensie een droefgeestig karaokenummer zingen om via een waterput die als een soort wormgat fungeert weer terug te kunnen reizen naar onze wereld. En dat is niet eens de vreemdste scène uit ‘The Leftovers’, een – wie een betere omschrijving weet te verzinnen, mag zijn vinger opsteken – magisch-realistisch psychologisch drama waarmee onverbeterlijke provocateur Damon Lindelof de meningen verdeelde zoals hij dat tien jaar eerder met het al even controversiële ‘Lost’ had gedaan.

Deze adaptatie van Tom Perrotta’s gelijknamige roman, waarin twee procent van de wereldbevolking plots spoorloos van de aarde is verdwenen, is géén gemakkelijke zit: personages doen de raarste dingen, vaak is het niet duidelijk of je nu naar iemands droom of naar waanvoorstellingen zit te kijken (dat Kevin psychotisch is, moet je zelf maar zien af te leiden), en regelmatig valt er aan de plot geen gebenedijd touw vast te knopen. Wie manmoedig doorbijt, wordt echter beloond met dramatische scènes van een bloedstollende schoonheid, een licht euforisch gevoel wanneer allerlei mysterieuze puzzelstukken ineens in elkaar vallen of samen één puzzelstuk blijken te vormen dat deel uitmaakt van een nog veel grotere puzzel, én met het weergaloze samenspel van een handvol uitmuntende acteurs. Dat alles overgoten met de tegelijk angeliek naar de hemelen reikende en apocalyptisch dreigende, maar vooral ijselijk mooie score van Max Richter.

Dikke duim verder voor HBO dat, nadat de kijkcijfers een forse duik hadden genomen, Lindelof toch nog een derde seizoen liet maken, zodat hij deze unieke tv-trip toch nog mooi kon afronden. (mvs)

The LeftoversBeeld HBO

7 ‘The Shield’ (2002-2008)

Amazon Prime Video

Deze serie van Shawn Ryan stond altijd wat in de schaduw van ‘The Wire’ en ‘The Sopranos’, terwijl ze zeker zo baanbrekend was en mee de weg bereidde voor de rijke televisietijden die we nu beleven. Dat ‘The Shield’, behalve dan bij de critici, nooit de faam genoot van die andere twee tv-mijlpalen komt wellicht omdat kabelzender FX destijds iets minder gewicht in de schaal kon leggen dan het in die dagen oppermachtige HBO, maar heeft ongetwijfeld ook te maken met het hoofdpersonage van ‘The Shield’. Tony Soprano was ook geen heilige, maar Vic Mackey, een gedreven maar ook tot op het bot corrupte flik bij de LAPD, was toch nog van een ander kaliber. Al in de eerste aflevering schiet hij een collega die hem dreigt te verlinken frontaal in het gezicht. Een schokkende scène – er zouden er nog véél volgen – die meteen de toon zette voor één van de brutaalste politieseries die ooit werden gemaakt.

In ‘The Shield’ volgen we zeven zenuwslopend spannende seizoenen lang het Strike Team, een speciale eenheid van de LAPD die in één van de gevaarlijkste buurten van Los Angeles de strijd aanbindt met drugdealers, pooiers en rivaliserende gangs. De leider van het team is Vic Mackey (een bijna schrikwekkend intense vertolking van Michael Chiklis), een gewetenloze flik die er niet voor terugdeinst drugsgeld achterover te drukken, verdachten te folteren of zelfs te moorden om zijn vele duistere zaakjes toe te dekken.

‘The Shield’ hing niet alleen een ontluisterend beeld op van de eeuwigdurende drug- en bendeoorlog in de vergeten achterbuurten van veel Amerikaanse grootsteden, maar weerspiegelde ook het morele dilemma waar het land na 9/11 mee worstelde: in welke mate is het toegelaten om de wet te overtreden wanneer het gaat om de nationale veiligheid? Grote en ingewikkelde kwesties die alvast een dijk van een reeks én een iconische tv-flik opleverden. (mvs)

The ShieldBeeld Amazon Prime Video

6 ‘Mad Men’ (2007-2015)

