Serie top 100 (40-31)Beeld Humo

Humo's Honderd

De 100 beste series aller tijden (nummer 40 tot 31)

Elke week op Humo een nieuwe aflevering van deze gloednieuwe, min of meer wetenschappelijk samengestelde top 100 van de beste series die u vandaag kunt bekijken. De oudste titel dateert van ruim twintig jaar geleden, de jongste is nauwelijks een paar maanden oud. Er zit comedy, drama en animatie in de lijst. Het enige criterium was dat de reeks te vinden is op Netflix, Play of één van de andere streamingdiensten. En dat ze uw aandacht in drukke tv-tijden verdient, natuurlijk.

>>> De eerdere delen vindt u hier.

40 The Handmaid’s Tale (2017-…)

Proximus Movies & Series

Dat geen enkele serie méér lijkt te zeggen over de wereld anno nu dan deze adaptatie van een dertig jaar oude roman, zegt veel over de visionaire kracht van Margaret Atwood, maar ook over de bange tijden waarin we vandaag leven. En zeker ook over de kundige manier waarop tv-veteraan Bruce Miller, die zijn sporen verdiende bij lichter werk als ‘The 100’ en ‘ER’, deze literaire klassieker bewerkte. In het zich in de nabije toekomst afspelende ‘The Handmaid’s Tale’ is er in Amerika een totalitair en theocratisch regime aan de macht dat vrouwen brutaal onder de knoet houdt. Omdat ze door de milieuvervuiling massaal onvruchtbaar zijn geworden, worden vrouwen die wél nog kinderen kunnen krijgen ingezet als broedmachines die dienstmaagden worden genoemd. Eén van hen is Offred, voorheen June, een kranige ziel die vast van plan is om niet te kraken onder de vele ondraaglijke mentale en fysieke beproevingen die ze moet doorstaan, en uit Gilead – zoals het land werd herdoopt – te ontsnappen. De terecht onder prijzen bedolven Elisabeth Moss levert als Offred zo’n intense vertolking af, en de verstikkende  sfeer van het fascistoïde Gilead wordt zo genadeloos opgeroepen, dat je adem meer dan eens brutaal wordt afgesneden. 

Na het eerste seizoen, dat de volledige plot van het boek omvatte, begaven de makers zich, overigens mét goedkeuring van Atwood zelf, op onbekend terrein, en werd de reeks onevenwichtiger. Al onze hoop is gevestigd op de tv-bewerking van ‘De Testamenten’, de vervolgroman waarmee Atwood in 2019 voor de dag kwam. (mvs)

The Handmaid's TaleBeeld Hulu

39 American Crime (2015-2017)

Play

Het wonderbaarlijkste aan deze anthology-serie is niet hoe ongewoon goed ze is – zelfs in rijke televisietijden als deze – maar wél dat ze niet door HBO of Netflix is gemaakt, maar door ABC, zeg maar het VTM van de VS. Van zo’n commerciële mogol verwacht je vlot weghappende procedurals, géén reeks die weliswaar aftrapt met een gewelddadige moord en verkrachting, maar vooral draait om de schokgolven die vervolgens door de levens van enkele personages rollen die van ver of nabij bij de zaak betrokken zijn. De serie gaat verder op haast álle vlakken frontaal tegen de tv-conventies in: slachtoffers zijn minder onschuldig dan ze lijken, blanken beschuldigen zwarten van hate crimes, rouwende ouders doen zulke rare dingen dat er nog onmogelijk mee te sympathiseren valt. En ondertussen worden, hard en ongenadig, de gevoeligste thema’s aangesneden. Een absolute aanrader. (mvs)

