‘Het einde van ‘Game of Thrones’ was een opluchting, ik was totaal opgebrand’ Beeld GUERIN BLASK / THE SUNDAY TIMES MAGAZINE
‘Het einde van ‘Game of Thrones’ was een opluchting, ik was totaal opgebrand’Beeld GUERIN BLASK / THE SUNDAY TIMES MAGAZINE

Jon Snow ziet zwarte sneeuw

De demonen van Kit Harington (‘Game of Thrones’, ‘Eternals’): 'Ja, ik heb aan zelfmoord gedacht’

In ‘Game of Thrones’ is hij Jon Snow, de held der helden, die onbevreesd en gehuld in berenvellen booswichten over de kling jaagt. In het echte leven voert Kit Harington (34) ook een strijd, maar dan vooral met zichzelf. Het megasucces van de fantasyreeks dreef hem tot het randje – en zelfs nog iets verder. Maar na een verbeten veldslag tegen alcoholisme staat hij weer paraat om het witte scherm te bestormen in de ‘Eternals’ en speelt hij in ‘Modern Love’, nu op Amazon Prime Video, een naïeve romanticus. Uit het leven gegrepen? Niet echt, zo blijkt.

Soms loopt een interview niet zoals je het wilt. Laten we het zo stellen: als Zoom een barometerfunctie had, dan zou die tijdens ons eerste gesprek met Kit Harington voortdurend op onweer hebben gestaan. De acteur blikt nu eens nors in de camera, dan weer verveeld of geïrriteerd, en beperkt zich tot bokkige, eenlettergrepige antwoorden. Wanneer hij zich toch tot een volzin laat verleiden, is het om gal te spuwen: zijn korte broek zit ongemakkelijk, het zonlicht valt te fel naar binnen, de vochtige hitte in zijn New Yorkse hotelkamer maakt hem duizelig... Ons gesprek hapert, pruttelt en stokt, we rijgen de ongemakkelijke stiltes aan elkaar. Is dit het interview te veel voor Harington op het einde van een lange dag? Ligt het aan de gevoelige onderwerpen die we bespreken – niet alleen zijn carrière, maar ook zijn familieleven en zijn vroegere alcoholproblemen? Zijn het de vier pr-mensen die mee in de Zoom zitten en beloven zich niet met het interview te bemoeien (maar het toch doen)? ‘I’m talking shit,’ knarsetandt de ‘Game of Thrones’-ster uiteindelijk, en het scherm gaat op zwart. Tja. Geen artikel over Kit Harington dan maar. Of toch? Een paar dagen later gaat de telefoon.

KIT HARINGTON «Sorry, hoor. Dat eerste interview was echt verschrikkelijk. Nee, ík was verschrikkelijk. Ik voelde me niet zo lekker en wist eigenlijk niet goed wat ik op je vragen moest antwoorden. Het ging over heel persoonlijke dingen, weet je, en ik vind het niet makkelijk om daarover te vertellen. En dan al die andere mensen in de Zoom... Wat zaten die daar eigenlijk te doen?»

– Die zijn er nu gelukkig niet bij. Ook ik vond het een bijzonder ongemakkelijk gesprek, en ik had de indruk dat vooral mijn vragen over je alcoholverslaving je uit evenwicht brachten. Ondertussen ben je al tweeënhalf jaar clean: hoe gaat het met je?

HARINGTON «Ik ben nog steeds nuchter, dank je. Ik heb toen bijna een maand in rehab gezeten, en dat heeft me echt geholpen. Maar ik blijf voorzichtig: drank is een kwaaie duivel. Ik schreeuw dus zeker niet van de daken dat ik nóóit nog een druppel zal aanraken. Ik ga de strijd aan met mezelf, elke dag opnieuw. Gelukkig lukt dat steeds beter.»

– Je hebt je laten opnemen in mei 2019, toen de veelbesproken laatste aflevering van ‘Game of Thrones’ net was ingeblikt. Had dat er iets mee te maken?

