hawkeye Beeld disney+
hawkeyeBeeld disney+

televisie★★½☆☆

De boog kan niet altijd gespannen staan, maar ‘Hawkeye’ lijkt in de verkeerde serie gestopt

De krachtige proloog van ‘Hawkeye’, na ‘WandaVision’, ‘The Falcon and the Winter Soldier’ en ‘Loki’ de vierde Marvelserie op Disney+, speelt zich af in het jaar 2012. En de kenners krijgen bij het lezen van dat jaartal uiteraard een stroomstoot van herkenning: 2012 is niet alleen het jaar waarin de wereld volgens de kalender van de Maya’s had moeten vergaan (zie de rampenfilm ‘2012' van Roland Emmerich), maar ook het jaar waarin Loki zijn duistere leger losliet op Manhattan in de eerste ‘Avengers’-film. Voor het kleine meisje Kate Bishop is die veldslag in New York om een dubbele reden levensveranderend: ze verliest tijdens de blitz haar vader, én ze ziet vanuit haar verwoeste appartement door haar tranen heen hoe Hawkeye vanop het dak van een wolkenkrabber als een ware mythische held pijlen staat af te schieten op de boosaardige Chitauri.

Na die ouverture maken we een sprong van een tiental jaar naar het heden. Kate (Hailee Steinfeld) is opgegroeid tot een boogschutterkampioene die, gezien de salto’s die ze tijdens de vechtscènes door de lucht maakt, ook iets afweet van martial arts: vaardigheden die ze wil gebruiken om in de voetsporen te treden van haar halfgod, Clint Barton alias Hawkeye (Jeremy Renner). En Hawkeye zelf? Die hangt zes dagen voor Kerstmis rond in New York City, waar hij in de restaurants een beetje tegen zijn zin profiteert van zijn Avenger-status (De ober: ‘U eet gratis. U hebt de stad gered!’) en de andere keer met zijn drie kinderen tussen honderden andere toeschouwers verveeld zit te kijken naar de Broadwaymusical ‘Rogers’, een werkelijk hilarische spektakelshow waarin we de Avengers (of toch toneelspelers die van ver een klein beetje op hen lijken) met een brede lach de wervelendste danschoreografieën zien uitvoeren en potsierlijke lyrics horen zingen als ‘The Hulk is incredible / Smashing things up / While Iron Man takes to the sky / Captain America’s strong / And that Thor is a god!’ In tegenstelling tot de zichtbaar geërgerde Hawkeye, die om de muziek niet te moeten aanhoren zelfs zijn gehoorapparaat heeft uitgeschakeld, zaten wij te gieren van het lachen: ‘Avengers unite! / I could do this all day / Save the city!’

null Beeld Photo News
Beeld Photo News

Tegen een besneeuwde achtergrond van knipperende kerstbomen en klingelende kerstmannen – we waanden ons zelfs even in ‘Dolly Parton’s Christmas on the Square’ – zien we hoe Hawkeye en Kate een samenwerking aangaan, waarbij we meteen dienen aan te stippen dat het boogschietende duo in de eerste twee afleveringen voorlopig nog verloren loopt in een rommeltje van een plot.

Waar Marvel door de jaren heen wél erg goed in is geworden, is de fan service: zoals we dat inmiddels van het Marvel Cinematic Universe gewend zijn, steekt de serie vol met de knipoogjes, de verwijzingen en de Easter eggs waar de fans zo dol op zijn. Terwijl Clint staat te pissen, valt zijn oog op een stukje graffiti op het marmer van het pissijn: ‘Thanos was right.’ Twee jaar na de Vingerknip van Thanos lopen er in New York City blijkbaar nog steeds lieden rond die net als Thanos van oordeel zijn dat het universum erbij gebaat zou zijn indien het leven met de helft wordt weggevaagd: #thanosdidnothingwrong!

Na de eerste twee door gezellige kerstlichtjes gedomineerde afleveringen is het nog te vroeg voor een eindoordeel, maar onze eerste indrukken zijn dat 1) ‘Hawkeye’ eerder valt te vergelijken met het middelmatige ‘The Falcon and the Winter Soldier’ dan met het glorieuze ‘Loki’ en 2) dat ze Hawkeye in de verkeerde serie hebben gestoken. In één van de opwindendste scènes uit ‘Avengers: Endgame’ is te zien hoe Clint Barton in een achtersteeg in Tokio als een grimmige wraakengel – hij heeft door de Vingerknip van Thanos zijn familie verloren – afrekent met enkele yakuza: op basis van die razend knappe scènes raakten wij er toen al van overtuigd dat Barton zijn eigen soloproject verdiende.

Nu kan de boog natuurlijk niet altijd gespannen staan, maar toch: ergens vinden we het jammer dat ‘Hawkeye’ niet teruggrijpt naar de duistere periode waarin Clint Barton in de sinistere gedaante van Ronin de straten zuiverde van misdadigers. Dat gevoel wordt nog versterkt door de té schalkse vertolking van Renner, die de helft van de tijd (en zéker wanneer hij tijdens een rollenspel in Central Park met een houten zwaard staat te duelleren met een Viking) voor de camera staat met een nadrukkelijke ‘In wat voor gekke situatie ben ik nú weer beland?’-houding. Nog vier afleveringen te gaan: benieuwd of het nog wat wordt met deze serie, die we voorlopig kunnen betitelen als ‘Hawkeye’s Christmas on the Square’.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234