Netflix

Goeie fictie is de realiteit niet zelden een stapje voor, en dus fileerde ‘Mad Men’ jaren vóór #MeToo al de gladjakkers die in de sixties het mooie weer maakten in de reclamebureaus van New York. Types als Don Draper (Jon Hamm): stoere venten die een tik op het achterwerk zagen als de opperste blijk van professionele appreciatie. Maar de reeks is ook veel méér. Uniek aan ‘Mad Men’, de allereerste fictiereeks van zender AMC (dat later nog uitpakte met ‘Breaking Bad’), zijn niet de bijwijlen soapachtige verwikkelingen. Het is vooral de scherpe manier waarop bedenker Matthew Weiner, die zijn strepen verdiende als schrijver bij ‘The Sopranos’, de tijdsgeest wist te vatten en zijn personages – met een speciale vermelding voor Peggy Olson, de doorbraakrol van Elizabeth ‘The Handmaid’s Tale’ Moss – tot leven bracht. In de loop van de zeven seizoenen leverden de veranderende jaren 60 een boeiende achtergrond voor de steeds hopelozer wordende identiteitscrisis van Don Draper – en, bij uitbreiding, van héél Amerika. ‘Mad Men’ bleef z’n rijke thema’s met een welhaast literaire ambitie uitspitten, en was één van de zeldzame tv-series die z’n lange run vlekkeloos – in spierwitte yoga-outfit – wist af te ronden. (vvp)

Mad MenBeeld Netflix

5 ‘Better Call Saul’ (2015-…)

Netflix

‘Better Call Saul’ toont de opmars (of afvaart in de hel, kies maar) van de amorele advocaat Jimmy McGill slash Saul Goodman (een glansrol van de geweldige Bob Odenkirk). Van gewiekste kloot tot nóg gewiekstere kloot: ‘Better Call Saul’ is een studie in seriële ontgoocheling, het verhaal van iemand die een betere mens hoopt te worden en, zodra hij inziet dat dat een hopeloze onderneming is, er dan maar zoveel mogelijk profijt uit probeert te halen. In ‘Breaking Bad’ was Goodman één van de populairste en beste nevenpersonages, hier draagt hij – intussen ook al vijf seizoenen lang – moeiteloos een volledige reeks. ‘Better Call Saul’ is verslavend, schrijnend, hilarisch en donker. Dankzij de vele oude bekenden in bijrollen is het ook een feest van herkenning voor de ‘Breaking Bad’-fan die na het einde van die reeks verweesd achterbleef, en krachtige anti-reclame voor al wie eraan denkt ooit in Albuquerque, New Mexico te gaan wonen. Volgens sommige critici is de reeks intussen beter dan ‘Breaking Bad’ ooit was – ze dwalen, maar ook weer niet zó veel. (fvd)

Better Call SaulBeeld Netflix

4 ‘Breaking Bad’ (2008-2013)

Netflix

Meer dan tien jaar nadat de eerste aflevering van ‘Breaking Bad’ werd uitgezonden, staat de televisiefictie in Amerika en ver daarbuiten nog steeds in de schaduw van de machtige Walter White. De serie over de door kanker wegterende chemieleraar die zich omschoolt tot drugsmogol is een mijlpaal, een waardig hoge lat en een epos zonder weerga. Het baarde onvergetelijke personages (Jesse Pinkman! Mike Ehrmantraut! Gus Fring! Hector Salamanca!) en dito scènes (de dood van Jane! Het overlijden van Hank! De, euh, moord met het stanleymes op Victor!). Vijf seizoenen lang jongleerde maker Vince Gilligan met vertelperspectieven, cameratechnieken en onnavolgbare plotlijnen – hij gaf later ook min of meer toe dat de scenaristen de personages eerst in de meest onmogelijke situaties plaatsten en pas nádat de scènes al waren opgenomen begonnen na te denken over hoe ze hen daar weer uit konden halen. Maar de reeks blonk bovenal uit door de hardnekkige weigering om voor te kauwen: de kijker mocht voor zichzelf uitmaken of een personage goed dan wel slecht was - verwarring die zeldzaam goed is in fictie. ‘Breaking Bad’ is ook nog steeds de enige serie die bij elk nieuw seizoen bijna dubbel zo goed werd. (fvd)

Breaking BadBeeld Netflix

3 ‘The Sopranos’ (1999-2007)

