Beeld Netflix

Humo kijktNetflix

De beste dramaseries nu op Netflix

Dit artikel wordt regelmatig bijgewerkt als er televisieseries bijkomen of vertrekken op Netflix. Nieuwe titels worden aangegeven met een *. 

Niet weten wat te streamen? Gebruik onze interactieve gids op humo.be/kijken

After Life

After LifeBeeld Netflix

Na de dood van zijn vrouw kampt Tony (Ricky Gervais) met zelfmoordgedachten en verregaande mensenhaat. Hij sleept zich door zijn dagen, tot wanhoop van zijn collega’s en familie, die een hoop sarcastische opmerkingen over zich heen krijgen. Maar met de hulp van een bejaarde weduwe die hij ontmoet op het kerkhof en een rondborstige prostituee slaagt hij erin om weer enig plezier in het leven te vinden. Gervais’ fictiedebuut op Netflix is grappig, warm en ontroerend, zij het niet vrij van schoonheidsfoutjes: soms komt de drammerige Gervais, die de laatste jaren vooral op Twitter zijn ding deed, te veel naar de oppervlakte en Tony’s genezingsproces was geloofwaardiger geweest als het iets langer in beslag had genomen. Maar goed, daar zijn mantels der liefde voor!

Better Call Saul

Better Call SaulBeeld Michele K.Short/AMC/Sony Picture

Van gewiekste kloot tot nóg gewiekstere kloot: ‘Better Call Saul’ is een studie in seriële ontgoocheling, het verhaal van iemand die een betere mens hoopt te worden en, zodra hij ziet dat het hopeloos is, er dan maar zoveel mogelijk profijt uit probeert te halen. In ‘Breaking Bad’ was de amorele advocaat Jimmy McGill slash Saul Goodman (een glansrol van de geweldige Bob Odenkirk) één van de populairste nevenpersonages, hier draagt hij – intussen ook al vijf seizoenen  – moeiteloos een volledige reeks. Volgens sommige critici is ‘Better Call Saul’ intussen beter dan ‘Breaking Bad’ ooit was – ze dwalen, maar het scheelt niet veel.

Black Mirror

Black MirrorBeeld Netflix

In fascinerende worstcasescenario’s en harde satire grossierende serie van Charlie Brooker en Annabel Jones. Psychologische martelingen (‘White Bear’, ‘White Christmas’), ‘leven na de dood’-software (‘San Junipero’), ontspoord kapitalisme (‘Fifteen Million Merits’), politieke bestialiteiten (‘The National Anthem’) en ‘revenge of the nerd’-fantasietjes (‘USS Callister’): elke aflevering blaast een nieuwe wereld en een andere hoogtechnologische toekomst leven in. Niet altijd even sterk, maar op zijn strafst is ‘Black Mirror’ geestverruimende, verslavende en schrikwekkend geloofwaardige televisie.

BoJack Horseman

BoJack HorsemanBeeld Netflix

Voor al wie niet afknapt op pratende paarden is ‘BoJack Horseman’ één van de opmerkelijkste en indrukwekkendste televisieverhalen van de afgelopen jaren, een sitcom waarin achter alle kolder een donker hart klopt. Het hoofdpersonage is een depressieve, aan cheap thrills verslaafde has-been die ooit naam maakte met een ‘Full House’-achtige sitcom en de roem sindsdien tevergeefs achternaholt. Hij is de antiheld you love to hate: egoïstisch, ondankbaar, opvliegend en gedreven door zijn laagste driften, en toch voel je aldoor met ’m mee. ‘BoJack Horseman’ maakt depressieve gedachten aanschouwelijk en aseksualiteit bespreekbaar, observeert en bekritiseert de uitwassen van onze maatschappij (blind kapitalisme, de hysterie van de media, de absurde hoeveelheden macht die we sociale media toekennen...) én is psychologisch waterdicht. Een meesterwerk.