HARINGTON «Natuurlijk. Ik heb de rol van Jon Snow acht jaar gespeeld: dan gaat zo’n personage onder je vel zitten, hij wordt een deel van wie je bent. Toen ik afscheid van hem moest nemen, voelde dat alsof er een stuk uit mijn lijf werd gesneden. Maar hoewel ‘Game of Thrones’ me in al die jaren onvoorstelbaar gelukkig heeft gemaakt, was ik ook opgelucht dat het doek viel. Ik was totaal opgebrand.»

– De tol van de roem? De finale van de reeks werd wereldwijd door maar liefst 19,3 miljoen mensen bekeken: dan kun je niet meer rustig over straat lopen.

HARINGTON (zucht) «Het was soms absurd. Ging ik winkelen, dan stootten mensen elkaar aan en fluisterden ze: ‘Kijk, Jon Snow!’ Nog tot daaraan toe, maar niet zelden begon zo’n vrouw dan te huilen of te krijsen tussen de winkelrekken... Wat doe je dan? Toen ik meespeelde in ‘True West’, een theaterstuk dat we opvoerden in de Londense West End, werd ik elke avond vanop de eerste rij aangestaard door dezelfde fan. Veertig avonden op een rij! Eén keer moest de voorstelling zelfs worden stilgelegd, omdat de zaal werd overrompeld door ‘Game of Thrones’-fans. Het is natuurlijk fijn om vast te stellen dat je deel uitmaakt van iets wat zoveel losmaakt bij de mensen, maar ik had er steeds meer moeite mee. In mijn ogen begon die verafgoding maniakale proporties aan te nemen, en dat bracht heel wat druk met zich mee.»

– Veel kijkers maken moeilijk het onderscheid tussen fictie en realiteit: als Jon Snow een onversaagde held is...

HARINGTON «...moet Kit Harington ongetwijfeld ook zo zijn. (Lachje) Niet dus. De stress werd op een gegeven moment zo groot dat ik enkel tot rust kon komen door te drinken. Véél te drinken. Geen goed idee, natuurlijk: ik zakte nog dieper weg, helemaal naar de bodem. Als je dronken bent, zeg en doe je bepaalde dingen waarvan je later spijt hebt. Ik voelde me rotslecht, ik was beschaamd over de persoon die ik geworden was. Totale radeloosheid, zo kan ik die periode nog het best omschrijven.»

– Heb je ooit radicale oplossingen overwogen om aan die duisternis te ontsnappen?

HARINGTON (twijfelt) «Als je vraagt of ik ooit aan zelfmoord heb gedacht: ja. Op een gegeven moment zit je zó diep dat je geen andere uitweg meer ziet. Ik beleefde mijn alcoholisme ook in totale eenzaamheid: niemand wist ervan, dus was er ook niemand die me kon helpen. Behalve mijn vrouw, natuurlijk (Rose Leslie, die de rol van Ygritte speelde in ‘Game of Thrones’, red.). Ze heeft tal van beproevingen moeten doorstaan, maar ze is toch bij mij gebleven. Daarvoor – en voor nog zoveel andere dingen – ben ik haar eeuwige dankbaarheid verschuldigd.»

– Het nieuws van je alcoholverslaving sloeg inderdaad in als een bom: ook mensen uit je naaste omgeving en je medeacteurs in ‘Game of Thrones’ kwamen uit de lucht gevallen.

HARINGTON «Zo gaat dat wanneer je je ergens voor schaamt: je probeert dat krampachtig te verbergen voor de mensen om je heen. Toen uiteindelijk toch bekend raakte dat ik met problemen worstelde, vond ik dat eerst heel gênant – tot ik besefte dat het een kans was om het tij te keren. Het dwong me om te erkennen dat ik in de shit zat, en dat het de hoogste tijd was om mijn leven weer op de rails te zetten.