American CrimeBeeld ABC

38 The Good Place (2016-2019)

Netflix

Op papier lijkt ‘The Good Place’, een serie over leven in het hiernamaals, niet bijster enthousiasmerend, maar Michael Schur (schrijver van ‘The Office US’, ‘Parks and Recreation’ en ‘Brooklyn Nine-Nine’) is er wonderwel in geslaagd om er een gewéldige reeks van te maken. Nadat ze door enkele losgeslagen winkelkarren van het leven wordt beroofd, belandt Eleanor Shellstrop (Kristen Bell) in de hemel. Raar, want in de regel worden enkel de edelmoedigen  toegelaten tot The Good Place, terwijl zij een bovengemiddelde bitch was. Eleanor probeert haar leven dus te beteren, ook al is ze eigenlijk al dood,  wat een komedie oplevert met een knuffelgehalte van tien op de schaal van Monchichi en na vier seizoenen uitmondt in een finale die van het mooiste is dat we in tijden hebben gezien. (elv)

The Good PlaceBeeld Netflix

37 Sharp Objects (2018)

Play

mindfuck van 2018: de achtdelige HBO-minireeks ‘Sharp Objects’, van de makers van ‘Big Little Lies’ en ‘Gone Girl’. Misdaadjournaliste Camille Preaker (Amy Adams) keert terug naar haar geboortedorp (en dus ook naar haar beangstigend goed door Patricia Clarkson vertolkte neurotische moeder), om verslag uit te brengen van de moord op twee jonge meisjes. Die moordzaak blijkt al even complex en verwarrend als Camille’s eigen verleden, dat tot zelfverminking en een zwaar alcoholprobleem leidde. Blijf scherp, want niets is wat het lijkt in ‘Sharp Objects’. (jmi) 

Sharp ObjectsBeeld HBO

36 The Good Wife (2009-2016)

Netflix

Alicia Florrick (Julianna Margulies) gaat opnieuw aan de slag als advocate, terwijl haar corrupte man in de bak belandt. Ze begint weer van nul, heeft een gezin te onderhouden én probeert onderweg de onschuld van manlief aan te tonen. ‘The Good Wife’, een smakelijke ratatouille van een rechtbankdrama en een politieke thriller, werd in 2014 door het gros van de Amerikaanse critici uitgeroepen tot de beste serie van het jaar – vóór onder meer ‘True Detective’ en ‘Fargo’. Qua adelbrief kan dat tellen. (elv)

The Good WifeBeeld CBS

35 Girls (2012-2017)

Play

Door Larry David en Louis CK beïnvloede reeks over vier New Yorkse vrouwen van vlees, bloed en cellulitis. ‘Girls’ werd aanvankelijk weggezet als een morsige millennialversie van ‘Sex & the City’, maar dat is onzin: Lena Dunham’s Hannah Horvath was vaak vervelend, opdringerig en verwend, maar nooit clichématig, voorspelbaar of opgetrokken uit bordkarton. En in de zes seizoenen die de serie was beschoren, toonde ‘Girls’ zich een heel stuk avontuurlijker, verrassender, geloofwaardiger en invloedrijker. (fvd)

GirlsBeeld HBO

34 Catastrophe (2015-2019)

Amazon Prime Video

De tv-serie waarin het meest realistische en rauwste beeld wordt geschetst van alle ups en downs die met een gemiddelde relatie gepaard gaan, is géén doodernstig drama waar de gezamenlijke bezwaarde geesten van Ingmar Bergman, Rainer Werner Fassbinder en Griet Op de Beeck doorheen waaien, maar een vermakelijke tragikomedie uit de kokers van de – zelfs voor een Ierse – uitzonderlijk geestige Sharon Horgan en de naar Londen uitgeweken Amerikaan Rob Delaney. In ‘Catastrophe’ vertolkt het schrijversduo – waarom acteurs inhuren als je het zelf beter kunt? – Sharon en Rob, respectievelijk een recht voor de raapse schooljuf en een Amerikaan op zakenreis in Londen, die een dronken onenightstand beleven en besluiten te trouwen wanneer Sharon zwanger blijkt.