Breaking Bad

Bryan Cranston en Aaron Paul in Breaking BadBeeld Netflix

Meer dan tien jaar nadat de eerste aflevering van ‘Breaking Bad’ werd uitgezonden, staat de televisiefictie in Amerika en ver daarbuiten nog steeds in de schaduw van de machtige Walter White. De serie over de aan kanker wegterende chemieleraar die zich omschoolt tot drugsmogol is een mijlpaal, een epos zonder weerga. Ze baarde vijf seizoenen lang onvergetelijke personages (Jesse Pinkman! Mike Ehrmantraut! Gus Fring! Hector Salamanca!) en dito scènes, maar blonk bovenal uit door de hardnekkige weigering om voor te kauwen: de kijker mocht voor zichzelf uitmaken of een personage goed dan wel slecht was – verwarring die zeldzaam is in fictie. 

Chewing Gum

Chewing GumBeeld Netflix

Britse dramedy over het 24-jarige Londense meisje Tracey, dat zo snel mogelijk haar maagdelijkheid wil verliezen. Twee problemen: haar vriend is streng religieus en wil haar nauwelijks aanraken voor ze getrouwd zijn, en ook haar familie vindt alles wat met seks te maken heeft slecht en zondig. De vriend kan Tracey weliswaar tegen het einde van de eerste aflevering opzijschuiven, maar haar onwetendheid en onzekerheid op seksueel vlak blijven haar wel parten spelen. Met een hoop grappige, pijnlijke en vooral weirde scènes tot gevolg.

Dare Me

Dare MeBeeld GF

Dat een cheerleaderteam een krabbenmand kan zijn, zal iedereen die ooit wel eens een serie of een film die zich in een Amerikaanse high school afspeelt heeft bekeken niet verbazen. Maar zo hard en venijnig als in ‘Dare Me’ komen de cheerleaders zelden uit de hoek. Colette French is een ex-cheerleader die nu de coach van een nieuw team mag worden, maar die positie vooral gebruikt om haar eigen frustraties op anderen uit te werken. Vooral op Addy en Beth, twee beste vriendinnen en tot voor de komst van Colette de eigenlijke leiders van het team. Colette probeert de twee uit elkaar te halen en tegen elkaar op te zetten, maar, zoals Addy in de voiceover zegt: ‘Er is weinig zo gevaarlijk als tienermeisjes die zich vervelen.’ Superieure en verrassend diepgravende trash, én  de perfecte compagnon bij ‘Cheer’, de ook al uitstekende Netflix-docureeks over cheerleaders.

Elite

EliteBeeld Netflix

Uiterst verslavende Spaanse tienerserie over drie beursstudenten uit arbeidersgezinnen die op een exclusieve privéschool terechtkomen. ‘Elite’ start als een verhaal over de kloof tussen de rijken en de arbeidersklasse, maar de onderliggende boodschap luidt dat níémand deugt. De ene is van adel, de andere komt uit een kruidenierszaak, maar de verschillen zijn niet zo groot: ze feesten allemaal als de beesten, experimenteren met drugs en seks, en maken hun familie te schande. De competitie tussen de studenten is ook moordend, letterlijk zelfs: al in de eerste aflevering valt er een dodelijk slachtoffer op de school. Grensverleggende televisie? Nee, maar u zult zich geen moment vervelen.

Fargo

FargoBeeld Netflix

Het zegt iets over de hoeveelheid tv-series die de afgelopen jaren over de kijker wordt uitgestort dat ‘Fargo’ nauwelijks vijf jaar sinds zijn debuut tussen de plooien lijkt te zijn gevallen. Wij waren bijvoorbeeld alweer vergeten dat er nog een vierde seizoen van de reeks zit aan te komen, dat in 2020 op Netflix moet verschijnen. Nochtans slaagde ‘Fargo’ er niet alleen in om de scepsis – een tv-bewerking van de bekendste film van de Coen-broers? – te overwinnen maar ook om met elk seizoen in de eindejaarslijstjes te belanden. De drie seizoenen zijn miniseries die helemaal op zichzelf staan, alleen draait het telkens om enkele gewone mensen die door een mengeling van overmoed en domheid steeds dieper wegzakken in de criminaliteit. Wie weinig tijd heeft: de tweede reeks steekt erboven uit.

