tv-tips'I, Sniper'

De 17-jarige sluipschutter van Washington: ‘Aan de nabestaanden: vergeet mij, ik was een monster’

In de herfst van 2002 was de Washington D.C. in de ban van een mysterieuze sluipschutter, die willekeurig mensen neerschoot terwijl ze naar het werk reden, op de parking van een benzinestation stonden of - in het geval van een 13-jarig jongetje - door de schoolpoort stapten. Drie weken lang leefde de stad in angst, tot de politie twee mannen kon oppakken: John Allen Muhammad, een veteraan van 41, en Lee Boyd Malvo, een jongen van nauwelijks 17. Samen hadden ze tien mensenlevens op hun geweten. Muhammad, die met de moorden de aandacht wilde trekken van zijn ex-vrouw, werd ter dood veroordeeld en in 2009 terechtgesteld. Malvo kreeg levenslang, omdat zijn advocaten konden pleiten dat de tiener helemaal gemanipuleerd was door zijn surrogaatvader. In de nieuwe zesdelige reeks ‘I, Sniper’ komt de nu 35-jarige man zelf aan het woord, samen met politieagenten, overlevenden en nabestaanden.

- Heb je zoveel jaren later een uitleg voor je wandaden en hoe je door Muhammad zo gemanipuleerd kon worden?

LEE BOYD MALVO «Ik kwam maar beetje bij beetje te weten wat Muhammad van plan was. En toen alles eindelijk duidelijk was, had hij mij al helemaal in zijn macht.

»Ik heb hem leren kennen op mijn 14de, op een moment dat ik mishandeld werd door mijn ouders en doodziek was. Hij heeft me gered en werd de vader die ik altijd had gewild. Nu besef ik dat hij mij daarom gekozen heeft: hij wist dat hij me helemaal kon kneden.»

- Jullie slachtpartij begon al in februari 2002, toen jij in Tacoma een vrouw doodschoot die toevallig op bezoek was bij een vriendin van Muhammads ex-vrouw.

MALVO «Daarvoor waren we wekenlang naar een schietbaan geweest, waar hij me wapens had leren hanteren, soms twaalf uur aan een stuk. Ik moest me inbeelden dat ik mezelf neerschoot, de zwakke, domme, laffe versie van mezelf. Die eerste moord gebeurde dan ook bijna op automatische piloot: ik wist achteraf niet eens meer hoe de vrouw eruitzag.»

- Dacht je nooit na over de onschuldige mensen die je neerschoot? Het jongetje aan de school bijvoorbeeld?

MALVO «Nu wel: ik kan niet geloven dat ik zomaar een kind heb neergeschoten. Maar toen waren die mensen geen slachtoffers, maar doelwitten. Het schieten was een routine, ik was volledig gevoelloos.

»Ik heb maar één keer een grens gesteld: toen Muhammad zei dat ik een zwangere vrouw moest doden, heb ik geweigerd de trekker over te halen.»

- Als je nog een boodschap kunt meegeven aan de nabestaanden, wat zou die dan zijn?

MALVO «Vergeet mij. Ik was een monster, ik heb mensen hun leven ontnomen en er is niets dat ik kan doen om dat te veranderen. Maar de familie van de slachtoffers mag niet toelaten dat ze door mij altijd een slachtoffer blijven. Dat klinkt misschien kil, maar dat is het niet. Noch ik, noch Muhammad mogen de macht hebben om hen voor de rest van hun leven te blijven tekenen. Dat zijn we niet waard.»

I, Sniper
Canvas, maandag 14 september, 23.20

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234