null Beeld Disney+
Beeld Disney+

televisie★★☆☆☆

De fantasyfiguren van ‘Willow’ op Disney+ klinken als Amerikaanse scholieren die te veel naar ‘13 Reasons Why’ hebben gekeken

Erik Stockman

Het voorlopige hoogtepunt van de nieuwe fantasyreeks op Disney + deed zich uiteraard voor op het eind van de eerste aflevering. Na een lange en gevaarlijke reis houden Kit, Jade, Dove, Graydon, en de langharige crimineel Thraxus Boorman - het bonte gezelschap dat er door koningin Shorsha op uit is gestuurd om de door de mysterieuze Stormen gekidnapte Airk terug te vinden - halt bij een hut in een dorp nabij de rivier Freen. En wie komt daar met een brede lach en met fonkelende blauwe ogen triomfantelijk uit die hut gestapt? Willow godbetert (Warwick Davis), de tot hoge tovenaar gepromoveerde dwerg (hoewel: zeg nooit dwerg tegen een Nelwyn) die 34 jaar geleden zijn lange lokken al eens liet zien in de langspeelfilm ‘Willow’ (die eveneens op Disney + prijkt).

Nu zouden we het persoonlijk wel leuk en origineel hebben gevonden mocht Willow in navolging van de bebaarde Luke Skywalker in het begin van ‘The Last Jedi’ meteen zijn rug naar zijn bezoekers hebben gekeerd: ‘Rot op, jullie! Toen de naar mij genoemde bioscoopfilm in 1988 uitkwam, moest het grote publiek niets van mij weten! Ik was een flop! Wel, nu moeten jullie niet meer op me rekenen in jullie strijd tegen de duistere krachten! Laat me met rust!’ Maar neen, in tegenstelling tot Luke is de plichtsbewuste Willow nog niet verworden tot een cynische kluizenaar: hij drukt Kit onmiddellijk op het hart dat haar broer Airk nog in leven is en dat hij een gevangene is van de Verschrompelde Kol, die rondwaart in de Oeroude Stad die voorbij de Versplinterde Zee ligt. Ach, die wijze Willow! Wie had ooit nog eens durven te denken dat die kleine held een comeback zou maken?

Lees ook

Warwick Davis over ‘Willow’: ‘Veel uren bij de psycholoog na de aanval van die trol’

Een korte flashback naar de jaren ‘80: na het afronden van de eerste ‘Star Wars’-trilogie diende George Lucas iets te verzinnen om de honderden werknemers van zijn speciale effectenfabriek Industrial Light and Magic opnieuw werk te verschaffen. In zijn state-of-the-art-studio in de heuvels van San Francisco begon Lucas aan de productie van enkele laagdrempelige films waarvan hij stellig hoopte dat ze het succes van ‘Star Wars’ zouden evenaren, maar het draaide uit op een catastrofe: ‘Labyrinth’ deed het niet goed aan de kassa’s, ‘Howard The Duck’ geldt vandaag als één van de slechtste films aller tijden, en ook ‘Willow’, een fantasyfilm die nochtans de blauwdrukken van ‘Star Wars’ volgde (want wie was Willow anders dan een nieuwe versie van Luke?) werd een commerciële sof. Blijkbaar had Lucas niet gemerkt dat fantasy totaal passé was: in 1988 gingen de mensen liever kijken naar de bandana van Sylvester Stallone (‘Rambo III’) en naar het onderlijfje van Bruce Willis (‘Die Hard’) dan naar het nogal kinderlijke ‘Star Wars’-afkooksel dat ‘Willow’ was.