»De belangrijkste les die ik heb geleerd uit mijn ontwenningskuur, is dat het spreekwoord ‘Een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken’ compleet uit de lucht gegrepen is. Ik heb mijn streken wél afgeleerd. Dat was de gedachte waaraan ik me de hele tijd heb vastgeklampt: dat ik mezelf kon veranderen, dat ik de kracht in mij had om weer iets moois te maken van mijn leven.

»Nu, dat wil niet zeggen dat ik mezelf een held vind, hoor. De drankduivel verslaan is moeilijk, maar ik ben zeker niet de enige die daarin is geslaagd. Ik vertel dit verhaal niet om te pronken met mijn succesvolle herstel, maar om aan anderen te tonen dat het kán. Als ik op deze manier mensen kan inspireren om hun demonen te overwinnen – al is het maar één iemand – dan ben ik een gelukkig man.»

‘Elke ochtend voor ik mijn zoontje wakker maak, bel ik even met mijn moeder. Om haar te bedanken voor alle inspanningen die ze zich voor mij heeft getroost.’ (Foto: met zijn vrouw Rose Leslie en hun zoon.) Beeld GC Images
‘Elke ochtend voor ik mijn zoontje wakker maak, bel ik even met mijn moeder. Om haar te bedanken voor alle inspanningen die ze zich voor mij heeft getroost.’ (Foto: met zijn vrouw Rose Leslie en hun zoon.)Beeld GC Images

RIOOLPUTJES

– Ben je ook echt een gelukkig man? In ons eerste gesprek gaf je me een neerslachtige, zelfs getormenteerde indruk.

HARINGTON (lacht) «Nogmaals, sorry daarvoor. En ja, ik bén gelukkig. Dat heb ik voor een groot deel aan mijn vrouw te danken. Rose is een godsgeschenk. Toen ik haar voor het eerst zag op de set van ‘Game of Thrones’, viel me al op hoe mooi ze was, maar gaandeweg heb ik ook ontdekt wat er onder dat ravissante uiterlijk schuilt: een uitzonderlijke persoonlijkheid. We hebben eerst een tijdje een knipperlichtrelatie gehad. Aan-uit-aan-uit... Tot we beseften dat ‘aan’ voor ons beiden veel leuker was dan ‘uit’ (lacht). Ondertussen zijn we bijna tien jaar samen, en in 2018 zijn we getrouwd, op het landgoed van haar ouders in Schotland – ze is van adellijke afkomst. Ik had het toen al heel moeilijk met de druk die ‘Game of Thrones’ met zich meebracht, ik voelde me fysiek en mentaal uitgeput, maar toch was het één van de mooiste dagen van mijn leven. Ik heb gehuild als een kind, van pure vreugde.»

– In de reeks wordt Jon Snow ontmaagd door Ygritte, het personage dat Rose gestalte geeft. Ze was niet echt onder de indruk van zijn prestatie – getuige daarvan de onsterfelijke woorden ‘You know nothing, Jon Snow’. Ik kan alleen maar hopen dat jullie huwelijk op iets meer wederzijdse appreciatie is gestoeld.

HARINGTON «Wees gerust, in het echte leven gaat het goed tussen ons (lacht). Na mijn rehab kwamen de lockdowns, en die zijn een echte zegen geweest: we hebben elkaar teruggevonden. Die rust was precies wat we nodig hadden om onze band weer te versterken na een aartsmoeilijke periode. Rose is één en al liefde en empathie, en dat inspireert me om zelf een beter mens te worden. (Lachje) Ik heb nog veel werk voor de boeg, maar ik doe mijn best.»

– Dat klinkt alsof Rose haar handen vol heeft met jou.

HARINGTON «Dat kun je wel zeggen. Liefde en empathie zijn twee kwaliteiten die ik ontbeerde: net als zoveel bekende acteurs wist ik in het begin niet goed hoe ik met die plotse roem moest omgaan. Ik heb me een tijdje als een echte asshole gedragen. Gelukkig was Rose er om me met mijn voeten op de grond te houden en heb ik een paar goede vrienden die me streng terechtwezen als ik weer eens dreigde te gaan zweven – niet altijd in even subtiele bewoordingen. Fucking pricks (lacht).