Homeland

HomelandBeeld showtime

Geen enkele serie zat de voorbije jaren dichter op de actualiteit dan deze spionagethriller rond CIA-terreurexperte Carrie Mathison. Zo vonden een maand na de première van het vijfde seizoen, met een plot rond een terroristische aanslag in een Europese hoofdstad, de aanslagen in Parijs plaats. Maar ook met verhaallijnen over IS, Poetin, Assad, Edward Snowden, de migratiecrisis en het ongeleide projectiel in het Witte Huis, zat ‘Homeland’ er vaak pal op. Na de ongemeen sterke eerste drie seizoenen, waarvan de overkoepelende plot draait om de complexe verhouding tussen de bipolaire en dus tegelijk briljante en mentaal labiele Carrie en de ondoorgrondelijke Nicholas Brody, een Amerikaanse legersergeant die jaren gevangen werd gehouden in Irak en mogelijk werd gehersenspoeld (een geweldige Damien Lewis), dreigde het zwarte gat, maar los van hier en daar het onvermijdelijke dipje bleven ook de seizoenen daarna van een vaak zeer hoog niveau. De afwikkeling van de verhaallijn rond Brody – we zullen zo vriendelijk zijn ze hier niet te verklappen – zorgde bovendien voor één van de aangrijpendste scènes uit de recente tv-geschiedenis.

House of Cards

House Of CardsBeeld Netflix

Het valt bijna niet meer voor te stellen, maar een Netflix-reeks als ‘House Of Cards’ was in 2013 een zeldzaamheid. De allereerste (!) onlinereeks die een Emmy won, bewees dat Netflix een te duchten concurrent zou kunnen worden voor HBO en andere leveranciers van kwaliteitsseries. Met dank aan David Fincher, die instond voor de klinische en prestigieuze look van de reeks en aan powerkoppel Francis (Kevin Spacey) en Claire Underwood (Robin Wright), die tot álles bereid waren om het Witte Huis te veroveren. In de buurt van topseries als ‘Breaking Bad’ of ‘The Sopranos’ is ‘House of Cards’ weliswaar nooit geraakt, en na het #MeToo-schandaal rond Spacey ging de reeks helemaal de dieperik in, maar de gewiekte politieke spelletjes uit de eerste vier seizoenen blijven onderhoudende televisie.

La casa de papel

La Casa de PapelBeeld Netflix

Acht stoere schurken met bijnamen als Berlín, Tokio en Río dringen in het gebouw van de Spaanse nationale bank binnen, waar ze elf dagen lang onverstoord de drukpersen willen laten draaien. Onmogelijk? Dan kent u El Profesor, het meesterbrein achter het plan om de grootste overval in de Spaanse geschiedenis te plegen, nog niet. Wilde plottwists, flitsende actiescènes, angstwekkende Dalí-maskers: veel meer is er niet nodig om nu al vier seizoenen lang de best bekeken niet-Engelstalige serie op Netflix te worden.

Mad Men

Mad MenBeeld AMC

Goede fictie is de realiteit niet zelden een stapje voor, en dus fileerde ‘Mad Men’ jaren vóór #MeToo al de gladjakkers die in de sixties het mooie weer maakten in de reclamebureaus van New York. Types als Don Draper (Jon Hamm): stoere venten uit de traditionele jaren 50 die een tik op het achterwerk zagen als de opperste blijk van professionele appreciatie. Maar de reeks is ook veel méér. Uniek aan ‘Mad Men’, de allereerste fictiereeks van zender AMC (die later nog uitpakte met ‘Breaking Bad’), zijn niet de bijwijlen soapachtige verwikkelingen. Het is vooral de scherpe manier waarop bedenker Matthew Weiner, die zijn strepen verdiende als schrijver bij ‘The Sopranos’, de tijdgeest wist te vatten en zijn personages – met een speciale vermelding voor Peggy Olson, de doorbraakrol van Elizabeth ‘The Handmaid’s Tale’ Moss – tot leven bracht. In de loop van zeven seizoenen leverden de veranderende jaren 60 een boeiende achtergrond voor de steeds hopelozer wordende identiteitscrisis van Don Draper – en, bij uitbreiding, van héél Amerika. ‘Mad Men’ bleef z’n rijke thema’s met een welhaast literaire ambitie uitspitten, en was één van de zeldzame tv-series die z’n lange run van zeven seizoenen vlekkeloos – in spierwitte yoga-outfit – wist af te ronden.

