Beeld De Mug

televisie★★★☆☆

‘De MUG’ op VTM: ‘Wie boent er graag een meer van kots van een ambulancevloer?’

Ik zal allicht nooit wennen aan de sirenes in mijn stad. Dat gelúíd: een wekker die me uit een prettig hazenslaapje haalt. Ellendig snerpend brengen ambulances me elke keer weer naar een plaats waar ik niet wil zijn. Het besef is er onontkoombaar: ergens in mijn stad heeft iemand pijn.

Zou het niet aangenamer zijn als politie-, brandweer- en ziekenwagens iets van The Beatles zouden uitstoten in plaats van dat verkillende gefluit, vraag ik me weleens af. Maar allicht heb je als ambulancier weinig aan ‘Ob-La-Di, Ob-La-Da’ als je op een overbevolkt kruispunt het rode licht moet negeren.

In ‘De MUG’ volgen de makers van productiehuis Geronimo - ze hebben stuk voor stuk een realitybrevet - de mobiele urgentiegroep en het paramedische interventieteam van het Antwerpse Stuivenbergziekenhuis. Haast en spoed zijn altijd goed voor de 40.000 patiënten die daar elk jaar belanden voor een opname die hun agenda niet voorspeld had.

In deze tweede aflevering had een man een hoofdwonde opgelopen nadat hij gestruikeld was. Althans: dat beweerde hij, want navraag leerde dat hij bij het maken van een salto ruzie had gekregen met de zwaartekracht. Een dommigheid, zal wel de consensus zijn, maar ik ben toch vooral blij dat er klaarblijkelijk nog steeds mensen zijn die, zonder op de loonlijst van een circus te staan, een salto maken. Zomaar, om het leven te vieren. De man reageerde laconiek op zijn aller-retour naar de spoedafdeling - terwijl de laatste flinters asfalt uit de wonde werden gepulkt en zijn hoofdhuid weer aan elkaar genaaid werd, beantwoordde hij monter een telefoontje. Bereikbaarheid is alles.

De held heette deze keer Dax: een jongen van tien die, achterop bij zijn mama op de scooter, op weg was naar de zoo. Ze werden frontaal aangereden. Maki’s noch lori’s zouden die dag bezichtigd worden: in het ziekenhuis bleken moeder en zoon elk een beenbreuk te hebben opgelopen. Maar het luidst brak het hart - dat van de papa, die het ongeval had zien gebeuren, en dat van de mama zelf, die zag hoe haar kleine knul dapper, bijdehand en stoïcijns bleef.

Toch glansde er vooral iets luchtigs in deze aflevering van ‘De MUG’ - onheil werd afgetopt met dwarse vrolijkheid. Het hielp natuurlijk dat niemand doodging. En zelfs wie pijn had, bleef daar rustig en zakelijk onder - de kleine Dax vond het vooral sneu dat hij maandag niet naar school zou kunnen. Aangezien de makers van alle betrokkenen de officiële toestemming moeten hebben voor ze hen aan het zendschema van VTM mogen toevertrouwen, vermoed ik dat er ook een werkelijkheid is die het scherm niet haalt. Van mijn eigen ervaring als vlieg op de muur - in 2016 liep ik voor een reportage een poos mee op de spoeddienst van het UZ Gent - herinner ik me de uitgeteerde geheimen die achter Vlaamse gevelpartijen bewaard worden. De armoede, de wanhoop van zoveel mensen, de alcohol die door uitgeputte lichamen stormt, de eenzaamheid, de vloedgolf die komt en de zwembandjes die lek zijn: zoveel open wonden krijgen nooit een pleister. Die trieste morsigheid kwam, allicht door heirkracht, niet aan bod in deze aflevering van ‘De MUG’.

Wat ik wel herkende, was de korzeligheid waarmee artsen en verpleegkundigen standaard reageren op de gevolgen van iets te voluntaristisch alcoholgebruik. Ze laven de lavelozen, maar met matig gecamoufleerde tegenzin. Het zonevreemde stromen van onsmakelijke lichaamssappen is daar allicht niet vreemd aan - wie boent er graag een meer van kots van een ambulancevloer? - maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat er nog een dieper motief schuilt achter de geërgerde meewarigheid van de hulpverleners. Zelfdestructie staat niet blits bij het personeel in het spoedkwartier, en dat is begrijpelijk: wie elke dag de willekeurige onrechtvaardigheid van het lot in z’n ziekenwagen krijgt, heeft allicht geen overschot aan empathie voor wie zélf z’n ongeluk is gaan zoeken.

Op deze zaterdagnacht was het een Italiaans vriendengroepje dat de erfenis van Lazarus beheerde. Ze zouden naar Reverze gaan, een feestje in het Sportpaleis waar aan jumpstyle en hardcore gedaan wordt, enigszins onderschatte subgenres van ballet waarvoor een milde intoxicatie aangeraden is. Maar Anna had haar hand al overspeeld tijdens de opwarming: de Italiaanse gaf niet de indruk dat ze een cannelloni verdi con cavolfiore e noci nog kon onderscheiden van een pizza Casa di Mama van de beroemde spoedarts Dr. Oetker. Over mama’s gesproken: ik durf er een fles nachtwinkelwijn op te verwedden dat ze zelfs over de naam van haar moeder geen stellige zekerheid meer kon bieden - was het nu Arianna of Giulietta?

De makers van ‘De MUG’ - ze beheersen hun metier, ook al omdat ze eerder soortgelijke reeksen over onder meer de brandweer en de MUG-helikopter draaiden - hebben ook oog voor de afloop van klein, middelgroot en reusachtig drama: op het einde van elke aflevering vermelden ze hoe het de patiënten verder is vergaan. Ik was vooral blij om te weten dat Dax het goed stelde. En het amuseerde me dat Anna zichzelf twee uur na haar opname ontslagen had uit de spoedafdeling, en toch nog naar de balletvoorstelling in het Sportpaleis was gegaan. Vallen, en daarna weer fluks saltoënd het leven in: kunst.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234