null Beeld VRT
Beeld VRT

Televisie★★★★☆

De dag na een zelfmoordpoging weer verplicht thuis: Het leed van de watertrappelende jongeren in ‘Pano’ mag je gerust ondraaglijk vinden

‘Oorlogen beginnen zelden op een woensdag’, kaderde een vooraanstaande Rus de situatie in Oekraïne, een uitgestrekt land dat vooral vanuit Russische optiek erg veelbelovend oogt als stelplaats voor tanks. Op vlak van optimisme moest je ‘t daarmee doen die winderige woensdag, want het zendschema zat verder ook al niet mee. Zo had je op Eén nog maar net ‘Niets gaat over’ gehad, een ode aan kinderen die er niet meer zijn, of in ‘Pano’ kon je al aan het treuren gaan voor de kinderen die er nog wel waren, maar niet meer van ganser harte.

Tom Raes

Hoezeer stond ik destijds zelf te wankelen in het mijnenveld tussen de leeftijd des onderscheids en de jaren van het al vervaarlijk wassende wasdom? Zo mondig als de jeugd die we in deze reportage hun webcam zagen toespreken, was ik in elk geval nooit. De jongeren hadden het onomwonden over het psychologische gewicht van de voorbije twee jaar huisarrest. Lobke, zestien, zag de dagelijkse lijfelijke aanwezigheid van haar vriendinnen vervangen door de als vanouds bedrieglijke beeltenissen op sociale media. In de beslotenheid van dat hypermoderne kluizenaarschap nam anorexia het van haar over. Haar afspraak bij de psycholoog werd daags voordien geschrapt: de alombekende contactbeperkingen.

Die toen fonkelnieuwe penibele situatie werd door ‘Pano’ gekoppeld aan een ouder zeer: dat van de wachtlijsten in de jeugdzorg. Jongeren met een hoofd vol donker keken na aanmelding aan tegen tweehonderd dagen geduld. Het gezin van Lobke, in de wacht gezet, implodeerde intussen. Het aantal jongeren dat na hun noodkreet op soortgelijke wijze op assistentie zat te wachten, bleek onbekend, wat hen in de praktijk even onzichtbaar maakte als hun watertrappende leeftijdsgenoten die de moed nog niet gevonden hadden om hun leed al aanhangig te maken bij een bevoegde instantie. Die gedachte kon je gerust ondraaglijk vinden.

Elise Beeld VRT
EliseBeeld VRT

Bij Elise, die al op jongere leeftijd aan het schaduwboksen moest met haar evenbeeld, liep de lockdown uit op een zelfmoordpoging. Die overleefde ze, maar de dag nadien stond ze gewoon weer thuis. Voor een keer hoopte je dat ‘Pano’ zich met Elise had bezondigd aan anekdotiek, maar Maya kon haar wanhoopspoging niet eens meer navertellen. Die last viel nu haar ouders te beurt, een stel dat zich opmerkelijk stug kweet van die taak. ‘Mocht haar paard kunnen praten, we hadden tenminste geweten wat in haar omging’, verzuchtte haar vader. Daar het helaas geen dier betrof uit de renstal van Studio 100, waren Maya’s ouders sindsdien heelhuids overgeleverd aan het ongewisse.

Deze ‘Pano’ leek me beschouwelijker van aard dan gemiddeld, in die zin dat een raak geadresseerd j’accuse aan een specifieke uithoek van de uitvoerende macht goeddeels achterwege bleef. Een wachtlijst leg je wellicht niet aan in één termijn, en de sparringpartners van de Elise’s van deze wereld meppen al een poos langer dan twee jaar, met als verschil dat ze nu boksen zonder handschoenen en dus vaker winnen. Toch twijfelde ik geen seconde dat deze uitzending als geheel straks uiterst geschikt zou blijken voor allerhande politieke recuperatie. Sommige zekerheden werken allerminst geruststellend.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234