Sophie: A Murder in West Cork Beeld Netflix
Sophie: A Murder in West CorkBeeld Netflix

Televisie★★★☆☆

De grootste troef van ‘Sophie: A Murder in West Cork’ op Netflix is dat de makers ook de mogelijke moordenaar aan het woord laten

Glooiende groene landschappen, kronkelende weggetjes en afgelegen huizen die mensen die niet van de streek zijn niet eens kunnen vinden. In die idyllische omgeving vond een kwarteeuw geleden een gruwelijke moord plaats.

Sophie Toscan du Plantier, een Française van 39, kwam al jaren naar West Cork, een uithoek van Ierland, om er overdag uit te waaien tijdens wandelingen langs de woeste kustlijn en ’s avonds in haar vakantiehuisje te lezen bij het lichtschijnsel van de vuurtoren verderop. Maar eind 1996, enkele dagen voor Kerstmis, sloeg het noodlot toe, toen de vrouw aan een verlaten landweggetje vlak bij haar woning aangevallen werd en het leven liet. De misdaad veroorzaakte een schok in Schull, een dorpje waar de spannendste gebeurtenis tot dan toe de komst van een lesbienne was geweest. Ook het lokale politiekorps was, in tegenstelling tot wat zoveel Britse misdaadseries laten vermoeden, niet voorbereid op zoveel zinloos geweld. Een rechercheur die in ‘A Murder in West Cork’ aan het woord komt liet zich dan wel met zichtbaar plezier ‘de Columbo van Cork’ noemen, toen er voor het eerst in honderd jaar in de streek een moord werd gepleegd, bleek hij een stuk minder effectief dan de Amerikaan met zijn regenjas. Een kwarteeuw later is de zaak nog steeds niet afgerond.

Sophie Toscan du Plantier. Beeld Netflix
Sophie Toscan du Plantier.Beeld Netflix

Het driedelige ‘A Murder in West Cork’ reconstrueert hoe de politie op onderzoek ging maar probeert ook, meer dan andere true crime-reeksen, de focus op het slachtoffer te leggen en te tonen wat voor leegte haar zinloze dood achterliet. Sophies familie verleende ten volle haar medewerking en de getuigenissen van de nabestaanden zorgen ook voor de ontroerendste momenten. Haar zoon die zich herinnert hoe hij als 15-jarige in het midden van de nacht door zijn vader werd gewekt met het vreselijke nieuws, of haar moeder die, gebroken en ineengedoken aan een tafeltje, nog altijd nauwelijks een woord kan uitbrengen, ze maken het verlies erg tastbaar. Familieleden van de voor altijd 39-jarige Parisienne komen nog steeds elk jaar samen om mogelijke nieuwe stappen in de zoektocht naar de dader te bespreken, ook al geeft de vader toe: ‘Als je dochter sterft, krijg je nooit gerechtigheid.’

Terwijl het verdriet van de familie sober en respectvol in beeld komt, laten de makers zich omtrent de zaak wel tot sensatiezucht verleiden. Sommige pistes worden nogal makkelijk opnieuw opgerakeld, zoals de hypothese dat haar man – een vooral in Frankrijk bekende filmproducent – een huurmoordenaar zou hebben ingehuurd om zijn vrouw om het leven te brengen. Sommige getuigen lijken ook enkel aan het woord te komen omdat ze een sappige invalshoek opleveren, niet omdat ze relevant zijn: zelfs de vrouw die Sophie speelde tijdens de reconstructie van de moord mag vertellen hoe zij zich inbeeldde hoe het slachtoffer zich moet hebben gevoeld. Maar het vreemdste zijsprongetje gaat over een wandeling van Sophie een week voor haar dood naar Three Castle Head, een ruïne waar volgens de lokale bevolking de geest van een ‘White Lady’ rondzwerft. Al wie het spook ziet, sterft binnen de paar dagen, aldus de legende, en Sophie was na haar uitje erg onder de indruk, herinneren kennissen zich. Of de Columbo van Cork die aanwijzing onderzocht heeft, vertelt men er niet bij.

Dat ‘A Murder in West Cork’ tot het einde blijft boeien, is vooral te danken aan de man die al twee keer werd gearresteerd voor de moord: Ian Bailey, een journalist die na de vondst van Sophies lijk wel heel snel ter plekke was, op het tijdstip van de moord in de buurt werd gezien en in een dronken bui zelfs een paar keer toegaf dat hij de schuldige was. Wegens het gebrek aan harde bewijzen en de weigering van de Ierse regering om de man uit te leveren aan Frankrijk, waar een rechter hem wel bij verstek veroordeelde, kon Bailey de dans echter altijd ontspringen. Dus mag hij nu zijn versie van de feiten geven, vrolijk schoffelend in de tuin van zijn woning in Schull, waar hij 25 jaar na de feiten nog steeds woont, ook al gelooft een aanzienlijk deel van de bevolking dat hij een koelbloedige moordenaar is. Het is een intrigerende getuigenis van een man die zelfs volgens zijn medestanders graag een loopje neemt met de waarheid, en dat ze over de drie afleveringen wordt uitgesmeerd, bewijst dat de makers goed wisten wat hun grootste troef was. Ondanks de goede bedoelingen is ‘A Murder in West Cork’ dus opnieuw een true crime-reeks waarin niet het slachtoffer centraal staat maar de mogelijke dader.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234