'Fatherhood' Beeld Netflix
'Fatherhood'Beeld Netflix

Film★★½☆☆

De scenaristen hebben zich niet bovenmatig ingespannen om van ‘Fatherhood’ een memorabele kijkervaring te maken

De film begint met het droeve beeld van een man, Matt Logelin, die van op het spreekgestoelte in de kerk de loden stilte onder de toehoorders doorsnijdt met een diepe, diepe zucht. Een flashback maakt duidelijk dat Matts wereld enkele dagen voordien in elkaar is gestort: net nadat ze in de kraamkliniek het leven had geschonken aan een gezonde dochter, is zijn echtgenote Liz gestorven aan een bloedklonter in de longen. Wat een hoogtepunt in hun leven had moeten worden, de geboorte van hun kind, veranderde aldus in een bittere tragedie.

De echte Matt Logelin hield in 2008 een blog bij waarin hij voor zijn tienduizenden volgers – die geregeld pakken luiers en bierbakken bij hem thuis lieten bezorgen - dagelijks verslag uitbracht van de dubbele missie die op zijn schouders rustte: tegelijk rouwende weduwnaar en kersverse alleenstaande vader. Oprah Winfrey pikte Matts verhaal op in haar show, het blog werd een boek, en nu ook een Netflixfilm.

Nu hadden wij Logelins witte gezicht weleens willen zien toen ze hem kwamen vertellen dat zijn rol in de verfilming zou worden vertolkt door Kevin Hart. Aldus past ‘Fatherhood’ in een trend die niet gauw zal weggaan: kleurenblind casten. Niet kijken naar de huidskleur, maar gewoon kiezen voor de beste acteurs, zoals bijvoorbeeld gebeurde in ‘Bridgerton’, ‘The Personal History of David Copperfield’ en ‘The Green Knight’ (uit op 30 juli), waarin de middeleeuwse ridder Heer Gawein wordt gespeeld door Dev Patel.

Het is allicht geen toeval dat ‘Fatherhood’ één van de eerste films is die voortvloeit uit de deal tussen Netflix en Higher Ground, het productiebedrijf van Barack Obama en zijn vrouw Michelle. Dat bedrijf, in 2018 door de Obama’s opgericht ten einde meer diversiteit in de entertainmentindustrie te krijgen, voert kleurenblind casten hoog in het vaandel. Wie weet: misschien kunnen de Obama’s op één of andere manier meehelpen om de geesten rijp te maken voor dé ultieme kleurenblinde casting coup: Regé-Jean Page of Idris Elba als James Bond! Of straffer nog: Nouredinne Farihi en Kadèr Gürbüz als Jan Breydel en Pieter de Coninck in de kleuren- én genderblinde verfilming van ‘De Leeuw Van Vlaanderen’!

Soit: de vraag of de huidskleur er niet toe doet in een verfilming, of net wél, kunnen we in deze review niet beantwoorden, om de simpele reden dat we er zelf nog niet helemaal uit zijn wat nu eigenlijk het zwaarste doorweegt: het streven naar meer diversiteit, of de weergave van de historische werkelijkheid.

Wat ons betreft valt de casting van Kevin Hart weliswaar gewaagd te noemen, maar dan voor een totaal andere reden: zou Hart, een komiek die we laatst de hansworst zagen uithangen in ‘Jumanji: The Next Level’, wel over genoeg dramatisch potentieel beschikken om te kunnen overtuigen als een man die behalve een baby in een draagzak ook een rouwproces op zijn schouders meedraagt? Dat het grote publiek Hart vooral kent als comedian, hoeft op zich geen bezwaar te zijn: er vallen genoeg voorbeelden aan te wijzen van bekende komieken, van Peter Sellers over Robin Williams tot Jim Carrey, die tegen hun imago in wisten te schitteren in serieuze dragende rollen.

En in zekere zin klopt het plaatje ook wel: zoals Matt in de ogen van zijn schoonmoeder, die hem beschouwt als een onvolwassen kind, dient te bewijzen dat hij op zijn eentje voor zijn baby kan zorgen, zo is het aan Hart om in ‘Fatherhood’ aan te tonen dat zijn bereik groter is dan het maken van grollen en grappen. Helaas. Echt door de mand vallen doet Hart niet, maar in de meest emotionele scènes zie je wel dat zijn capaciteit als dramatisch acteur eerder beperkt blijft.

Idem dito voor de film: echt tenenkrullend slécht wordt het nooit, maar anderzijds kunnen we niet zeggen dat de scenaristen zich bovenmatig hebben ingespannen om van ‘Fatherhood’ een memorabele of originele kijkervaring te maken. De projectielkotsende baby, de buggy die onmogelijk in elkaar valt te vouwen, het moeizaam in elkaar schroeven van het babypark: alle obligate grapjes die moeten illustreren dat het geen makkie is om een baby in huis te hebben, zijn van de partij in deze rustig voortkabbelende tearjearker waarin elke aanzet tot geloofwaardige droefheid prompt wordt weggeblazen door een flauwe portie comic relief.

Men zou haast kunnen besluiten dat het in de vuilnisbak mikken van een volle pamper – geen sinecure – een stuk minder lastig is dan het maken van een geslaagde tragikomedie.

Bekijk hier de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234