»Ik heb ook last van dwangneuroses: geloof het of niet, maar ik heb de onweerstaanbare drang om aan mijn ballen te krabben telkens wanneer ik een ambulance zie passeren. Wanneer ik in het theater speel, moet ik vóór de opvoering drie keer het podium kunnen kussen, of de avond wordt een ramp. Van mijn ergste fixaties ben ik ondertussen gelukkig verlost – als ik op straat een rioolputje zag, móést ik daar even met beide voeten op kunnen staan, zelfs als ik daarvoor de weg moest oversteken. Als ik die drang probeerde te negeren, leek het wel alsof mijn hoofd zou ontploffen. Dan wandelde ik terug, om toch maar even op dat rioolputje te kunnen staan. Ik ben blij dat die waanzin voorbij is. Het moet bij momenten héél moeilijk geweest zijn voor Rose.»

– In februari werd jullie liefde bezegeld met een eerste kind. Hoe beleef je het prille vaderschap?

HARINGTON «De allereerste momenten heb ik níét beleefd: ik ben een paar keer flauwgevallen in de verloskamer (lacht). Als ik naalden of bloed zie, maakt mijn maag een salto en worden mijn benen van rubber. Ik ben een onvoorstelbare slappeling op dat gebied. Hoe mooi en symbolisch het ook is wanneer de vader na de geboorte de navelstreng mag doorknippen: ik heb feestelijk voor die eer bedankt. Het enige wat ik kon uitbrengen, was: ‘It’s a baby! It’s a baby!’ Ik bleef het maar herhalen – tot Rose en de verloskundige me een beetje raar begonnen aan te kijken (lacht)

– Ondertussen zijn we zes maanden verder: ben je al wat gegroeid in je rol?

HARINGTON «Gelukkig wel. Al moet ik toegeven: die eerste drie maanden waren de hel. What the fuck, waarom heeft niemand me ooit verteld dat het zó vermoeiend is om vader te zijn? In de maanden voor de geboorte werd ik overstelpt met opvoedkundig advies, maar er wordt met geen woord gerept over hoe drastisch zo’n kind je leven verandert. Ik heb maandenlang amper geslapen, en mijn rug is helemaal naar de vaantjes. Een uitputtingsslag!

»Wanneer twee mensen trouwen, wordt er een vrijgezellenfeestje georganiseerd, zogezegd om afscheid te nemen van je ‘oude leven’... Wel, geloof me: we zouden dat beter doen voor onze kinderen geboren worden. Dán neem je pas afscheid van je oude leven – om niet te zeggen dat er niets van overblijft. Rose en ik voeden onze zoon samen op (het koppel heeft ervoor gekozen om zijn naam niet bekend te maken, red.), maar ik doe mijn hoed af voor ouders die er alleen voor staan. Aan alle single parents: niets dan respect voor jullie.»

– Je had toch wel kunnen verwachten dat een baby je leven ingrijpend zou veranderen?

HARINGTON «Ja, dat wel, maar ik had niet verwacht dat het zó intens zou zijn – zowel fysiek als emotioneel. Weet je, als je een kind op de wereld zet, dan projecteer je daar alles op: je oneindige liefde en warmte, maar ook je angsten en onzekerheden. Zal mijn zoon wel gelukkig zijn? Zal hij wel van mij houden?

»Wat mijn ouders voor mij hebben gedaan toen ik jong was, heb ik altijd heel normaal gevonden. Nu pas besef ik wat voor een titanenwerk het is om een kind op te voeden. Elke ochtend voor ik mijn zoontje wakker maak, bel ik even met mijn moeder. Om haar te bedanken voor alle inspanningen die ze zich voor mij heeft getroost. Al verwacht ik niet van mijn zoon dat hij ooit hetzelfde doet. Stel je voor dat ik over pakweg dertig jaar telefoon krijg: ‘Bedankt, pa, om al die luiers te verversen.’ (lacht)»

– Ook vóór je zelf vader geworden bent, liet je in interviews vaak je bewondering voor je ouders blijken. Wil je je zoontje dezelfde opvoeding meegeven die jij hebt gekregen?

