'The Lighthouse'Beeld A24

Film★★★★½

De lichtbundels van ‘The Lighthouse’ hebben ons behekst, en we hopen van u hetzelfde

Met Willem Dafoe en Robert Pattinson als ruige zeebonken! 

En toen, na al die aardige maar o zo conventionele langspeelfilms van de voorbije maanden, van het sentimentele ‘Mrs. Lowry & Son’ over het kinetische ‘The Old Guard’ tot het heroïsche ‘Greyhound’, werden wij tot in de achterkant van onze schedel getroffen door het diep ontregelende licht van ‘The Lighthouse’. Nu hadden wij uiteraard al opgevangen dat het hier om een opmerkelijk stukje cinema gaat – sommige zielen spreken zelfs van de beste film van het jaar – maar wat wij tot nu toe níet wisten, was hoe hárd we deze regelloze opstoot van waanzin, deze cinematografische duw in de richting van de zinneloosheid, nódig hadden. Want ja: zoals iedere gezonde mens nu en dan een even buitensporig als heilzaam drinkgelag nodig heeft, of een heerlijk duizelingwekkend ritje op de Python in de Efteling, zo heeft men af en toe ook nood aan filmische uitspattingen in de trant van ‘C’est arrivé pres de chez vous’, ‘Eraserhead’, of Darren Aronofsky’s ‘Mother!’ – onbesuisde films die in al hun vreemdigheid een bevrijdend ventiel vormen voor de dreigende gekte en de groeiende corona-frustraties die bij ieder van ons – ja, ook bij u! - onder de schedelpan borrelen. 

‘The Lighthouse’ werd door sommigen gelabeld als een horrorfilm, en het is waar dat er geheimzinnige dingen gebeuren en dat een door merg en been snijdende misthoorn aldoor voor een spookachtige dreiging zorgt – dezelfde spookachtigheid die men vaak terugvindt in de eeuwenoude sagen van de zee. Maar alle zeemonsters en Vliegende Hollanders ten spijt, zit je hier in eerste instantie te kijken naar een geweldige, door Robert Eggers (‘The VVitch’) geregisseerde, in hypnotiserend zwart-wit gefotografeerde, steeds geflipter wordende acteursfilm met Willem Dafoe en Robert Pattinson als twee ruige bonken die anno 1890 in lockdown gaan in een vuurtoren voor de Amerikaanse kust en – welke betovering huist in de lamp? - gaandeweg hun verstand beginnen te verliezen. Geen idee welke donkere krachten er tijdens de opnamen in de camera zijn geslopen, maar het is duidelijk dat er tussen Dafoe en Pattinson op de door stormen geteisterde filmlocaties op het onhergbergzame Nova Scotia iets bijzonders is gebeurd; dat íets – de zang van de sirenes? - bezit van hen heeft genomen; en dat ze zich tijdens de loodzware opnamen in die vreemde mentale zone bevonden waarin de personages het beginnen over te nemen van de acteurs. Grote goden, wat een immens genot is het toch om de van een woeste baard voorziene, aldoor zuipende en ongegeneerd scheten latende Dafoe de ritmes van dat eeuwenoude, uit de boeken van Herman Melville en Robert Louis Stevenson geplukte zeemansdialect met een indrukwekkende poëtische gevoeligheid tot leven te horen brengen – ‘Curse me if there ain’t an old spirit somewhere in ye, lad!’ 

Maar nét als je denkt dat het de grootse Dafoe is die met de film aan de haal zal gaan, begint ook Pattinson – damn ye, Edward Cullen, damn ye! - aan zijn eigen spectaculaire afdaling in de krankzinnigheid, met als hoogtepunt zijn met onheilspellend veel inlevingsvermogen gebrachte ‘I am sick of it!’-monoloog. En als het inderdaad zo is dat een goede film altijd drie memorabele en géén slechte scènes bevat, zoals Howard Hawks poneerde, wel, dan mag ‘The Lighthouse’, met die verbijsterende aaneenrijging van onvergetelijke ‘what the fuck?!’-taferelen, nu al legendarisch worden genoemd. Pattinson die, in een soort groteske imitatie van de ‘Dead Parrot’-sketch van Monty Python, iets onbeschrijflijks doet met een eenogige meeuw. Het uitzinnige dansje waarbij Dafoe en Pattinson onder het zingen van ‘Doodle let me go!’ de armen als ladderzatte wijven in elkaar laten haken en stampvoetend de vloer laten dreunen – ‘Sassy little whore, hurrah!’ En, opnieuw een hoogtepunt: het bevreemdende, door het schilderij ‘Hypnosis’ van Sascha Schneider geïnspireerde tableau van de poedelnaakte Dafoe die boven Pattinson uittorent terwijl er lichtbundels uit zijn ogen priemen. Stuk voor stuk scènes die je zin geven om, als in een ontlading van puur kijkplezier, net als de twee vuurtorenwachters aan een wilde rondedans te beginnen - doodle let me go! Ay sir, de lichtbundels van ‘The Lighthouse’ hebben ons behekst, en we hopen van u hetzelfde. Sassy little whore, hurrah!

Nu beschikbaar via Telenet en Google Play en op 24/7, 26/7 en 28/7 te zien in de Sphinx in Gent.

Bekijk hier de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234