Wat volgt, is even harde als grappige anti-romcom, waarbij voor één keer niet met een wijde boog om details als urineverlies, vaginale veesten, ontstoken tepels en seks met een bolle buik wordt gefietst. Integendeel, ‘Catastrophe’ laat geen enkele kans onbenut om een delicate kwestie op tafel te gooien en er wat vuile praat over te verkopen. Des te verbazender dat ‘Catastrophe’, nog altijd geen evidentie voor een Britse serie, ook in het toch redelijk puriteinse Amerika een grote hit werd. (mvs)

CatastropheBeeld Amazon Prime Video

33 Big Mouth (2017-…)

Netflix

Een animatieserie over een stel jongens en meisjes dat de puberteit voelt opkomen, met alle hormonale narigheden – de eerste schaamharen, ongewilde erecties, menstruatie tijdens een schoolreis – van dien. ‘Big Mouth’ is schaamteloos expliciet en absurd: er wordt gemasturbeerd en geëjaculeerd bij het leven, Michael Stipe komt op de tonen van ‘Everybody Hurts’ een liedje over menstrueren zingen, en de geest van Duke Ellington blijkt op iemands zolder te wonen en een oversekste geilaard te zijn. Maar onder alle vetzakkerij schuilt een ontroerende serie over opgroeien, eerste liefdes en de twijfel en verwarring die je voelt tijdens de puberteit. ‘Big Mouth’ is géén serie die je als ouder samen met je tienerzonen of -dochters kunt bekijken – tenzij je houdt van ongemakkelijk heen-en-weergeschuifel in de zetel – wel een absolute aanrader voor pubers zowel als volwassenen. (sw)

Big MouthBeeld Netflix

32 Treme (2010-2013)

Play

Drie maanden na de verwoestende doortocht van Orkaan Katrina proberen de inwoners van New Orleans hun leven weer op orde te krijgen. ‘Treme’ (spreek uit: trem-mei) zoomt in op een bonte verzameling jazzmuzikanten, advocaten, dj’s, universiteitsprofessoren, losers, misfits en een Mardi Gras Indian chief, en dooradert één en ander met kleine maar doeltreffende shots nostalgie. ‘Treme’ is traag, poëtisch, melancholisch en qua toon moeilijk voor één gat te vangen, en wellicht net daardoor helaas ook pijnlijk ondergewaardeerd (de reeks wordt op handen gedragen door de critici en de fans, maar kon nooit grote legioenen kijkers lokken). ‘Treme’ is ook vintage David Simon (‘The Wire’, ‘The Deuce’), een televisiemaker van het slag dat nog uitgebreid de tijd neemt om een verhaal –in dit geval: een ode aan de levensvreugde – zo juist mogelijk te vertellen. (fvd)

TremeBeeld HBO

31 Brooklyn Nine-Nine (2013-…)

Netflix

Misschien hebt u de ‘title of your sex tape’-meme al eens zien voorbijkomen, waarbij een onschuldig zinnetje een heel andere betekenis krijgt omdat het ook als titel van iemands seksvideo zou kunnen dienen. Welnu, die meme vindt haar oorsprong in ‘Brooklyn Nine-Nine’, waarin politieagent Jake Peralta de uitspraken van zijn preutse collega Amy Santiago – zoals ‘I hope it wasn’t a mistake’ of ‘I’m horrible at this. When can we stop?’ – zo vaak mogelijk terug in haar gezicht gooit als ‘title of your sex tape’. Het is maar één van de vele running gags in deze sublieme sitcom van de makers van ‘The Good Place’ en ‘Parks and Recreation’, waarin de rechercheurs van het New Yorkse district uit de titel een dagtaak hebben aan het elkaar de duvel aandoen. Als u snel wilt weten of de serie echt iets voor u is, bekijk dan eerst op YouTube het fragmentje waarin ‘I Want It That Way’ van Backstreet Boys een hoofdrol speelt. (sw)

Brooklyn Nine-NineBeeld Netflix
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234