HARINGTON (twijfelt) «Ja en nee. Ik heb mijn beide ouders op een voetstuk geplaatst toen ik nog heel jong was, en daar staan ze nog steeds. Dat ik hen bewonder, is eigenlijk zacht uitgedrukt: ik adoreer hen. Dát is de reden waarom ik acteur ben geworden: ik wilde zijn zoals mijn moeder (Deborah Jane Catesby, een voormalig theaterauteur, red.). Zij heeft mij de passie voor acteren bijgebracht, tot ik er helemaal van doordrongen was – ik ben zelfs vernoemd naar een bekende toneelschrijver. Kit is een afkorting van Christopher, naar Christopher Marlowe (een 16de-eeuwse Britse dichter en auteur, red.).

»Alles wat ik ooit gedaan heb, deed ik om mijn ouders te imponeren. Hun goedkeuring, dat was alles wat voor mij telde. Dat is het enige wat ik anders zou aanpakken in de opvoeding van mijn zoontje: hij hoeft me niet op een voetstuk te plaatsen. Ik hoop dat hij z’n eigen ding doet, en zich niet voortdurend uitslooft om anderen te behagen, zoals ik.»

– Is dat niet het lot van elke ouder: je uiterste best doen, en dan vooral hopen dat alles goed komt?

HARINGTON «Het leven is een zoektocht: voor jou, voor mij, voor iedereen. Voor mijn zoon zal dat ook zo zijn. Ik hoop dat hij de juiste weg vindt, dat hij altijd complexloos zichzelf kan zijn. Dat is niet zo makkelijk als het klinkt. Toen ik zelf tiener was, had ik geen flauw idee van wie ik wilde zijn: een goth, misschien? Nee, die vonden me niet duister genoeg. Een skater, dan? Helaas, ik kon voor geen meter skaten (lacht). Dus ben ik maar een kameleon geworden, een beetje van alles. Geen slechte kwaliteit voor een acteur.»

‘Ik vind het een grove belediging om als sekssymbool bestempeld te worden. Mensen mogen me sexy vinden, of een hunk, maar dat ze suggereren dat ik mijn rollen te danken heb aan mijn uiterlijk, daar word ik woest van.’ Beeld HBO
‘Ik vind het een grove belediging om als sekssymbool bestempeld te worden. Mensen mogen me sexy vinden, of een hunk, maar dat ze suggereren dat ik mijn rollen te danken heb aan mijn uiterlijk, daar word ik woest van.’Beeld HBO

ALFAMANNEN

– Op je 18de verhuisde je in je eentje naar Londen om er een acteeropleiding te volgen: dat lijkt er mij toch net op te wijzen dat je heel goed wist wat je wilde?

HARINGTON «Ja, acteur worden, dat wel. Maar wie ik zélf was? Geen idee. Van die periode herinner ik me wel dat ik er snel achter was hoe ik níét wilde worden. De groep waarin ik op de toneelschool terechtkwam, was doordrongen van een afgrijselijk machismo. Een haantjescultuur waarin iedereen krampachtig de beste wilde zijn, de alfa. Denk aan Russell Crowe in ‘Gladiator’, dat type: de stoere man die alles in z’n eentje oplost, onvervaard en onbewogen, waarna de blozende deernen hem gewillig voor de voeten vallen. Zo ben ik niet.»

– Het type man dat je nu beschrijft, doet me heel erg aan Jon Snow denken.

HARINGTON (denkt na) «Nee, toch niet. Zo toonde hij zich, omdat hij dacht dat het moest – maar als je de reeks aandachtig bekijkt, zie je dat hij in wezen heel erg kwetsbaar is. Ik hoop in elk geval dat ik erin geslaagd ben om die fragiele kant van Jon Snow voldoende tot uiting te laten komen.

