Arno Hintjens en zijn broer op de MIA's 2020Beeld Photo News

televisie★★1/2

‘De MIA’s’ op Eén: ‘Als het een mia’tje is, waar is dan haar vaginaatje?’

Een mens is er op lange termijn ongetwijfeld bij gebaat vooral zo min mogelijk te verwachten van gala-avonden en prijsuitreikingen die zich te dicht bij huis voltrekken, maar voor aanvang van de MIA’s kon ik toch enkele verwachtingen niet onderdrukken. Misschien omdat ze in de regel toch nog altijd muziek prijzen, het lepeltje suiker dat de levertraan des levens draaglijker om slikken maakt. De verwachtingen tijdig bijstellen is ook een kunst, zoals de genaamde Zwangere Guy sindsdien zal beamen.

Glamour, een niet-overdraagbare aandoening waarmee niettemin graag te koop wordt gelopen op zulke avonden, staat vooralsnog niet automatisch garant voor sfeer. De aanblik van Paleis 12, de polyvalente vliegtuigloods waar de MIA’s hun thuis hebben, riep te mijnent dan ook niet vanzelf een gevoel op dat ik zomaar zou verwarren met het sentiment van een knetterend haardvuur en een stel pantoffels. Ik hou er rekening mee dat die eerder industriële aanblik mogelijk gemoedelijker oogde vanaf de tafeltjes waaraan de genodigden in drommen gezeten waren, in afwachting van hun moment de gloire, maar om een waarachtig idee te krijgen van zo’n uitreiking kun je er maar beter vooral niet zelf aanwezig zijn, denk ik, hoezeer je je daarmee ook tot de penoze der muziekminnenden laat rekenen. Soms hebben de aanwezigen ongelijk - over zulke voorvallen mag de volksmond het wat mij betreft wel wat vaker hebben.  Die aanwezigen hadden behoudens enkele uitzonderingen de zaal betreden via een rode loper. Van die heuglijke entrée kreeg je beelden te zien, alsook van het aantreden van enkele figuren waar je dan weer niet per se op bedacht was bij de uitreiking van een muziekprijs. Tussen de opgedaagde roergangers tekende zich zo ook een Miss België af, en een stuk of wat Pfaffs. De Pfaff die Kelly heette, mocht in bijzijn van Julie Vermeire ook een prijs uitreiken, wat neerkwam op gerebbel in een krullerige Nederlands aandoende toonaard die ze lang geleden ooit bij Marlène de Wouters gehoord moet hebben. Me dunkt dat je al van goeden huize moet zijn om zulke uitgekiende gezelligheidspraatjes, de verbale evenknie van liftmuziek, enigszins tot een goed einde te brengen. Zelfs Bart Peeters, die tenslotte toch van goeden huize ìs, raakte er ook niet mee weg. Toen hij aan de zijde van Nora Gharib de MIA voor ‘beste urban’ kwam uitloven, raakte hij zienderogen verstrikt in een benard rijmschema dat hij ten dienste daarvan meegebracht had, maar dat noch hem noch mij lekker zat.

Eva de Roo, micromeisje bij Studio Brussel, maakte van haar gastpresentatie dan weer handig gebruik om een schot te plaatsen voor de gestaag uitdijende boeg van de eveneens met kind geschopte Nathalie Meskens, die laatst de slotshow van ‘Rode Neuzen Dag’ had verward met haar eigen babyborrel. ‘Op een commerciële zender had ik nu het geslacht van mijn kind verklapt’, sprak De Roo. Wat zouden awardshows ook zijn als alle aanwezigen elkaar konden luchten? Meskens zelf was ook aanwezig, maar liet tijdens haar beurtrol de nochtans voor het grijpen liggende kans op een riposte onbenut. Tot stervens toe professioneel. Wel had Meskens het in haar duopresentatie met de al even op knappen staande Natalia nog maar eens over hun beider kinderdracht, waarop ik dan weer bedacht dat hun respectievelijke barensbobbels wat mij betreft niet snel genoeg weer deel kunnen uitmaken van de privésfeer. Net als alle andere zulke uitstulpingen overigens.

De Mia's - Yemi Oduwale - Kim Van Oncen - Willy SommersBeeld VRT

Wat betreft de vaste presentatie had Peter Van de Veire als gastheer baan geruimd voor Steven Van Herreweghe, meer aanhanger van de beleefde afstandelijkheid die bij nader inzien toch nog meer wegheeft van koude spot. Het zou me weinig verwonderen mocht Van Herreweghe zijn presenteerstijl geënt hebben op de scheldproza van Ricky Gervais, die als voorganger van de Golden Globes hooggeplaatste kanshebbenden graag inprent dat ze, als puntje bij paaltje komt, ook maar tot de penoze behoren. Die indruk kreeg ik ook toen Van Herreweghe Willy Sommers loofde als koning van het Vlaamse lied, niet vanwege zijn liedkunst, maar omdat ook hij ten behoeve van een carrière uitdrukkelijk lang gewacht had om een in den vreemde verwekte dochter te erkennen. Sommers, zoals bekend niet het type om een buitenechtelijk kind de pret te laten drukken, toonde zich desondanks een gewillige kandidaat voor het vraaggesprek dat Van Herreweghe hem voorschotelde als MIA-winnaar. ‘Ik heb een stent in het hart’, meldde Sommers, wat merkbaar minder lekker bekte dan bepaalde andere cardiologisch geïnspireerde zomerhits van zijn hand, maar hij meende het: ei zo na was Willy ten onder gegaan aan een geblokkeerde ader. Toen hij na de bijbehorende spoedoperatie zijn lijfarts echter vroeg of hij toch zeker wel de MIA-uitreiking zou kunnen bijwonen, had die volgens hem geantwoord: ‘Wie kan joù tegenhouden, Willy?’ Dat was maar zeer de vraag. Ook ik stelde me niet rücksichtslos kandidaat, merkte ik.

Jan Jambon uitgejouwd MIA'sBeeld VRT

Toen Van Herreweghe Arno vervolgens diende te bekronen met een Lifetime Achievement Award, een soort vroegtijdig postuum eerbetoon, beriep hij zich echter iets te gretig op zijn innerlijke ouderenzorger. Arno, die naar ik vermoed veel liever lak had gehad aan zo’n eerbetoon, desnoods in volle liveuitzending, keek naar de hem toegestopte trofee met een blik van ‘Wat moet ik hier in godsnaam mee?’ ‘Als het een mia’tje is, waar is dan haar vaginaatje?’, vroeg de bekende Hintjens, alvorens een paar godverdommes de zaal in te slingeren op de wijze waarop gedreven pistoleros aldoor de lucht bekogelen tijdens het jodelen. Voor Van Herreweghe het signaal om het podiummonument zoetjesaan te begeleiden naar de uitgang, wat blijkbaar ook al niet zonder slag of stoot ging, te zien aan hoe Arno zich daarna nog ettelijke keren onbedoeld in de achtergrond liet opmerken. Zelfs al is ouderdom een kwaal die eenieder treft, dan nog heb je mijns inziens de keuze: Willy Sommers of Arno Hintjens? Er had me tijdens het overpeinzen van dat vraagstuk wellicht nog iets te binnen moeten schieten over Jan Jambon, de antimecenas die op gejouw onthaald werd toen hij de MIA voor ‘Hit van het jaar’ kwam uitreiken in dezelfde hoedanigheid als die waarin hij eerder geordonneerd had dat de cultuursector zichzelf onderhand maar eens moest zien te redden. Maar nee hoor.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234