Narcos

NarcosBeeld Netflix

Wie ‘Narcos’ zegt, zegt Pablo Escobar, de Colombiaanse drugsbaron wiens opkomst en ondergang centraal stond in de eerste twee seizoenen van de ultragewelddadige maar erg meeslepende Netflix-hit. Toch is het beste seizoen van ‘Narcos’ het derde, waarin Escobar – wegens zo dood als een pier – geen enkele rol meer speelt. ‘Narcos 3’ gaat over de machtsstrijd binnen het Cali-kartel, dat na de dood van Escobar de cokebusiness in Colombia overnam, en de jacht van de Amerikaanse DEA op de nieuwe drugsbaronnen. Spilfiguur is Jorge Salcedo, de chef beveiliging van het kartel die een gewoon leven wil opbouwen en zich uit de illegaliteit probeert te werken. Salcedo’s tragische verhaal zorgt ervoor dat het laatste seizoen van ‘Narcos’ – voor de rest even hard en meedogenloos als de vorige twee jaargangen – nog net iets meer naar de keel grijpt. Nog een gouden tip: sla de inferieure spin-off ‘Narcos: Mexico’ gewoon over.

Orange Is the New Black

Orange Is the New BlackBeeld Netflix

‘Orange Is the New Black’, gebaseerd op het gelijknamige boek van Piper Kerman, volgt Brooklyn-prinses Piper Chapman die vijftien maanden moet brommen in de bajes van Litchfield omdat ze tien jaar geleden een koffer vol drugsgeld heeft gedragen. Het verhaal van Chapman, fenomenaal neergezet door de destijds onbekende Taylor Schilling, is op zich al boeiend genoeg. Maar de reeks blinkt uit doordat ze, via flashbacks, ook de levens van al haar bijzonder verscheidene medegevangenen toont. Seizoen na seizoen werd duidelijk: niemand verlaat Litchfield zonder kleerscheuren. ‘Orange Is the New Black’ is de best bekeken Netflix-reeks aller tijden en maakte samen met ‘House of Cards’ van de streamingdienst de gigant die we vandaag kennen.

Peaky Blinders

Peaky BlindersBeeld Netflix

De eerste seizoenen van ‘Peaky Blinders’ wekten buiten het Verenigd Koninkrijk weinig rimpelingen, maar dankzij Netflix werd de hype aangewakkerd en groeide dit Britse antwoord op ‘The Godfather’ uit tot een verrassende sleeper hit, inclusief accolades van beroemd volk als Brad Pitt, Tom Cruise, Michael Mann, Snoop Dogg en José Mourhino. Niet slecht voor een met een naar hedendaagse tv-normen bescheiden budget gedraaid gangsterdrama over een misdaadbende in de grauwe arbeidsbuurten van Birmingham in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog. Michael Corleone van dienst is Tommy Shelby (charismatische vertolking van Cillian Murphy), de jonge, sluwe en ondoorgrondelijke leider die zijn misdaadgang tot de machtigste van het land doet uitgroeien, het zelf tot parlementslid weet te schoppen en tussenin ook nog eens meer dan de handen vol heeft met zijn roerige familieleden, een stoet femme fatales en een legertje lieden – van Italiaanse maffiakillers tot gewetenloze politiechefs – die het op zijn leven hebben gemunt. Ook een handelsmerk van de reeks is de soundtrack met uitstekende (vooral Britse) hedendaagse rock. David Bowie, eveneens een grote ‘Peaky Blinders’-fan, liet kort voor zijn dood een exemplaar van zijn toen nog niet verschenen laatste cd aan de makers bezorgen, met als stille hint dat ze er een nummer van zouden gebruiken. Wat in het derde seizoen als postuum eerbetoon ook gebeurde. Mooi!