»Ik heb een bloedhekel aan alpha males – zowel in het echte leven als in fictie – want hun machogedrag maakt alles kapot. Ik kan alleen maar toejuichen dat de etterbuil van #MeToo de voorbije jaren opengebarsten is, hoewel ik nog steeds misselijk word van de vele verhalen die ik hoor, vooral uit de filmwereld. We moeten dat seksisme met wortel en tak uitroeien, maar we hebben jammer genoeg nog een lange weg te gaan.»

– Je rol in ‘Game of Thrones’ maakte van jou ook een wereldwijd sekssymbool.

HARINGTON (aarzelt) «Dat is een gevoelig onderwerp, hè. Ik ben er als de dood voor om iemand voor het hoofd te stoten, dus ik wik en weeg mijn woorden. Eigenlijk mag ik niet klagen – ik ben nog nooit het slachtoffer geweest van seksueel grensoverschrijdend gedrag – maar dat neemt niet weg dat ik die status van sekssymbool een grove belediging vind. Dat mensen mij sexy vinden, of een hunk, daar heb ik op zich geen problemen mee. Maar dat ze mij zo definiëren, of suggereren dat ik mijn rollen vooral te danken heb aan mijn uiterlijk, daar word ik woest van. Fucking hell, hoe goed je acteert, dáár moet het over gaan!

»Maar, nogmaals: ik besef heel goed dat ik weinig recht van spreken heb. Ik ben een witte, heteroseksuele man en blijf dus grotendeels gespaard van al die wantoestanden. We mogen pas tevreden zijn als iedereen – ongeacht geslacht, ras en geaardheid – op een respectvolle manier behandeld wordt.»

Kit Harington in 'Eternals' Beeld Marvel
Kit Harington in 'Eternals'Beeld Marvel

– Denk je dat je ooit van Jon Snow – en de status van sexy posterboy die hij je heeft bezorgd – verlost raakt?

HARINGTON «Ik denk het niet, maar daar heb ik vrede mee. Ik heb er inderdaad een tijdje voor gevreesd dat die rol voor altijd als een schaduw over mijn carrière zou blijven hangen. ‘Game of Thrones’ was gigantisch, hè: ik zal dus voor eeuwig Jon Snow blijven. Ik heb beseft dat ik gewoon fier mag zijn op het feit dat ik zo’n groots personage heb mogen spelen. Misschien bekijk ik de reeks binnenkort zelfs eens, ik heb er nog geen seconde van gezien. Het wordt hoog tijd, ik denk dat ik er nu wel klaar voor ben (lacht)

– Het post-‘Game of Thrones’-tijdperk is dus aangebroken?

HARINGTON «Helemaal. Ik ben nu in New York voor filmopnames, en ik heb ook meegespeeld in een aflevering van ‘Modern Love’, een serie over liefde en menselijke relaties die gebaseerd is op columns uit The New York Times. Ik speel een man die in de trein aan de praat raakt met een jonge studente – heel mooi en poëtisch allemaal. Mijn personage is zeker geen alfaman, en gelukkig maar (lacht).

»Binnenkort keer ik terug naar Londen, en daar kruip ik weer op de planken. Voor mijn absolute droomrol dan nog! Ik mag Henry V spelen, in het gelijknamige stuk van Shakespeare – toen ik auditie deed aan de toneelschool, heb ik de beroemde ‘tennisbalspeech’ uit de eerste akte opgevoerd. Je zou dus kunnen zeggen dat de cirkel rond is. Maar dat wil niet zeggen dat ik ermee ophoud, hoor: ik ben vast van plan om ’m nóg een keer te ronden (lacht)

(The Sunday Times)

Als je vragen hebt over zelfdoding of wil er graag mee iemand over praten, neem dan contact op met de Zelfmoordlijn via zelfmoordlijn.be of het gratis nummer 1813.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234