'Container Cup'Beeld VIER

Televisie★★★½☆

‘De container cup’ op VIER: uiteindelijk bleek Erik Van Looy van alle BV's de dapperste uitslover

Ondanks een onmiskenbaar origineel idee, één van de weinige op televisie in die gewraakte lente van 2020, nam ik me na de eerste aflevering toch voor om geen al te dure weddenschappen te maken betreffende mijn verdere dagelijkse aanwezigheid bij ‘De Container Cup’. Dat het achteraf gezien toch enigszins anders is uitgedraaid, en ik al bij al aanzienlijk meer gezien heb van die hapsnap op poten gezette mobiele krachtmeting dan aanvankelijk gedacht, pleit dan ook ontegensprekelijk in het voordeel ervan. 

Al moet gezegd dat mijn nieuwsgierigheid vooral piekte op donderdagen, wanneer er weer een tweetal bekende Vlamingen de claustrofobische container instapte - talloze op de vlucht verkerende ontheemden deden het hen voor, zij het dan in de hoop om in een recordtijd Engeland te bereiken. ‘De Container Cup’ was immers het zeldzame programma dat net voordeel putte uit een toevoeging van volslagen onbevoegde BV’s aan het format, aangezien je daardoor ook de prestaties van de eindeloos geschikter atleten erna beter kon plaatsen, gesteld dat je geen kaas gegeten had van het cijferfetisjisme dat als vanzelf bij topsport komt kijken. Wielrennen, bijvoorbeeld, moet het vaak hebben van een vermelding van een zeker wattage, viel nog eens op in ‘De Container Cup’. Dat heeft het overigens gemeen met een microgolfoven.

Het verheugde me ook dat de merkbare incompatibiliteit tussen Pedro Elias, van Iberische makelij, en Wesley Sonck, van Ninove, mettertijd net een bizarre troef werd. Doorgaans betekende dat dat Sonck verwoed probeerde vast te houden aan zijn in alle ernst gemaakte observaties, terwijl Elias lol trapte door hem uit balans trachten te brengen - niet zelden door indringend te informeren naar Soncks tot op heden uitblijvende ereburgerschap van Ninove. De blik die Elias daarop toegeworpen werd was er meestal één die een innerlijke speurtocht naar een gepaste riposte verried, alsook een bedenking als ‘Dit hoef ik nooit te pikken van Frank, dan mag hij nog zo sukkelen met z’n scherm.’ Toch meende ik laatst een bezield moment van binding gezien te hebben tussen de twee, toen ze ondanks onderlinge verschillen toch broederlijk in dezelfde deuk lagen bij de doortocht van Rik Verheye, die niet alleen abusievelijk dacht de zogeheten monkey bars twee keer te mogen aanvallen, maar het er bij zijn illegitieme herkansing ook nog eens belabberder van afbracht dan bij zijn eerste poging.

'Container Cup'Beeld VIER

Het waren diezelfde monkey bars, een ladder die nogal onpraktisch tegen het plafond bevestigd werd, die onbedoeld het memorabelste moment voortbrachten in ‘De Container Cup’, toen Erik Van Looy er ter hoogte van de tweede sport gezwind de eigen schouder ontwrichtte. Zieltogend zeeg de presentator neer, kermend overgeleverd aan het eigen vernuft om z’n op onafhankelijkheid aansturende ledemaat weer de kom in te dwingen. Het lukte ‘m warempel, waarna Van Looy onversaagd en de pijn verbijtend zijn weg vervolgde langs het sportieve hindernissenparcours, zich er terdege van bewust dat een hindernis veelal ook een ongemak is. Van alle BV’s die in ‘De Container Cup’ uiteenlopende symptomen van uitsloverij kwamen etaleren, was hij geheid de dapperste. Quod erat demonstrandum.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234