De ColumbusBeeld rv

televisie★★★½☆

‘De Columbus’ op Eén: ‘Er zijn twee soorten mensen: zij die bij leven dansen met de koolwitjes, en zij die zich bekommeren om de kool’

Leuke fictiereeks gezien: ‘De Columbus’, met een hoofdpersonage dat zich vrijelijk kon voortbewegen in een kampeerwagen, van stad tot land en zelfs over grenzen heen, zonder zich ooit buiten de wet of beneven virologische voorschriften te stellen. Voor de nieuwe jaargang bevond Wim Lybaert zich per uitzondering namelijk al van bij het begin in het buitenland: voortaan betekent het eindpunt van zijn vorige reis het startpunt van de volgende, en aangezien Lybaert een eeuwigheid geleden met bijstand van Jan Peumans in Noord-Duitsland strandde, zou zijn reis met Lieven Scheire nu daar een aanvang nemen. De exacte reden achter die ommezwaai werd niet verder toegelicht, maar je spaart er alleszins een hoop Belgisch asfalt mee uit in je programma. Een gek die daar nog over klaagt.

De kauwgomautomaat die in ‘De Columbus’ sinds jaar en dag de grijpgrage hand van het lot verbeeldt, spuwde India uit als aan te houden rijrichting: hopen dat het gezelschap daar ook zou aankomen was al te lichtzinnig, maar op vlak van onthechting, nochtans een halszaak in ‘De Columbus’, beloofde Lybaert een taaie klant te hebben aan Scheire. Hoewel de op ruime kijkerspublieken afgestelde volkswetenschapper zich voor de gelegenheid wel een korte broek en een paar sandalen aangemeten had die onmiskenbaar aanstuurden op vrijetijdsbeleving ver van huis, of in elk geval ergens waar niemand je kent, gaf Scheire alras toe niet hoog op te lopen met toeristische verplaatsingen. Toen hij zich ook nog te kennen gaf als iemand die, als het even kan, liefst gangbare wetten volgt, leek Lybaert het zelfs even somber in te zien: in de loop van de aflevering zou Lybaerts neiging om z’n autobus neer te poten waar het hem goed uitkomt namelijk meermaals in botsing komen met de pünktlichkeit en de nationale regelneverij van de Duitser, die als het erop aankomt toch ook niet voor niets het parkeervak uitgevonden heeft. Befehl is tot nader order nog altijd Befehl, dan mag je nog een tv-programma voor een staatsomroep maken.

Hoe verder van het vertrekpunt echter, hoe meer speelruimte er vrijkwam in Scheires voltijds naar empirische bewijzen speurende inborst. Met elke kilometer klonk het Wachtebeeks sterker door in z’n tongslag, een teken dat het wel snor zat. Lichtjaren werden er evenwel niet afgelegd: minstens één namiddag werd vergooid aan het opsporen van een geschikte boom om een hangmat aan op te knopen, en even voordien werd er al met graagte langdurig halt gehouden bij een verloren gelegd kolenveld. Als toeristische trekpleister had het weinig te bieden, buiten kool dan, maar het veld gaf wel mooi de gelegenheid om tot de essentie van ‘De Columbus’ over te gaan: oog in oog met de alledag een verdienstelijk eind weg meieren over eeuwiger zaken. Terwijl Scheire sympathiseerde met de koolwitjes die onderwijl boven het groen duikelden, kon Lybaert, immer agrarisch ingesteld, niet anders dan inzitten met de kolen zelf, die zijns inziens te lijden zouden hebben onder zulke insecten. Mits enige bijziendheid ontwaarde je na ‘De Columbus’ plots twee soorten mensen: zij die bij leven dansen met de koolwitjes, en zij die zich bekommeren om de kool.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234