Pose

PoseBeeld JoJo Whilden/FX

Flamboyante dramaserie van Ryan Murphy over hoe de homogemeenschap van New York zich staande hield tijdens de aidsepidemie van de jaren 80, toen geen enkele verzekering de behandeling terug wilde betalen, geneesmiddelen op hun best experimenteel waren en politici het woord ‘aids’ nauwelijks in de mond durfden te nemen. ‘Pose’ gaat over de wereld van de ballrooms, waar dragqueens, transpersonen, homo’s en andere leden van de queer community – mensen die nergens anders welkom zijn – samen komen om te feesten, op te treden en elkaar te steunen. Met waanzinnige kostuums en dito choreografieën proberen ze elkaar de loef af te steken, en even te vergeten dat hun leven buiten de ballrooms een aaneenschakeling is van discriminatie, ellende en verdriet.

Prison Break

Prison BreakBeeld Fox

Reeksen die niet op tijd kunnen stoppen: het was ook al voor Netflix bestond een probleem. Het beste bewijs: ‘Prison Break’, dat uit de vraag of en hoe Michael Scofield zijn ten onrechte veroordeelde broer uit de gevangenis zou krijgen één seizoen ijzersterke televisie kon puren, maar in plaats van er dan een welverdiend punt achter te zetten gewoon nog vier overbodige jaargangen – én een revival – bleef voortdoen.

Riverdale

RiverdaleBeeld Katie Yu/The CW

In de VS zijn de Archie-comics al decennialang een begrip. Deze serie steekt de strip in een modern en stijlvol jasje en voegde er een ‘Twin Peaks’-achtig moordmysterie aan toe. Het resultaat: een niet alleen voor pubers of kenners van de comics verslavende reeks, of toch vooral in de eerste twee seizoenen, voor de scenaristen helemaal het padje af gingen.

Russian Doll

Russian DollBeeld Netflix

Wellicht de meest besproken nieuwe serie van Netflix uit 2019, over een jonge vrouw (Natasha Lyonne, bekend van ‘Orange Is the New Black’) die de avond van haar 36ste verjaardag – waarop ze op het eind sterft – steeds weer opnieuw beleeft. Het concept, netjes afgekeken van de film ‘Groundhog Day’, zorgt ervoor dat deze acht afleveringen één grote puzzel vormen waarin je voortdurend kunt zoeken naar aanwijzingen over wat er precies gaande is. Maar ‘Russian Doll’ gaat gelukkig ook over iets, namelijk eenzaamheid, het verwerken van traumatische ervaringen en verloren lopen in je eigen leven. Je kunt je, net zoals bij ‘After Life’, wel afvragen wat het nog te verschijnen tweede seizoen er nog aan kan toevoegen.

Stranger Things

Stranger ThingsBeeld Netflix

Wat ‘Game of Thrones’ voor HBO was, is ‘Stranger Things’ voor Netflix: een fenomeen dat alle records breekt. Daardoor zou je echter kunnen vergeten dat ‘Stranger Things’ ook al drie seizoenen lang een uitstekende serie is, veel meer dan een guilty pleasure of een spannende tienerreeks met een nostalgisch jaren 80-sfeertje. Omdat er op Netflix geen regels zijn over hoeveel afleveringen een seizoen mag tellen en het voor het bedrijf ook beter is dat abonnees veel uren spenderen voor tv, durven veel reeksen weleens onnodig lang te duren. Maar ‘Stranger Things’ heeft aan acht afleveringen per seizoen genoeg en dat is er nooit één te veel.

Suits

SuitsBeeld Getty Images

Nu vooral bekend als ‘die reeks met Meghan Markle’, maar ook voor de Amerikaanse actrice besliste om met ‘s werelds meest gegeerde prins te trouwen, was ‘Suits’ niet gespeend van charme. Cynische advocaten in dure maatpakken, snelle dialogen, flitsende beelden van blinkende wolkenkrabbers en misdaadplots die altijd op het randje van het ongeloofwaardige bengelen: ideale tv om bij te strijken.