Play

Tegenwoordig hoef je maar aan een boom te schudden of er valt een prestigieuze fictiereeks uit (wied het onkruid en u treft ‘Gina & Chantal’). Maar ooit was het anders: in die donkere jaren moesten we het stellen met datingshows, clichématige politiefeuilletons en ‘Chez Bompa Lawijt’. Het jaar waarin alles veranderde, was 1999. De tv-renaissance begon bij betaalzender HBO, en dan vooral bij ‘The Sopranos’. Bedenker David Chase moest vechten om het basisgegeven – ‘gedeprimeerde maffiabaas Tony Soprano (James Gandolfini) moet in therapie’ – te verkopen. Maar hij wist daarna wél zes glorieuze seizoenen lang van hoogtepunt naar hoogtepunt te knallen, precies omdat hij het maffiaverhaal van al z’n glamour ontdeed. ‘The Sopranos’ ging over familie; de gangsters waren voor het eerst echte ménsen. Het succes van de reeks veranderde televisie onherroepelijk: opeens kregen ambitieuze verhalen met volwassen thema’s, zonder reclame en daarbij horende cliffhangers, een plekje op het kleine scherm. In 2020 komt de godfather aller tv-antihelden – zonder Tony Soprano geen Walter White of Don Draper – nog één keer terug, in een door David Chase gepende prequel, waarin hij gespeeld wordt door Michael Gandolfini, zoon van de betreurde James. U ziet: in ‘The Sopranos’ draait álles om familie. (vvp)

The SopranosBeeld HBO

2 ‘BoJack Horseman’ (2014-2020)

Netflix

BoJack Horseman is een depressieve, aan cheap thrills verslaafde has-been die ooit naam maakte als het hoofdpersonage van een ‘Full House’-achtige sitcom en de roem sindsdien tevergeefs achternaholt. Hij woont in een wereld waar mens, dier en carrière makende dildorobots op gelijke voet leven, en waar miljardairs ongestraft mogen moorden. Bojack is de antiheld you love to hate: egoïstisch, ondankbaar, opvliegend en gedreven door zijn laagste driften, en toch voel je aldoor met ‘m mee. De makers onderschatten de kijker nooit, de humor is zowel slim als uitbundig, en er zijn meer gedenkwaardige nevenpersonages dan in de helft van deze lijst opgeteld. Maar de allergrootste troef van de reeks is – paaldansende orka’s en bloggende mopshonden ten spijt – herkenbaarheid. ‘BoJack Horseman’ maakt depressieve gedachten aanschouwelijk en aseksualiteit bespreekbaar, observeert en bekritiseert de uitwassen van onze maatschappij (blind kapitalisme, de hysterie van de media, de absurde hoeveelheden macht die we de sociale media toekennen,...) en is psychologisch waterdicht. Voor al wie niet afknapt op pratende paarden één van de opmerkelijkste en indrukwekkendste televisieverhalen van de afgelopen jaren, waarin achter alle kolder een donker hart klopt. (fvd)

BoJack HorsemanBeeld Netflix

1 ‘The Wire’ (2002-2008)

Play

De finale van ‘The Wire’ werd uitgezonden in 2008, twee jaar voor Netflix (in de Verenigde Staten) met zijn streamingdienst begon. Ruim tien jaar en ontelbaar veel series later is er nog steeds geen reeks die de ambitie en  de kracht van de reeks heeft geëvenaard, laat staan overstegen. De HBO-klassieker begint als een serie over de war on drugs in Baltimore en de strijd van de lokale politie tegen de dealers, maar verbreedt seizoen na seizoen haar vizier: naar de politiek, de haven, het onderwijs in de stad. Maar of het nu gaat om de zwarte tieners in de straten van Baltimore, de politieagenten die jacht op hen maken, de uitgeperste dokwerkers of de ontmoedigde leraars, ‘The Wire’ laat zien hoe iedereen in de stad onherroepelijk opgeslokt en vermalen wordt door the powers that be, en door het kapitalistische systeem boven hun hoofd waar ze weinig of geen vat op hebben. Toegegeven, dat klinkt een beetje als een cursus sociologie in de eerste bachelor Pol & Soc, maar de reeks zit gelukkig tjokvol onvergetelijke personages – Omar! McNulty! Stringer Bell! – geweldige dialogen en briljant opgebouwde scènes, en is één van de weinige series met een zo goed als perfect einde. Wie ‘The Wire’ nooit gezien heeft, weet niet tot wat televisie in staat is. (sw)

The WireBeeld HBO
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234