Kevin De Bruyne en Thibaut Courtois Beeld BELGA
Kevin De Bruyne en Thibaut CourtoisBeeld BELGA

Televisie★★☆☆☆

De Rode Duivels verkwanselden de kansen tegen Nederland zo knullig dat ze er niet meer uitzagen als kansen

De Rode Duivels domineerden Nederland en hadden vier of vijf keer kunnen scoren. Doen ze dat één keer, was er wie weet paniek in de Nederlandse rangen geslopen. Misschien was het dan wel 0-3 geworden, en was niet Nederland maar België alsnog doorgestoten naar de Final Four van de Nations League. Gelukkig, het gebeurde niet: wat heb je immers aan met 7-0 winnen en straks een slecht WK spelen?

Jan Hauspie

Het was maar één analyse na de 129ste derby der Lage Landen. Maar niet zomaar één, wel die van Thibaut Courtois. Nederland won het dodelijk saaie duel met 1-0. Gilles De Bilde had het ook maar niets gevonden. Hoelang hij dit werk nu al doet, Rode Duivels vragen stellen na een interland, zou ik eens moeten opzoeken. Maar een slimme zet heb ik het altijd gevonden van VTM. Door hem in te zetten, krijgt de commerciële zender soms nog spelers te spreken die zich verder onbereikbaar hebben gemaakt. Of toch minstens neerkijken op de mening van een journalist die het spelletje toch niet snapt.

De Bilde die een Rode Duivel ondervraagt, het blijft iets van een incestueus onderonsje hebben. Maar dat hij het spelletje niet snapt? Toch aarzelde Courtois niet de oud-speler van Anderlecht en PSV met een bits ‘jullie, de media’ op zijn plaats te zetten, waarna de afgezaagde riedel over negatieve vooringenomenheid van die media volgde. De doelman liep af als een wekker, begon aan zijn ‘wat als’-verhaal en eindigde met 7-0 winnen en een slecht WK spelen. Conclusie: België verloor, dus dat belooft voor Qatar. Met als ultieme gezagsargument: Van Gaal had het ook gezegd!

Eén druk op de afstandsbediening en daar verscheen Van Gaal. In de NOS-studio werd hij net met het matige spel van zijn ploeg geconfronteerd. Dat beaamde hij: zijn ploeg had goed verdedigd, maar aan de bal te weinig gebracht. En, inderdaad: ‘België was beter’. Logisch ook, vond de man die ten tijde van Roberto Martínez ook graag al dat Belgische talent onder handen had genomen: tenslotte is België het nummer 2 van de wereld. Dus had hij een plannetje bedacht. En dat had gewerkt: ‘Ik vind dat België niet veel kansen heeft gehad.’

Dat was niet helemaal een leugen. De Rode Duivels kregen wel degelijk kansen. Ze zagen er alleen niet altijd zo uit, door de knulligheid waarmee ze werden verkwanseld. België kreeg het initiatief van Oranje, maar slaagde er door een gebrek aan creativiteit niet in daar veel mee te doen. Toen het op achterstand kwam, bleek weer eens de extreme kwetsbaarheid achterin en behoedde Courtois de ploeg voor veel zwaardere cijfers. Dodi Lukebakio trapte nog tegen de kruising. Nederland-België had alles tussen 3-0 en 0-3 kunnen zijn, maar eindigde op 1-0.

Van Gaal glunderde als een op kattenkwaad betrapte kwajongen die ervan geniet iedereen te slim af te zijn geweest. Zeker toen hij ook mocht verklappen dat het kopbaldoelpunt van Virgil van Dijk ingestudeerd was. Normaal plukt Courtois die voorzet gewoon uit de lucht, grijnsde de 71-jarige Amsterdammer zelfvoldaan. Nu dus niet: de om die reden voor zijn neus geposteerde Davy Klaassen maakte hem dat onmogelijk. Misschien verklaarde dat wel Courtois’ nijdigheid: dat België net als in het met 1-4 verloren duel in Brussel tactisch afgetroeft was door een slimmere bondscoach.

Nu ging alle aandacht naar de jonge Zeno Debast. Martínez zette de 18-jarige debutant geheel tegen zijn kennelijk toch niet zo onwrikbare principes uit het niets in de basis. Tegen zowel Wales als Nederland bracht de Anderlecht-verdediger het er niet onaardig van af. Maar net zo goed liet hij zich in beide wedstrijden aftroeven, vooral dan in de lucht: door Van Dijk en drie dagen eerder tegen Wales door Kieffer Moore. Twee keer was Courtois geklopt. Een hoge prijs voor een debuut dat wel erg snel kwam.

Naar welk elftal Martínez in Qatar tussen de met bloed getrokken lijnen brengt, blijft het gissen. De pure klasse van de gouden generatie is er alleen nog bij Courtois en Kevin De Bruyne. Eden Hazard mag er nog een uurtje tussen lopen, grotendeels onzichtbaar, en zit dan door zijn krachten. Sinds het bronzen WK in Rusland, vier jaar geleden inmiddels, lijkt het alsof de Belgische aanvoerder een als Eden Hazard verklede stand-in is. Kon hij in 2018 zijn voet nog naast die van De Bruyne zetten, vandaag is hij een meeloper die betere spelers uit de ploeg houdt. Het heeft lang geduurd, maar ook Jan Mulder heeft de hoop nu opgegeven: ‘Hij voetbalde als een veteraan.’

Na de zege tegen België werd Van Gaal ook nog naar de zekerheden in zijn WK-selectie gevraagd. Daar mochten Frenkie de Jong en Memphis Depay, door blessures afwezig tegen de Duivels, zich vast bij rekenen, poneerde de journalist. Dat zag je Van Gaal ook wel denken. Maar een WK is een serieuze zaak, en dus herhaalde hij graag nog eens waarom zelfs de beste speler thuis kan moeten blijven: ‘Als je niet fit bent, ga je niet mee: wij zijn geen revalidatiecentrum.’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234