Kerry Washington en Charlize Theron Beeld Netflix
Kerry Washington en Charlize TheronBeeld Netflix

Film★☆☆☆☆

De manier waarop ‘The School for Good and Evil’ de ‘Harry Potter’-films kopieert had iets minder schaamtelijk gemogen

Erik Stockman

Halverwege de op Netflix uitgekomen fantasyfilm ‘The School for Good and Evil’ - de retesaaie personages doken net voor de duizendste keer weg voor een overvliegend krijsend vogelbeest - leunden wij zuchtend achterover in onze sofa en dwaalden onze gedachten spontaan af naar de onlangs overleden en diep betreurde Robbie Coltrane.

Bij leven was Coltrane hoogst amusant als de in raadselen sprekende Matsui in ‘Ocean’s Twelve’ en als ex-KGB-agent Valentin Zukovsky in de Bondfilms ‘GoldenEye’ en ‘The World Is Not Enough’, maar net als het grootste deel van de wereldbevolking zullen we de Schotse acteur toch vooral blijven vereenzelvigen met harige Hagrid uit de Harry Potter-films. In zekere zin was het Hagrid die het openingsakkoord van de hele Harry Potter-franchise mocht spelen: in de allereerste scènes uit de allereerste episode was híj het die in de nevelige Ligusterlaan, waar het huisje van de familie Duffeling staat, op zijn vliegende brommertje uit het zwerk neerdaalde met een wel héél bijzondere zuigeling - Harry! - in zijn draagdoek.

Lees ook

Wingardium leviosa! Humo rangschikt alle Harry Potter-films

Waarom we het in onze review van ‘The School for Good and Evil’ over Hagrid hebben, vraagt u? Nou, omdat elke dreuzel zal moeten erkennen dat die prachtige ouverture met Hagrid in de Ligusterlaan méér tintelende magie, méér sprookjesachtige atmosfeer en méér beloftevolle spanning bevat dan de volle twee-en-een-halve uur ‘The School for Good and Evil’.

En voordat u iets mompelt over het vergelijken van appels met peren: ons lijkt het perfect gerechtvaardigd om een rechtstreekse vergelijking te trekken tussen ‘The School for Good and Evil’ en de Harry Potter-franchise, en níet alleen omdat de twee titels thuishoren onder de brede koepel van het fantasygenre. Zoals de titel al aangeeft gaat het op een boek van Soman Chainani gebaseerde ‘The School for Good and Evil’ over twee outcasts - Sophie en Agatha - die op een school toverkracht krijgen aangeleerd. Doet een belletje rinkelen, niet? Of beter gezegd: doet een bronzen klok beieren, nee?

Lees ook

Wat in ‘The Good Nurse’ ontbreekt, is een hysterisch lachende ‘Engel des doods’ Eddie Redmayne, zwaaiend met een insulinespuit ★★½☆☆

De 100 beste horrorfilms en -series die u kan streamen op Halloween: Humo’s Huiveringwekkende Horror Honderd

Die toverschool, lang geleden gesticht ten einde de balans tussen goed en kwaad in de sprookjeswereld in balans te houden, lijkt donders goed op de Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus, en daar houden de toevallige en minder toevallige overeenkomsten met Harry Potter niet op. De schoolgebouwen lijken, met die imposante stenen brug, die mysterieuze kantelen en gotische torens, wel ontworpen door dezelfde architect van Zweinstein; in en rond de gebouwen houden zich vreemde wezens op; een deel van de actie speelt zich af in een woud dat héél goed lijkt op het Verboden Bos uit de boeken van J.K. Rowling; en net zoals in de Harry Potter-verhalen krijgen de leerlingen onderricht van docenten die worden vertolkt door een pleiade van gekende acteurs. In de schoolgangen schrijdt warempel zelfs een vaderlijke Perkamentus-achtige figuur met een cape rond - op het hoofd van Laurence Fisburne ontbreekt alleen een puntmuts.

Nou ja, op zich is het niet eens zó aanstootgevend of ergerniswekkend dat Netflix het succes van ‘Harry Potter’ nog eens dunnetjes probeert over te doen: de filmgeschiedenis bárst nu eenmaal van de rip-offs, de klonen, de imitaties en de doorslagjes. Alleen: had het kopieerwerk in het geval van ‘The School for Good and Evil’ iets minder schaamtelijk, iets inventiever en vooral iets fantasierijker gemogen? Laten we, ter illustratie van de schrijnende ideeënarmoede in ‘The School for Good and Evil’, nog eens terugkeren naar Harry. Herinnert u zich nog hoe opwindend het was om in ‘Harry Potter and the Philosopher’s Stone’ samen met Harry en zijn kersverse schoolkameraden voor de allereerste keer mee te reizen naar Zweinstein? Eerst door de muur tussen perron 9 en 10 in King’s Cross Station, daarna de rit met de Zweinsteinexpress, en vervolgens per boot naar het feeëriek verlichte kasteel, waar de met grote ogen rondlopende schachten in de indrukwekkende stenen trappenhal werden verwelkomd door Professor Anderling: men kon, samen met Harry en Ron, alleen maar vol verwondering ‘Wow!’ prevelen.

In ‘The School for Good and Evil’ daarentegen is het echt pijnlijk om te zien dat de makers zich zelfs geen spátje moeite hebben getroost om van de allereerste schooldag van Sophie (die niet werd ingedeeld bij Griffoendor maar bij de School van Kwaad) en Agatha (die geen deel uitmaakt van Zwadderich maar van de School van Goed) een speciale gebeurtenis te maken. Professor Dovey, de decaan van de School van Goed, en Lady Lesso, de decaan van de School van Kwaad, hebben tijdens de verwelkoming van de nieuwe studenten in de grote hal zelfs nog geen ‘Welkom!’ kunnen roepen, of daar moet alweer om volstrekt onduidelijke redenen een knetterend gevecht losbarsten. ‘Laten we het publiek niet vervelen met onnozele zaken als dialogen, introducties, karaktertekeningen, sfeerschepping, of opbouw van spanning!’ zo lijkt de filosofie van de scenaristen te zijn geweest. ‘Laten we de toeschouwers zoveel mogelijk overdonderen met luidruchtige zwaardduels, door het zwerk tollende tovenaars, krijsende vogelbeesten, en lamlendige CGI! Want als we de dialoogscènes langer dan tien seconden laten duren, zullen de jonge kijkertjes hun aandacht verliezen en overschakelen naar ‘Teen Titans GO!’' Geef hen eens ongelijk: ‘Teen Titans GO!’ is stukken leuker dan ‘The School for Good and Evil’. Het was wellicht ook geen goed idee om regisseur Paul Feig in de regiestoel te laten plaatsnemen: Feig, een minzame man die meer thuis is in het comedygenre (‘Bridesmaids’, ‘Spy’, ‘The Heat’) dan in het rijk van de fantasy, werd ingehuurd om een komische toets aan het geheel te geven, maar zijn pogingen om aan ‘The School for Good and Evil’ een geinige ‘Mean Girls’-vibe te geven vallen roemloos in de pastei. Zelfs die ouwe Holle Bolle Gijs die in de Efteling de godganse dag ‘Papier hier!’ zit te roepen, bezit meer charme, humor en magie dan ‘The School for Good and Evil’.

Ook op Humo

Het leven van Frank Verstraeten in de hoogdagen van de Zillion: ‘Eén druk op de knop en de zilveren Beretta lag klaar’

Jeroen Meus na een jaar vol rouw: ‘Sinds de dood van mijn broer begin en eindig ik de dag met verdriet’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234