Noot: ofschoon hij gezworen had om nooit meer terug te keren naar a galaxy far, far away, deed het floppen van ‘Willow’ de verbitterde Lucas besluiten dat hij zich maar beter opnieuw kon gaan bezighouden met zijn populairste geesteskind. Tien jaar later zat ‘The Phantom Menace’ in de zalen. Ondertussen verwierf ‘Willow’, de film, de status van een nostalgische cultfilm: verguisd door velen, onbemind door de massa, hartstochtelijk geliefd door enkelen. En dus hoeft het niet te verwonderen dat de bazen van Disney + in hun nooit aflatende zoektocht naar nieuwe producties - Disney + is een beest dat voortdurend gevoed moet worden met nieuwe content - opnieuw bij Willow zijn terechtgekomen: nostalgie doet het als lokkertje altijd goed, en bovendien is fantasy weer zo hot als het vuur van de Doemberg sinds Peter Jackson de ‘Lord of the Rings’-trilogie verfilmde en sinds ‘Game of Thrones’ een reusachtige kijkcijferhit werd.

Nu dienen wij wel te zeggen dat ‘Willow’, de film, ons nooit écht heeft kunnen bekoren (geef ons maar het onderlijfje van Bruce), en de serie nog minder. Het grootste probleem ligt bij de worldbuilding: die is in de serie zó saai en fantasieloos dat je de indruk krijgt dat de makers zich werkelijk geen énkele moeite hebben getroost om ook maar één fris of origineel element te verzinnen. Er is (uiteraard) sprake van een queeste, iemand is (zoals dat áltijd gaat in fantasyverhalen) ‘De Ene’, er duiken kwaadaardige Orks-achtige wezens op met scherpe tanden, en in de eerste twee afleveringen zitten verdacht veel helicopter- of droneshots van figuren die door smaragdgroene landschappen draven. ‘Willow’, de film, had tenminste nog een sprekende geit en een dwerg die luisterde naar de liederlijke naam Burglekutt!

Maar wat ons pas écht uit ergernis op ons paard doet klimmen, is het compleet misplaatste ‘moderne’ jargon dat de personages uitslaan. Niet dat de jongere personages uit ‘Willow’ even hoofs of stijfdeftig dienen te praten als die houterige elfen uit ‘The Rings of Power’, maar was het nu écht nodig om Kit en Jade voortdurend te laten klinken als twee Amerikaanse middelbare scholieren die te veel naar ‘13 Reasons Why’ hebben gekeken? ‘You’re gonna have to suck it up!’ horen we Kit in de eerste aflevering declameren (vrij vertaald: ‘Accepteer het nou maar!’) nadat Jade heeft laten weten dat ze op het feest liever geen jurk aantrekt: een zinnetje dat op de één of andere manier niet echt lijkt te passen bij de statige kasteelzalen waar de betreffende dialoog zich ontspint. Hoort u het Frodo Balings al zeggen? ‘I wish the ring had never come to me! Suck it up!’

Nog schrijnender zijn de vertwijfelde pogingen tot humor. In de tweede aflevering tracht de in een huifkar gezeten Willow aan Elora (oftewel ‘De Ene’) plechtig duidelijk te maken dat ze iets bijzonders in zich heeft, en dat het tijd is om het vrij te laten. Waarna De Ene, misselijk gemaakt door het schommelen van de huifkar, haar mentor zowaar begint onder te kotsen. Wij begonnen van de weeromstuit terug te verlangen naar Martmartigan (Val Kilmer), die in de originele bioscoopfilm met een roze jurk aan en met de haren in een opgestoken knotje een ontsnappingspoging waagt in een voortsnellende huifkar: dát was pas lachen geblazen! We hebben nog zes afleveringen te gaan, maar tot nu toe vinden wij ‘Willow’ een serie zonder veel toverkracht. Suck it up!

Ook op Humo

Waar shopt u het goedkoopst? Onze Man doet eindejaarsinkopen in België én de buurlanden. ‘Voor dezelfde winkelkar betalen we hier 33 euro meer’

N-VA-voorzitter Bart De Wever: ‘Ik zal u eens iets opbiechten: de regering-Michel is niet gevallen over het Marrakech-pact, maar over Kris Peeters’

Gert Verhulst over dure ticketprijzen van zijn musicals: ‘De nieuwste loopt pas in 2023, je kan nog sparen’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234