'De Stoel' Beeld VRT
'De Stoel'Beeld VRT

Televisie★★★☆☆

‘De stoel’ op Eén: Ik wilde gillen: ‘Je moet je pureestamper meebrengen!’

Die nacht ontwaakte ik bedekt met een film van zweet, het kontje van een sonore schreeuw nog in de keel. Ik was onverhoeds in een nachtmerrie verdwaald waarin ik door een vochtige kasteelruïne rende, op de hielen gezeten door een wrattige bibliothecaresse die me maar niet wilde vergeven dat ik de uitleentermijn van ‘Ik, Joël. Het bewogen leven van een senior writer’ had overschreden.

Net voor ze me te pakken zou krijgen, stierf ze van verveling. De muren van de ruïne rechtten zich weer en boven me groeide een vals plafond. Ik was nu ingesloten, en nergens een deur te bekennen. Plots likte de lokige adem van een boze mansfiguur mijn gezicht, en terwijl het schijnsel van een zaklamp mijn irissen aanrandde en een steeksleutel dreigend de hoogte in ging, bulderde de man: ‘Waar stond ‘De stoel’ op dinsdag 6 juli?’ En toen ik niet meteen antwoordde, nog dreigender, haast buiten zinnen: ‘Wáár stond hij, slampamper?’

Toen werd ik wakker, en naast een opluchting was dat ook een ontgoocheling, want zo had ik niet de kans gekregen om ‘Aan de Patattenmolen in Buggenhout, meneer’ te antwoorden. Mogelijk had dat niet volstaan om de man te kalmeren, allicht was hij hongerig naar meer details, en in dat geval had ik hem ‘En je moest een pureestamper meebrengen!’ toegegild. ‘Er was zelfs een man die trots opmerkte dat er nog een restje puree aan zijn stamper hing!’ Want als kenner van het zomerreces, die jaarlijks terugkerende periode waarin televisiemakers op een tropisch strand de zandkorrels tellen, mis ik geen aflevering van ‘De stoel’, het interludium van drie minuten dat op Eén elke dag de vooravond aan de avond uithuwelijkt. Het opzet is onveranderd want onverwoestbaar: er wordt een detail van een locatie ergens in Vlaanderen getoond, en de kijker die het eerst in de stoel ploft die daar is neergepoot, mét in de knuisten ook nog het gevraagde voorwerp, is de winnaar.

Slechts één nadeel heeft die fleurige strandstoel: de zitting is bepaald niet uit camouflagekleuren opgetrokken, waardoor hij in geval van een burgeroorlog niet zal kunnen fungeren als rustplekje om even ongezien te bekomen van het wapengekletter. Voor het overige: geen klachten, want het betreft hier een ergonomisch kunststukje, een uit de stam van een jonge es vervaardigd klassemeubel dat zowel op strand als alpenweide uitnodigt om er je bilpartij aan toe te vertrouwen.

En dus probeerde ook in die eerste juliweek weer een drom mensen om als eerste op de locatie du jour aan te komen met het benodigde voorwerp - achtereenvolgens een kaarshouder, een doosje aardbeien, een pureestamper, een verlengkabel en een stuk zeep - en daar de poep de stoel te laten kussen. Niet zelden ontstond er een buurtbarbecuesfeertje: stuk voor stuk ogen ze monter, de lui die daar komen aanlopen. Mogelijk hebben ze naast een stoel ook het geluk aan hun kont hangen.

Ik dommelde weer in, en deze keer was het een elegante droom die me bezocht: op televisie herkende ik het parkje om de hoek, en meteen zette ik het op een driftig hollen, de gevraagde lekkende Camembert in de hand. Ik plofte neer in de stoel, sloot de ogen, en dacht: hij is nog lang niet voorbij, die mooie zomer.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234