The Crown

The CrownBeeld Netflix

De eerste berichten focusten nog op het absurde kostplaatje van deze Netflix-serie over Queen Elizabeth II, maar al snel was ‘de duurste tv-reeks aller tijden’ vooral gekend vanwege zijn verrukkelijke visuals, het grondige onderzoekswerk en de spetterende acteerprestaties van onder meer Claire Foy, en vanaf seizoen 3 de geweldige Olivia Colman, als de Britse koningin, Matt Smith als Prince Philip en John Lithgow als Winston Churchill

The English Game *

The English GameBeeld GF

Een dubbel bakje troost, zowel voor diegenen die met lede ogen hebben moeten vernemen dat het Europees Kampioenschap een jaar wordt uitgesteld, als voor zij die nog steeds heimwee hebben naar het kostuumdrama ‘Downton Abbey’. ‘The English Game' is een miniserie van Julian Fellowes, bedenker van ‘Downton Abbey’, over de beginjaren van de edele voetbalsport. De reeks speelt zich af op het einde van de 19e eeuw en draait rond de rivaliteit tussen de arbeidersploeg Darwen FC en Old Etonians, een team van aristocraten die van mening zijn dat voetbal geen sport is voor de lagere klasse. Kortom, dezelfde thematiek als in ‘Downton Abbey’ maar ditmaal op een modderig veld in plaats van in een kasteel en met vuile tackles in plaats van roddels en achterklap.

The Good Wife

The Good WifeBeeld CBS

Alicia Florrick (Julianna Margulies) gaat opnieuw aan de bak als advocate, terwijl haar corrupte man ín de bak belandt. Ze begint weer van nul, heeft een gezin te onderhouden én probeert onderweg de onschuld van manlief aan te tonen. ‘The Good Wife’, een smakelijke ratatouille van een rechtbankdrama en politieke thriller, werd in 2014 door het gros van de Amerikaanse critici uitgeroepen tot beste serie van het jaar – voor onder meer ‘True Detective’ en ‘Fargo’. Qua adelbrieven kan dat toch tellen.

Top Boy

Top BoyBeeld Netflix

Het nieuwe, derde seizoen van ‘Top Boy’ is alles wat een concert van Drake – de Canadese rapper die veel geld neertelde om deze Britse serie uit de vergeetput te vissen – niet is: uw kostbare tijd waard. De eerste twee seizoenen zijn wellicht nóg beter. ‘Top Boy’ infiltreert in een Noord-Londense sociale woonwijk die in handen is van een stel jonge zwarte dealers. De cast bestaat uit relatief onbekende acteurs, onder wie Kane Robinson, Jasmine Jobson en Ashley Walters, die in ‘Top Boy’ het échte Londen herkennen waarin ze ooit opgroeiden. De veelgebruikte vergelijking met ‘The Wire’ lijkt overdreven, maar snijdt wel degelijk hout.

Unorthodox *

UnorthodoxBeeld GF

Een nieuw accent aanleren voor een rol, dat gebeurt wel meer. Maar een volledig nieuwe taal? Dat is uitzonderlijk. Het is wat de Israëlische actrice Shira Haas moest doen voor haar hoofdrol in ‘Unorthodox’, een ijzersterke minireeks over een jonge vrouw die uit haar ultra-orthodoxe joodse milieu in New York wegvlucht richting Berlijn. De moedertaal van Haas is Hebreeuws, en voor ze aan de opnames begon had ze nog nooit een woord Jiddisch, de taal van de Chassidische joden waar Esty mee breekt, gesproken. Maar Haas leerde de taal, liet bovendien haar hoofd kaalscheren en zette een van de meest ontroerende acteerprestaties van de afgelopen jaren neer, in een serie die ongetwijfeld hoog zal scoren in de eindejaarslijstjes.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234